CHECKPOINT

Ευημερία χωρίς μεγένθυση

2009-04-17T14:53:00.000-07:00

και όμως είναι δυνατή ...
περισσότερες πληροφορίες εδώ

It's lonely at the top

2009-03-08T07:17:00.000-07:00

Διαβάζω πως ο κύριος Eric Daniels είναι 58 ετών, διευθυντής της χρεωκοπημένης τράπεζας Lloyds, την οποία προσφατώς κρατικοποίησε η αγγλική κυβέρνηση. Η σύμβασή του με την τράπεζα προβλέπει ατομικό πρόγραμμα συνταξιοδότησης στα 60 του, ύψους 3 εκατομμυρίων στερλινών αποφέροντας του αποδοχές περίπου 150.000 ετησίως. Ενώ ο Sir Fred Goodwin μετά την προσφορά υπηρεσίων επί 10 χρόνια στην επίσης χρεωκόπημενη Royal Bank of Scotland πρόκειται να λάβει σύνταξη ύψους 703.000 στερλινών ετησίως, όπως ήδη γνωρίζετε.

Από την άλλη μεριά εκεί στη βάση της πυραμίδας η IF Metall - συνδικάτο που αντιπροσωπεύει περίπου 500.000 εργάτες στον βιομηχανικό-κατασκευαστικό τομέα στη Σουηδία της ηπειρωτικής Ευρώπης αποδέχτηκε το δικαίωμα της εργοδοσίας να μειώνει κατά 20% τις αποδοχές των μελών του ( και τις ώρες εργασίας τους) για να μην απολυθούν.

Η μοναξιά εκεί πάνω δείχνει να πολλαπλασιάζεται...........

Όσα παίρνει ο άνεμος

2009-02-24T23:35:00.000-08:00

Η American Express ανακοίνωσε πως οι κάτοχοι των πιστωτικών της καρτών, που θα εξοφλήσουν το υπόλοιπο τους κλείνοντας το λογαριασμό τους από 1 Μαρτίου έως 30 Απριλίου, θα επιβραβευθούν με μια δωροεπιταγή 300$, την οποία μπορουν να χρησιμοποιήσουν στο φαρμακείο, στο μπακάλικο και όπου αλλού δέχονται τις πιστωτικές της κάρτες, όπως κατά λέξη αναφέρει στην ιστοσελίδα της.

Νέοι καιροί, νέα ήθη και έθιμα.
Πάνε τα παλιά;

the new media culture

2009-01-30T00:53:00.000-08:00

περισσότερα εδώ

Friends, Until I Delete You

Μέσα στον ίδιο εφιάλτη

2008-12-09T11:17:00.000-08:00

σε μια σκοτεινή πόλη φάντασμα με τη μυρωδιά των δακρυγόνων του κράτους της βίας, που πεφτουν σα τρελλά πεντακοσια μέτρα από το σπιτι μου, γεμάτη θρύψαλα και αποκαΐδια της βίας του μίσους, της οργής και του πλιάτσικου
διαβάζω

Στρίβοντας το νόμισμα

Ένας Κύριος με τα όλα του

Η Αθηναϊκή δημοκρατία σε ερείπια

Τα Δεκεμβριανά 2008

Η δίκη αναβλήθηκε

βρε άι...

Είναι βαθειά η κρίση

2008-12-06T08:57:00.001-08:00

Διάβασα πολλά μέχρι σήμερα ανά το διαδίκτυο για την κρίση.
Το πλέον εμπεριστατωμένο και συμπυκνωμένο αναλυτικό άρθρο, που νομιζω πως αξιζει τον κόπο να μελετήσει κανείς, είναι των John Bellamy Foster και Fred Magdoff στην Monthly Review εδώ.
Συνοπτικά- η αμερικανική οικονομία βρισκεται σε ύφεση από το 197ο. Οι χρηματοπιστωτικές φούσκες την καλύπτουν προκαλώντας virtual ανάπτυξη ενώ συγχρόνως συσσωρεύουν αμύθητα κερδη στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας και πολλαπλασιάζουν τα χρεη.
Το ερώτημα για το μέλλον είναι χρυσά αλεξίπτωτα τρισεκατομμυρίων που ίσως προσφέρουν μια καποια σταθεροποίηση και απλώς θα ανοίξουν τον δρόμο στην επόμενη ενδημική κρίση, κεϋνσιανή πολιτική φόρμουλα που θα μετριάσει το κοινωνικό κόστος , ή η τρομακτική λέξη για τους κυρίαρχους του συστήματος- σοσιαλισμός;
Ίδωμεν.
It is up to the people.
Πάντως η οικονομία στον καπιταλιστικό κόσμο γίνεται και πάλι εμφανώς πολιτική.

Yes, we can

2008-11-07T04:04:00.000-08:00

Τον ακουγα κι ηταν σαν ονειρο!
Μα που κρυβόταν τοσα χρόνια η κουλτούρα των απαρχών του μεταπολεμικού κίνηματος των μαύρων της Αμερικής για πολιτικά δικαιώματα που ακτινοβολούσε αυτοσεβασμό, αυτοπειθαρχία, αξιοπρέπεια και αλληλεγγύη; Ποιες υπόγειες διαδρομές ακολουθούσε;
Έμοιαζε να έχει εγκαταλείψει δια παντός τα εγκόσμια μαζί με τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Ποιος τον θυμάται;
I have a dream.
Η εποχή των ονείρων ανατέλλει ξανά στην Αμερική....
Yes, we can

the new american dream

2008-11-03T23:36:00.001-08:00

έργο του Ρέμπραντ της Ευρώπης των "θρησκευτικών" πολέμων 17 ος αιωνας

Paris Commune

2008-10-30T13:46:00.001-07:00

Paris Commune
French Bistro

99 Bank Street, New York

Δροσερό καλοκαίρι

2008-07-26T07:12:00.000-07:00

Χιόνια στο Μοντενέγκρο. Ο Μπάμπης σχεδίαζε διακοπές εκεί. Δεν ξέρω αν θα πάει για σκι. Η Βάσω δεν ανέβηκε στο χωριό της στο Σινιάτσκο, κάνει κρύο. Στη βεράντα της Άννας στο Πανόραμα πρόχτες το βράδι ξεπαγιάσαμε. Χτες το πρωί παραλάβαμε τους ανεμιστήρες οροφής, που παραγγείλαμε και καθόμαστε και τους κοιτάμε. Είναι όμορφη η παραλία της πόλης με τους αέρηδες που διωχνουν την υγρασία και χαρίζουν διαύγεια στις γραμμές και τα χρώματα τριγύρω. Λίμνη ο Θερμαϊκός στη σκιά του Ολύμπου. Σπάνιο καλοκαιρινό φαινόμενο που καθαρίζει τα μάτια και ενίοτε τις ψυχές.

ερωτευμένοι με τη μεγάλη ιδέα του εαυτού μας

2008-06-04T23:15:00.000-07:00

για του λόγου το αληθές δείτε εδώ κι εδώ

Κι αν το δούμε λίγο ευρύτερα το θέμα, όπως επεσήμανε ο Σ. Ράμφος σε άρθρο του πριν αρκετούς μήνες "μεγάλη δυστυχία να είσαι το ιδανικό του εαυτού σου".

Εσείς τι θα ντυθείτε αύριο;

2008-03-04T04:38:00.000-08:00

Είπαμε θα ντυθούμε και θα πάμε. Όλη η παρέα μαζί.

Η Ροδούλα θα ντυθεί "Αλύτρωτη Μακεδονία", ο Δημήτρης "Η ωραία Μακεδονία, μία και μοναδική", η Αναστασία "Παύλος Μελάς", η Ζωή "καπετάν Κώττας" φέρουσα πλακάτ "η μεν γλώττα μακεδόνικη, η δε ψυχή ελληνικοτάτη" , η Σοφία "Βασίλειος, ο Βουλγαροκτόνος", η Τούλα "ο καραγκιόζης-Μεγαλέξανδρος" με αμολυμένον χαρταετόν ερυθροκίτρινον δράκοντα φέροντα λογότυπον "κατηραμένος όφις-ο Σκοπιανός", ο Άγγελος "γοργόνα" με το αστεράκι της Βεργίνας στα μαλλιά, οι ωραίοι της παρέας Πέτρος και Παύλος, "Αλέξανδρος" και "Ηφαιστίων", ο Αντώνης "Ολυμπιάδα". Η δε παρέα του Τρύφωνα, που μας τη βγήκε διεθνιστική κατηγορώντας μας για εθνοκεντρισμό, θα ντυθεί ως εξής: η Σόνια "Αμερικάνικος δάκτυλος στη χώρα των Βάσκων", ο Μάκης "Η Τσετσενία είναι ρωσσική", η Βέρα "Αλύτρωτο Κουρδιστάν", η Κατερίνα "Μολδαβός πράκτορας της CIA", η Ρίτα "ο ανθέλλην Σόρος", ο Λεωνίδας "Orient Express", η Νίτσα "ο Νονός των Βαλκανίων".
Ο Πέτρος θα λάβει μέρος στον διαγωνισμό για τον πλέον αυθεντικό Αλέξανδρο the Great και ελέγχονται ως ανακριβείς οι φήμες που διέσπειρε ανωνύμως τις ως Διογένης, ο κυνικός πως κάποιοι ακατανόμαστοι ζεβζέκηδες της φράξιας "7.000 χρόνια Μακεδόνες" θα παρεισφρύσουν κρύφιως στο ελληνογενημένο πλήθος με στόχο να υφαρπάξουν το τρόπαιον της μίας και αυθεντικής Μακεδονίας, για το οποίο βάζω το χέρι μου στη φωτιά, στην αγκαλιά του Πετράκη θα καταλήξει.
Με γαλανόλευκες σερπαντίνες και blue velvet κονφετί, υπό την επήρεια γνήσιου μακεδονικού οίνου, άδοντας εθνικά άσματα και σέρνοντας ελληνοπρεπείς χορούς, ράΐκο, πούστσενο και μπαϊντούσκα, θα το κάψουμε τόσο στο Laos' open air event στην παραλία όσο και στο Anthimos' party στο Παλάτι των Αθλημάτων.

ΥΓ. Έχω ασφαλείς πληροφορίες πως μετά την τρομακτική επιτυχία των δύο αποκρεάτικων εκδηλώσεων και την προσέλευση πολυπολιτισμικού(sic!) μακεδονικού πλήθους (ρομά μικροπωλητών και οργανοπαικτών, εξελληνισμένων αλβανών και αρβανιτών, βλάχων, μικρασιατών, ποντίων και θρακιωτών, γεωργιανών, βορειοηπειρωτών, ρωσσοποντίων και πολιτογραφημένων παλαιοελλαδιτών, εντοπίων και αδερφών κυπρίων, κρητικών, σέρβων, κούρδων και άλλων μασκαράδων) οι φορείς της νομαρχιακής και τοπικής αυτοδιοίκησης θα ανακηρύξουν την πόλη μας "Καρναβαλική Μητρόπολη των Βαλκανίων". YES!

σεξ ΙΙ

2008-02-27T23:29:00.000-08:00

"Όλοι κλωνοποιημένοι, στοιβαγμένοι στο φωτοτυπικό, όλοι μόνο τη διασκέδαση στο κεφάλι τους, και τρέχουν να την ακούσουν. Η διασκέδαση περνάει από μπροστά τους, αλλά είναι άπιαστη. Καμμιά χαρά δεν αποτελείται από ντιζάιν. Ίσως από μάουντεν μπάικ, από πατίνια, χιονοσανίδες, ίσως πάλι κι όχι. Βλαμμένοι υπήρχαν πάντοτε. Από τότε που υπάρχουν άνθρωποι. Οι βλαμμένοι που θέλουν κάτι περισσότερο απ' το να είναι βλαμμένοι είναι καινούργιο φρούτο. Ο καθένας θεωρεί ότι δικαιούται μια φοβερή ζωή, σαν αυτές που βλέπει στην τηλεόραση, όπου πανηλίθιοι γίνονται διάσημοι γιατί άλλοι πανηλίθιοι το επιτρέπουν. Κι έτσι βλέπουν οι ηλίθιοι ηλίθιους και σκέφτονται, με το δίκιο τους αυτό το μπορώ κι εγώ." σελ. 48
"Η Κάτι κοιτάζει γύρω της. Τους ξέρει όλους στο μπάρ. Κόσμος της τηλεόρασης, κόσμος των εφημερίδων, κόσμος των δημοσίων σχέσεων και πολλοί από τη μουσική σκηνή, όλοι οι μισθοί μαζί θα μπορούσαν να σώσουν την Αφρική. Όλη η βαρεμάρα μαζί, αν μετατρεπόταν σε νερό θα μπορούσε να ξεχειλίσει τη γη. Όλοι υπάρχουν μόνο όταν δουλεύουν, όταν έχουν μια σπουδαιότητα, όταν ασχολούνται με εκατομμύρια, όταν κάθονται σε αεροπλάνα, όταν κάθονται μπροστά στο κομπιούτερ. Εκτός αυτού του πλαισίου, καταρρέουν σαν σκελετοί πρόχειρα υποστηλωμένοι από φίρμες ντζάινερ." σελ. 148

Από το βιβλίο της Σίμπιλε Μπεργκ, μιας γερμανίδας στη Ζυρίχη, "σεξ ΙΙ" στο οποίο θα επανέλθω. Αυτή η ανάρτηση οφείλεται στην ευγενική πρόσκληση του suigenerisav μόνο που διέστρεψα προς ίδιον όφελος τους κανόνες του παιχνιδιού και λυπάμαι που θα χαλάσω και το φεγκ-σούι, σούι μου, μη πετώντας το μπαλάκι παρακάτω.

Ευχαριστώ για την πρόσκληση (που εκ των υστέρων ανεκάλυψα) και τον Vrennus ,
άντε και τον νόστιμον Κώστα (χάθηκε ένα βιβλίο συνταγών;)

Δημόσιος διάλογος

2008-02-23T10:50:00.001-08:00

Σ' ένα από τα πρώτα σχόλια εδώ τον Αύγουστο του 2006 εξέφρασα τον ενθουσιασμό μου και την υποστήριξή μου στην Πρωτοβουλία του Γιάννη Μπουτάρη για τη Θεσσαλονίκη.
Πριν λίγο καιρό η παράταξη δημιούργησε ένα ιστολόγιο ως βήμα δημοσίου διαλόγου για τις θέσεις της. Σήμερα το επισκέφθηκα για πρώτη φορά και κατέθεσα τον σκεπτικισμό και τις ερωτήσεις μου για τις θέσεις που προτείνουν για το κυκλοφοριακό πρόβλημα της πόλης. Καταθέτω και εδώ τις θέσεις της Πρωτοβουλίας, όπως διατυπώνονται εκεί (με αφορμή μια διημερίδα-φάρσα για το ίδιο θέμα που διοργάνωσε η ανυπόληπτη σημερινή δημοτική αρχή), καθώς και τις ερωτήσεις μου αναμένοντας τις απαντήσεις από την παράταξη αλλά και σχόλια άλλων πολιτών που θα επιθυμούσαν να συμμετάσχουν στη συζήτηση.

Πρωτοβουλία:
Άμεση απαγόρευση της κυκλοφορίας των ταξί στις λεωφορειολωρίδες, με εξαίρεση ίσως κάποιες ώρες αιχμής.
Επέκταση των λεωφορειολωρίδων από 9 km που είναι σήμερα στα 25 ή 30 km.
Η δημιουργία διαδημοτικής επιχείρησης αστικών συγκοινωνιών που θα λειτουργεί παράλληλα με τον ΟΑΣΘ. Να προηγηθεί η Θεσσαλονίκη στην αγορά νέων λεωφορείων, που θα ενισχύσουν το στόλο του ΟΑΣΘ.
Η επιδότηση του εισιτηρίου των αστικών λεωφορείων, το οποίο θα είναι δωρεάν για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Το κόστος της επιδότησης να επιβαρύνει τον Δήμο ή το Μετρό.
Οι φορτοεκφορτώσεις να γίνονται από τις 10 το βράδυ έως τις 6 το πρωί. Μία πιθανή λύση για την επιβάρυνση των καταστημάτων του κέντρου είναι η επιδότηση από τον Δήμο ή το κράτος του κόστους των καταστηματαρχών.
Η αγορά mini bus που θα εξυπηρετούν το κέντρο.
Η δημιουργία ποδηλατοδρόμων και η αγορά από τον Δήμο ποδηλάτων για τους πολίτες.
Να αποδοθούν στην πόλη οι χώροι της ΔΕΘ, του Γ΄ Σώματος Στρατου και του Λιμανιού ώστε να δημιουργηθούν δωρεάν χώροι στάθμευσης και παράλληλα να επιδοτηθεί το τιμολόγιο των ιδιωτικών parking στο κέντρο της πόλης. Ζήτησε ακόμα την άμεση μεταφορά της ΔΕΘ και του Γ΄ Σ.Σ. εκτός πόλης .
Η πλήρης απαγόρευση της κυκλοφορίας των Ι.Χ. στο κέντρο της πόλης και η κυκλοφορία μόνο των λεωφορείων, ταξί και οχημάτων δημόσιας χρήσης.
Η δημιουργία γραμματείας άμεσης επίλυσης των προβλημάτων στην πόλη, η οποία θα υπάγεται στο ΥΜΑ-Θ.
Και βέβαια, να γίνουν τα μεσοπρόθεσμα έργα, όπως η υποθαλάσσια αρτηρία και το Μετρό και να απαιτήσουμε να δοθούν κονδύλια για τη Θεσσαλονίκη άμεσα από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Ερωτήσεις:
1. Γιατί θα αποδεχόσασταν το ενδεχόμενο να επιτραπεί η κυκλοφορία των ταξί στις λεωφορειολωρίδες τις ώρες ακριβώς που τα λεωφορεία του ΟΑΣΘ αντιμετωπίζουν το μεγαλύτερο φόρτο εργασίας;
2. Με βάση ποια στοιχεία θεωρείτε αναγκαία την επέκταση των λεωφορειολωρίδων σε 25-30 χλμ και όχι π.χ.σε 30-40 ή 15-20 και σε ποιους ακριβώς δρόμους θα γίνει αυτή η επέκταση;
3. Με στόχο την αναβάθμιση των δημόσιων συγκοινωνιών της πόλης γιατί θεωρείτε πως είναι προτιμότερη η δημιουργία ανεξάρτητης διαδημοτικής επιχείρησης συγκοινωνίας από τη συμμετοχή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στον ΟΑΣΘ;
4. Που αποσκοπεί το μέτρο της θεσμοθέτησης του δωρεάν εισιτηρίου;
5. Σε ποιους δρόμους προτείνετε να γίνουν οι ποδηλατόδρομοι;
6. Το δωρεάν πάρκινγκ στη ΔΕΘ, το Γ’ Σώμα Στρατού και το Λιμάνι, όπως προτείνετε, μήπως αποτελεί κίνητρο χρήσης του ΙΧ για την κάθοδο στο κέντρο της πόλης από τις ήδη επιβαρυμένες οδούς της Βας. Όλγας, της Νέας Εγνατίας, της 26ης Οκτωβρίου, της Κουντουριώτου και της Ίωνος Δραγούμη;
Μήπως, λέω, μήπως ένα τέτοιο μέτρο θα έπρεπε να αφορά αποκλειστικά και μόνο τα ΙΧ των κατοίκων του κέντρου με στόχο να αδειάσουν πλήρως οι βαρυφορτωμένοι δρόμοι από τα παρκαρισμένα ΙΧ ανακουφίζοντας τους στενούς δρόμους με τα στενά πεζοδρόμια απο τον ασφυκτικό κλοιό των λαμαρίνων, ομορφαίνοντας την πόλη στο ύψος του ανθρώπινου βλέμματος ανοίγοντας τον ορίζοντα του, διευκολύνοντας την πρόσβαση στο απέναντι πεζοδρόμιο των πεζών και τη ζωή στους δρόμους παιδιών και μεγάλων;
Στην ίδια κατεύθυνση θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν και τα ιδιωτικά πάρκινγκ στο κέντρο της πόλης στο μέτρο που προτείνετε να απαγορευτεί η κυκλοφορία των ΙΧ..
7. Σε ποια περιοχή ακριβώς προτείνετε την απαγόρευση κυκλοφορίας των ΙΧ;
8. Προτείνετε την δημιουργία ενός νέου κρατικού οργάνου. Ποιες θα είναι οι αρμοδιότητες της Γραμματείας άμεσης επίλυσης των προβλημάτων, ποιοι οι πόροι της, ποια η στελέχωσή της, ποιοι οι μηχανισμοί υλοποίησης του έργου της;
9. Γιατί λέτε ναι στην υποθαλάσσια αρτηρία: Ποιες ανάγκες θα καλύψει με τη λειτουργία της; Στο μέτρο που το όραμα μιας βιώσιμης πόλης προυποθέτει τον εκσυγχρονισμό και την επέκταση της χρήσης των δημοσίων μεταφορικών μέσων και τον περιορισμό της χρήσης του Ι.Χ. δεν θα έπρεπε, αναρωτιέμαι, απέναντι στην υποθάλασσια να προτείνετε ως εναλλακτική, φτηνότερη και με τη μικρότερη επιβάρυνση στο περιβάλλον λύση την προαστιακή σηδιροδρομική σύνδεση της Θεσσαλονίκης με Καλοχώρι, Βιομηχανική Ζώνη, Σίνδο;

Λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους

2008-02-19T12:30:00.000-08:00

Κι ενώ ο συμπολίτης μου της εθνικής φρουράς του Τάσσσου παραληρούσε "«Το αποτέλεσμα στην Κύπρο μού θυμίζει τις εκλογές του 1920 στην Ελλάδα. Τότε που ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν εξελέγη ούτε βουλευτής, μολονότι επέστρεψε θριαμβευτής μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών, που δημιούργησε την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών.», ο πάντα χαμηλών τόνων ελλαδίτης υποστηρικτής του πάντα εθνικά περήφανου Τάσσσου έγραφε "Το πραγματικό δίλημμα (για την Κύπρο) είναι διχοτόμηση τύπου Ανάν ή διχοτόμηση, που κατά το δυνατόν θα εξασφαλίζει τα συμφέροντα του κυπριακού Ελληνισμού."
Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματα του σχετικά με το τι κρυβόταν εντέχνως πίσω από το προσωπείο της ασυμβίβαστης εθνικής πολιτικής του απερχόμενου κύπριου Προέδρου.

Εις τα καθ΄ημάς τώρα που αναθερμαίνεται η μάχη του Ονόματος, αναρωτιέμαι αν κάποιος από τους mainstream πολιτικούς και μιντιανθρώπους μπορέσει να ξεστομίσει την πικρή αλήθεια πως εχθρός μας δεν είναι το όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας αλλά ο ανερμάτιστος μεγαλοϊδεατισμός μας και τα κούφια λόγια των ηγεμόνων μας.

κι όμως υπάρχει Θεός*

2008-02-17T22:57:00.000-08:00

Η είσοδος του Ιερώνυμου

Η έξοδος του Τάσσσου

Εψές πανηγύριζα ως χούλιγκαν και ξύπνησα το πρωί με πιασμένο λαιμό.

Θεία δίκη;

* έστω και Ι.Χ.

Τσαλακωμένες γυναίκες στο Άρλιγκτον Παρκ

2008-02-08T13:02:00.000-08:00

"Μπαμπά, ο Μπάρναμπι κάνει χαζομάρες" είπε εκείνη.
"Ναί;" Ο Μπένεντικτ ξεχώρισε έναν δίσκο και τον έβαλε στην άκρη. "Εδώ που τα λέμε, τ' αγόρια είναι λίγο χαζά, δεν συμφωνείς;"
"Είπε ότι δεν θέλει να ντυθεί. Είπε ότι η μαμά είναι υπηρέτριά του. Η μαμά είπε ότι θα το πει στον κύριο Μάστερς"
"Ώστε έτσι;" Το γέλιο του Μπένεντικτ ακούστηκε σαν γάβγισμα. "Στ' αλήθεια το είπε;"
"Ναι", είπε η Κάθριν.
"Αυτό κι αν θα ήταν αστείο"
Η Κάθριν δεν απάντησε. Προφανώς δεν πίστευε ότι ήταν αστείο. Στεκόταν δίπλα του και περίμενε, θαρρείς, μια πιο ικανοποιητική απάντηση.
"Ελπίζω να μην πει και για μένα στον κύριο Μάστερς". είπε ο Μπένεντικτ. "Μπορεί να με βάλει τιμωρία."
Η Κάθριν γέλασε. Ο Μπένεντικτ της έδωσε τον δίσκο που είχε κρατήσει έξω από το κουτί.
"Ας παίξουμε αυτό τώρα", είπε.
"Εντάξει", είπε εκείνη. "Τί είναι;"
"Είναι μια όμορφη κυρία που τραγουδάει",
"Α!"
Τον ακολούθησε στο καθιστικό και η Τζουλιέτ στάθηκε στην πόρτα. Η βροχή έπεφτε στο παράθυρο. Ήταν τόσο γκρίζα, τόσο γκρίζα και ανώφελη! Ήταν σαν τη θλίψη, εμοιαζε να αποκλείει κάθε πιθανότητα, κάθε άλλη απόχρωση συναισθήματος. Ο Μπένεντικτ έβαλε τον δίσκο στο μηχάνημα και το δωμάτιο πλημμύρισε από μουσική. Αναγνώρισε μια μελωδία του Ραβέλ. Ήταν η ηχογράφηση της Μέλανι Μπαρτ που είχε αγοράσει ο Μπένεντικτ πέρυσι. Ο ήχος της μουσικής έφερε δάκρυα στα μάτια της Τζουλιέτ. Ήταν η φωνή αυτής της γυναίκας, τόσο μοναχική και δυνατή, τόσο... υπερβατική. Έκανε την Τζουλιέτ να πιστεύει ότι μπορούσε να τα υπερβεί όλα, αυτό το σπιτάκι με τις βρόμικες μοκέτες του, τα ψώνια του, τους γεμάτους ελλατώματα ανθρώπους του, να υπερβεί τις γκρίζες μουσκεμένες από τη βροχή εκτάσεις του Άρλιγκτον Παρκ, να υπερβεί ακόμη και το ίδιο της το σώμα, όπου η πικρία είχε κάτσει σαν μολύβι στις φλέβες της. Θα μπορούσε να ανθίσει κάπου σαν λουλούδι. Θα μπορούσε να βρει ένα μέρος λιγότερο στενάχωρο, λιγότερο περιοριστικό, και να ξεδιπλώσει εκεί όλα τα πέταλα που είχαν τσαλακωθεί μέσα της.
"Τα γαλλικά της είναι εξαίσια, δεν συμφωνείς;" της είπε ο Μπένεντικτ.
Διάβαζε τις σημειώσεις στο εξώφυλλο, όπου μια φωτογραφία έδειχνε τη Μελανί Μπαρτ σε μια παραλία, φορώντας πράσινη τουαλέτα κι ατενίζοντας τη θάλασσα. Η Τζουλιέτ ένιωσε την επιθυμία να του τ' αρπάξει από τα χέρια, να τ' αρπάξει και να το καταστρέψει, να κάνει τη Μελανί με τα εξαίσια γαλλικά της χίλια κομμάτια. Φυσικά και ήταν εξαίσια τα γαλλικά της! Εκείνη δεν ήταν υποχρεωμένη να σπαταλά τη ζωή της φροντίζοντας τον Μπένεντικτ, ταΐζοντάς τον, πλένοντάς τον, κυοφορώντας και μεγαλώνοντας τα παιδιά του! Αντί γι' αυτό είχε κοιτάξει τον εαυτό της, είχε ξεσκονίσει τα γαλλικά της κι έπειτα είχε κατέβει στη παραλία φορώντας την τουαλέτα της.
Η Τζουλιέτ δεν ένιωθε πια καμμιά υπέρβαση. Ένιωθε οργισμένη και σκοτεινή, συμπαγής σαν μολύβι.
"Μπαμπά," είπε η Κάθριν, "θα σου άρεσε να σου τραγουδούσε αυτή η κυρία;"

Η συνέχεια στο "Άρλιγκτον Παρκ" της Ρέϊτσελ Κασκ σε μετάφραση της Κατερίνας Ιορδάνογλου, εκδόσεις ΤΟΠΟΣ

business as usual

2008-01-28T11:01:00.001-08:00

Ο μεγάλος επενδυτής που θα αλλάξει το κλίμα (στην κυριολεξία) στη χώρα, που θα ηγηθεί του αναπτυξιακού εκσυγχρονισμού με business plan εκατομμυρίων ευρώ, που προθερμαίνεται στην αφάνεια πίσω από μαύρα πέπλα είναι η Εκκλησία Α.Ε.

Λίγα περισσότερα εδώ

Εκκλησία και περιβάλλον

SOS Χαλκιδική

Η εκκλησία διώκει οικολόγο

Η εθνική μας λήθη

2007-11-27T07:34:00.000-08:00

Το 1882 ο γάλλος θετικιστής φιλόσοφος με ρομαντικές επιρροές Ernest Renan σε διάλεξη του στη Σορβόνη με τον τίτλο "Τι είναι Έθνος" ανάμεσα σε άλλα δήλωνε πως "... η ουσία του έθνους είναι να έχουν όλα τα άτομα πολλά κοινά σημεία, κι επίσης να έχουν όλοι ξεχάσει μερικά πράγματα. Κανένας γάλλος πολίτης δεν ξέρει αν είναι Βουργουνδός, Αλανός, Ισπανοάραβας ή Βησιγότθος. Κάθε γάλλος πολίτης πρέπει να έχει ξεχάσει τη Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου..."
Ήταν λοιπόν φανερό από τότε πως η κατασκευή της εθνικής ταυτότητας και η δημιουργία της συλλογικής εθνικής μνήμης προυποθέτει τη λήθη όλων εκείνων των στοιχείων που αντιμάχονται τους συστατικούς της μύθους.
Το νέο βιβλίο του Τάσου Κωστόπουλου (μέλους της συντακτικής ομάδας ΙΟΣ της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία") "ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗ Η ξεχασμένη πλευρά μιας δεκαετούς εθνικής εξόρμησης 1912-1922" αναφέρεται στις αγνοημένες συνήθως από την επίσημη Ιστορία και εθνικιστική παραφιλολογία, βιαιότητες όλων των εμπολέμων κατά των αλλοεθνών αμάχων στα Βαλκάνια και τη Μικρά Ασία. Επισημαίνει δε πως οι εκκαθαρίσεις των "αλλογενών" δεν υπήρξαν πουθενά μια απλή παράπλευρη συνέπεια των στρατιωτικών επιχειρήσεων αντιθέτως υπήρξαν συστατικό στοιχείο της διαμόρφωσης των συγχρόνων "εθνικά αμιγών" κρατών.

Υστερόγραφο των εκλογών

2007-10-06T14:53:00.000-07:00

Ο θείος μου ο Αχιλλέας ζει χρόνια στην Ολλανδία, στο Ρότερνταμ. Μετανάστης εργάτης την δεκαετία του '60, παντρεμένος με Ολλανδέζα, παραμένει εκεί και ως συνταξιούχος. Επισκέπτεται τον τόπο του κάθε καλοκαίρι. Έτυχε λοιπόν στις τελευταίες εκλογές να βρίσκεται στην Ελλάδα. Δεν ξαφνιάστηκα όταν έμαθα ότι ψήφισε ΛΑΟΣ.
Είχα χρόνια να τον δω και να συζητήσουμε. Όμως την εποχή του παμμακεδονικού συναγερμού, που είχε συνεπάρει τους Έλληνες του εξωτερικού τόσο, όσο του εσωτερικού, είχαμε συγκρουστεί επανειλημμένως. Λίγα χρόνια όμως μετά τον θυμάμαι να μονολογεί "Τζάμπα μας ξεσήκωναν τότε. Δεν ήξεραν τι τους γίνεται." Γόνος μιας βενιζελικής-κεντρώας οικογένειας, ακόμη τότε, αν θυμάμαι καλά, ψήφιζε ΠΑΣΟΚ, αντιδεξιός και αντιαμερικανός, το ψήφιζε από το '74. Μία θεία μου, όταν έμαθε από τον πατέρα μου τί ψήφισε ο θείος, εξερράγη "Μα είναι δυνατον, ένας που έζησε ως μετανάστης εργάτης στην Ολλανδία, να ψηφίζει ΛΑΟΣ;" Τον ίδιο, τον συνάντησα μετά τις εκλογές. Ενώ εγώ απέφυγα να ανοίξω πολιτική συζήτηση μαζί του, το επεδίωξε εκείνος δηλώνοντας πως ψήφισε ΛΑΟΣ γιατί είναι το μοναδικό κόμμα στην Ελλάδα, που αγωνίζεται για να μη γίνει η Τουρκία μέλος της Ευρωπαϊκης Ένωσης. Στη συνέχεια εξέφρασε όλο το αντι-ισλαμικό μένος, που κυοφορούν, εξ όσων γνωρίζω, πολλοί Ολλανδοί συμπολίτες του.

" Έχει γεμίσει η χώρα τζαμιά και μαντηλοφορούσες, μου λες σε παρακαλώ, τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, δεν το ανέχομαι αυτό, είναι απολίτιστοι, καθυστερημένοι, ζουν στα γκέτο τους και μας φτύνουν, ε, λοιπόν τους φτύνω κι εγώ, να γυρίσουν πίσω, από εκεί που ήρθαν, αφού δεν μπορούν να προσαρμοστούν και είναι κολλημένοι χίλια χρόνια πίσω. Αν η Τουρκία μία χώρα μουσουλμανική μεγαλύτερη από τη Γερμανία μπει στην ΕΕ, η Ευρώπη τελείωσε. Και πέρα απ' όλα τ΄άλλα, δεν μπορούμε να ανεχτούμε να γίνει μέλος της ΕΕ η 51η πολιτεία των Αμερικανών, όπως έγραψε και ένας Ολλανδός δημοσιογράφος. Τα παρακολουθώ τα γεγονότα από κοντά. Κάθε μέρα πηγαίνω στην Δημοτική Βιβλιοθήκη και διαβάζω όλες ανεξαιρέτως τις εφημερίδες. Αν και ο Σαρκοζί αρχίσει να τα μασάει, η Ολλανδία, να ξέρεις, δεν πρόκειται να το επιτρέψει, όχι η κυβέρνηση αυτή, η συμβιβαστική, αλλά η επόμενη". Του αντέτεινα τα επιχειρήματα μου. Δεν προσπαθούσα να τον πείσω να τα ενστερνιστεί αυθωρεί και παραχρήμα. Απλώς επεχείρησα να του δώσω κάποια εναύσματα για παραπέρα δικό του προβληματισμό κατά μόνας, ενώ συγχρόνως από τη δική μου μεριά να καταλάβω και στη συνέχεια να προσπαθήσω να αποκωδικοποιήσω και να κατανοήσω το δικό του σκεπτικό, που απηχεί φόβους, αγωνίες και αδιέξοδα σημαντικής μερίδας της νυν και της πάλαι ποτέ εργατικής τάξης της Ευρώπης, που στρέφεται όλο και πιο αποφασιστικά προς το όραμα "Ταξη και Ασφάλεια" είτε με αντιδραστικό (βλ. Λεπέν), είτε με εκσυγχρονιστικό(βλ. Σαρκοζί) προσωπείο.
Τελειώνοντας τη σύντομη συζήτηση μας έμεινα με την εντύπωση πως το επιχείρημα που κατ' αρχήν τουλάχιστον τον προβλημάτισε είναι πως δεν είναι δυνατόν να αποκαλούμε 51η πολιτεία των ΗΠΑ τη χώρα, που δεν έστερξε σε βοήθεια των Αμερικανών στην Ιρακινή τους εκστρατεία ενώ οι Ευρωπαίοι όλοι ανεξαιρέτως παρείχαν φανερά ή κρυφά τις αιτούμενες διευκολύνσεις. Κλείνοντας τη συζήτηση μου είπε πως του άρεσε η αντιπαράθεση. Συνήθως στην Ολλανδία συζητά για όλα αυτά με τον γιο του του, με τον οποίο συμφωνούν σχεδον σε όλα, πράγμα βαρετό.
Όλα αυτά, θα μου πείτε, γιατι τα ξέθαψα τώρα;
Αφορμή στάθηκαν το σχόλιο και η ενδιαφέρουσα συζήτηση εδώ.
Θα ήθελα να προσθέσω, σχετικά με το ερώτημα που έθεσε ο στο μπλόγκ του ο Motorcycle boy, αν έχει νόημα ο διάλογος με τους φασίστες* του ΛΑΟΣ τα εξής δύο.
1) Κατά τη γνώμη μου το καίριο ερώτημα για την κεντροαριστερά και αριστερά σήμερα στην Ελλάδα (αλλά και την Ευρώπη) είναι πώς θα αποκτήσει ξανά ζωτικούς δεσμούς με στριμωγμένα κοινωνικά στρώματα, που απειλούνται από την εξαθλίωση και την περιθωριοποίηση και που προς το παρόν αποτελούν την προνομιακή δεξαμενή ψήφων είτε της δεξιάς, ακραίας και εκσυγχρονιστικής είτε μιας ανέξοδης εθνικιστικής, λαϊκιστικής, αριστερής διαμαρτυρίας που εν πολλοίς στον τόπο μας εκφράζει η ψήφος στο ΚΚΕ.
2) Η επίκληση των αυτονόητων ιδεολογικών αναφορών στα ανθρώπινα δικαιώματα, την δημοκρατία και το όραμα μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης δεν αρκεί γι΄αυτό.

* Την εποχή ανόδου του Λεπέν στη Γαλλία έγινε μεγάλη συζήτηση για το αν και κατά πόσο το κόμμα του είναι ή μη φασιστικό. Κι ας μην ξεχνάμε πως στην Ολλανδία, στις αρχές αυτού του αιώνα ο Pim Fortuyn, ένας ανοιχτά ομοφυλόφιλος πολιτικός, διαμόρφωσε μια πολιτική ατζέντα εξίσου ξενοφοβική και ρατσιστική με του Γάλλου Λεπέν και του Αυστριακού Χάιντερ, στο όνομα της υπεράσπισης του ευρωπαϊκού φιλελεύθερου πολιτισμού. Ο δε ρεαλιστής, εκσυγχρονιστής Σαρκοζί στο διά ταύτα πόσο άραγε απέχει;
Σκέφτομαι πως όταν το φιλελεύθερο πρόταγμα της εκκοσμίκευσης της κοινωνικής ζωής και της ατομικής χειραφέτησης - πυλώνας της δυτικής αστικής δημοκρατικής κουλτούρας δεν εμπνέει-πείθει-αφομοιώνει πλέον τους "παραδοσιακούς άλλους", καθώς έχει καταντήσει σκιά του εαυτού του σε μιαν εποχή κοινωνικού κατακερματισμού και άγριου ατομικού ανταγωνισμού για την επιβίωση και την καταναλωτική ευημερία πολλοί νιώθουν ως μοναδική διέξοδο ένα πάλαι ποτέ ομογενοποιημένο έθνος - μιαν Ευρώπη φρούριο.
Στα καθ' ήμας, μη όντας πλήρως εκκοσμικευμένοι ούτε φιλελευθεροποιημένοι, ο συναγερμός αφορά τη συντηρήση μιας ανάδελφης εθνικο-θρησκευτικής ιδεοληπτικής ιδιαιτερότητας, απειλούμενης πανταχόθεν τόσο από τους μετανάστες, όσο και από τους Αμερικανούς, τους Σκοπιανούς, τους Σιωνιστές, τους άθεους και άλλους ων ουκ έστιν αριθμός.

Προσεχώς

2007-09-21T06:44:00.000-07:00

Η ζωή έχει μεγαλύτερη φαντασία από μας, όπως έλεγε ο μακαρίτης Φρανσουά Τρυφώ.
Το τρέϊλερ "Ο Μπένυ αρχηγός" έπαιζε στα μυαλά πολλών εδώ και πολύ καιρό. Έχω την εντύπωση όμως πως το μιντιακό πλασάρισμα του μελλοντικού αρχηγού του ΠΑΣΟΚ τρόμαξε περισσότερους. Και να που ο διστακτικός πρίγκηπας (to do or not to do) μοιάζει να ανακτά την απωλεσθείσα γοητεία του απέναντι στην ασυγκράτητη ορμή του αδίστακτου, επίδοξου ηγεμόνα. Οι τελευταίοι των ρομαντικών τάσσονται στο πλευρό του.
Ο κύριος Θανάσης Ξανθάκος ξιφουλκεί στο μπλόγκ του όψιμου βενιζελικού κυρίου Ανδρουλάκη:
"Δεν μας νοιάζει ακόμη κι αν ξαναγυρίσουμε στο ΠΑΣΟΚ του 25%, αρκεί να είναι αριστερό, ξεκάθαρο, αληθινό. ΠΛΑΣΤΙΚΟ, ΔΙΚΗΓΟΡΙΣΤΙΚΟ, ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟ ΠΑΣΟΚ δεν θέλουμε.. ΟΣΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΕΜΕΙΝΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΙ ΑΥΤΟ ΠΕΦΤΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΣΑΣ ΩΜΟΥΣ ΚΕ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ. ΔΩΣΤΕ ΜΑΣ ΠΙΣΩ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΜΑΣ !"
Κάποιος άλλος συμπληρώνει "Tο Παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ είναι επικίνδυνο μαγαζί, φτιαγμένο για ιδανικούς αυτόχειρες και όχι για καθώς πρέπει καριερίστες. Άντε γεια...."

Και ενώ στην εγχώρια σκηνή πολλοί σύντροφοι νοσταλγούν τη χαμένη αριστερή ψυχή του κινήματος (κοίτα να δεις!) προτάσσοντας τα στήθη τους στον οδοστρωτήρα "Ευ Βενιζέλος", τα παπαγαλάκια του Μπους σε ΗΠΑ και Ευρώπη παίζουν το τρέϊλερ "Πόλεμος στο Ιράν". Πολύ φοβάμαι, πως αν ανέβει το έργο, τουλάχιστον εμείς στην δυτική Ευρώπη θα αρχίσουμε να νοσταλγούμε τον ψυχρό πόλεμο και θα ουρλιάζουμε "Φέρτε πίσω το Τείχος μας".
ΥΓ. Στην (τριτοκοσμική για πολλούς) Ελλάδα της μεταπολίτευσης τα ζήτηματα της εξωτερικής πολιτικής ήταν prime time, γι' όσους θυμούνται. Σήμερα στην "ισχυρή Ευρωπαϊκή Ελλάδα στο στίβο της παγκοσμιοποίησης" επικρατεί μούγκα στη στρούγκα, που διακόπτουν κραυγές αδιέξοδου εθνικισμού και φθηνού αντιαμερικανισμού. Θα ήθελα λοιπόν για να μην κραυγάσω ως υστερική, παλαιο-συντηρητική να δω το εναλλακτικό τρέηλερ "Αντιστεκόμαστε στον πόλεμο", όπου μπορεί να πρωταγωνιστήσει ο μεν Παπανδρέου στη Σοσιαλιστική Διεθνή και μήπως(;), λέω μήπως(;) ο Καραμανλής χέρι με χέρι με τους Γκιουλ-Ερντογκάν στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα.

No business like show business

2007-09-18T05:43:00.000-07:00

Η αβάσταχτη ελαφρότητα της τηλεοπτικής μας δημοκρατίας

Οι πολιτικοί σεμνά και ταπεινά δίνουν εξετάσεις στους τηλεοπτικούς αστέρες, οι εταιρίες δημοσκοπήσεων αναδεικνύουν τους καταλληλότερους, θέτουν τα ερωτήματα και οι πολιτικοί σχολιάζουν, οι πολιτικές συγκεντρώσεις οργανώνονται από τα κόμματα ως τηλεοπτικά θεάματα, στην αναμέτρηση του πολιτικού marketing οι ψηφοφόροι επιβεβαιώνουν θριαμβευτικά τις δημοσκοπήσεις και τα exit polls, τα κανάλια επιχειρούν να οργανώσουν την αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ σε τηλεοπτικό χρόνο και σε απευθείας μετάδοση.

Η ήττα του ΠΑΣΟΚ αποτελεί το νέο θέαμα της τηλεοπτικής μας αρένας.

ΥΓ1. Μας ξεβόλεψε για λίγο το θέαμα των πυρκαγιών, όσο να΄ναι ανακατευτήκαμε αλλά συνήλθαμε.

ΥΓ2. Το βράδυ των εκλογών πάθαμε μιαν ελαφριά κατάθλιψη από το (αναμενόμενο κατά βάθος) εκλογικό αποτέλεσμα η παρέα μου κι εγώ, άπαντες δυσανασχετούντες ψηφοφόροι και ουχί απέχοντες με δυσανεξία. Κλείσαμε το κουτί, κατεβήκαμε στο καφενείο από κάτω και συνεχίσαμε να πίνουμε. Η αλλαγή περιβάλλοντος και οι ισχυρές δόσεις αλκοόλ μας συνέφεραν κάπως.

ΥΓ3 Η ειρωνία της μιντιακής (τι άλλο;) παρηγοριάς έτη μετά.

Ο εφιάλτης της Κασσάνδρας (updated)

2007-09-08T15:50:00.000-07:00

Όταν οι Έλληνες κατέλαβαν την Τροία, την παρέδωσαν στις φλόγες. Η θρυλική πόλη εξαφανίστηκε από προσώπου γης. Ελάχιστα ερειπία βρίσκονται σήμερα στη θέση της.Για τον Βιργίλιο, κατά τον οποίο πατρίδα των ιδρυτών της Ρώμης είναι η Τροία, δικαίωση της βιασμένης-πυρπολημένης πόλης αποτελεί η ίδρυση της αιωνίας πόλης. "Η Τροία έπεσε για να γεννηθεί η Ρώμη", για να φτάσει ο Αινείας πρόσφυγας εκεί.
Η Ιστορία εις τούτο συνίσταται πρωταρχικώς, να συμφιλιώνει το παρόν με τη φρίκη των εγκλημάτων και των βασάνων του παρελθόντος αποδίδοντας τους ένα σκοπό που να τα δικαιώνει στη συνείδηση των ανθρώπων.
Διαβάζω πως για τον Γούντι Άλεν, που παρουσίασε στη Βενετία την ταινία του "«Cassandra΄s dream» ο χρόνος δεν είναι Ιστορία αλλά δύο σαγόνια που καταβροχθίζουν τα πάντα.
"Αν οι επιστήμονες επαληθευθούν, τότε τα ψωμιά του πλανήτη είναι λίγα. Με μια καταστροφή δεν θα μείνει τίποτα. Ούτε Σοφοκλής, ούτε Μπέργκμαν, ούτε Σπίλμπεργκ, ούτε Τσέχωφ, ούτε Γούντι Άλεν. Τρέχουμε σαν παράφρονες με κατεύθυνση το απόλυτο κενό."
"Αν το καλοεξετάσεις, η ζωή δεν έχει κανένα νόημα (meaningless). Γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε περιμένοντας τον θάνατό μας. Το μόνο καλό που έχουμε να κάνουμε είναι να είμαστε τίμιοι, ειλικρινείς και ηθικοί."
Γεμίζοντας λοιπόν κι εγώ το κενό (μιας Ιστορίας που πάλαι ποτέ νοηματοδοτούσε παρελθόν, παρόν και μέλλον) ανάμεσα σε άλλα και με τούτο δω το μπλογκ για να μην τρέχω σε κομπογιανίτες και ψυχαναλυτές εικάζω το πεπρωμένο της καμένης γης.
Τουριστική βιομηχανία, αυτοκινητόδρομοι,εξοχικά και χωράφια που θα παράγουν πρώτη ύλη για βιοκαύσιμα . Όλα τα άλλα, που ακόμη φυτοζωούσαν εκεί, σε πλανητικό πλέον επίπεδο αποτελούν αναχρονισμό που του πρέπει να εκλείψει. Το μέλλον μοιάζει να μας επιφυλάσσει το νέο υπερ-αστικό εκσυγχρονισμό στοιβαγμένους σε μεγα-πόλεις με τροφές συνθετικές για τους εξαθλιωμένους ξεριζωμένους και βιολογικά γκουρμέ για τους προνομιούχους τουρίστες του πλανήτη.
Τι μένει;
Μήπως να προσπαθούμε να είμαστε τίμιοι, ειλικρινείς και ηθικοί χωρίς ελπίδα;

ΥΓ. Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις! Μαθαίνω κυριακάτικα πως σύμφωνα με ανώνυμους αξιωματούχους "Υπάρχει η δυνατότητα καλλιέργειας μονάδων βιοκαυσίμων από συγκεκριμένο φυτό, το οποίο ευνοείται ιδιαίτερα από το μικροκλίμα της Ηλείας, έχει ζωή έξι μηνών και χρησιμοποιείται στη συνέχεια για την παραγωγή ενέργειας. Προτείνεται, μάλιστα, το κτίσιμο μικρών εργοστασιακών μονάδων σε λογικές αποστάσεις από τον τόπο παραγωγής."

Μνημόσυνο

2007-09-07T09:33:00.001-07:00

Δεν μπορείς να πενθείς, να νοσταλγείς και να μνημονεύεις άγνωστους νεκρούς, πολύ δε περισσότερο να συμπαραστέκεσαι από μακρυά.
Στην κοινωνία της απόστασης όμως το έλεος ημών των ανήμπορων και βαθύτατα συγκινημένων τηλεθεατών μπορεί να αναδυθεί σε εθνικό δίκτυο μόνο με το μανδύα του τηλεμαραθωνίου, το μαγικό θέαμα του πολλαπλασιασμού των αργυρίων με ανοιχτές προσφορές για σκοπό ιερό.
Παρ' όλα αυτά όσοι τυχόν δεν έχουν εξαντλήσει τα όποια συναισθήματα συμπόνοιας προς τους επιζώντες της καταστροφής εκεί κάτω προκάλεσε η απευθείας τηλεοπτική μετάδοση της πριν δυο εβδομάδες, ίσως μπορούν να ανταποκριθούν στις εκκλήσεις μιας ομάδας εκπαιδευτικών στην Ηλεία, περισσότερα εδώ

Εγκλωβισμένη

2007-08-27T09:32:00.000-07:00

μη έχοντας το κουράγιο να γράψω τα δικά μου ξενυχτώντας νύχτες 3 τους νεκρούς (συμπολίτες >63, χωριά, φυτά και ζώα-ων ουκ έστι αριθμός) που πληθαίνουν ακατάπαυστα μαζί με πρόσφυγες και πληγωμένους γύρεψα παρηγοριά στις γραφές των άλλων

Όλοι τριγυρίζουμε γύρω από απαστράπτουσες οθόνες ζητώντας αίμα να γίνει κάρβουνο. φλόξ
ΜΕ κυριεύει..ΜΕ ΠΝΙΓΕΙ στο λαιμό σαν κόμπος/ Salvatio populi suprema lex esto . . .

Μετά από αυτό το καλοκαίρι ζω σε μία διαφορετική χώρα./Αποκάλυψη

Όλοι στην αρχική παραζάλη αναρωτηθήκαμε εάν υπάρχει κάποιο οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης της Ελλάδας./Πυρκαγιές: ο εχθρός της Ελλάδας βρίσκεται εντός των πυλών

φερετζές των ανικάνων/Τις καίει;

Η µετάδοση των δασικών πυρκαγιών /Ο Μύθος της Συνωμοσιολογίας των άσχετων

Αν στην Ελλάδα έχουμε οργανωμένο σχέδιο ανθελλήνων, στην Αλβανία (που όπως φαίνεται από το χάρτη έχει περισσότερες φωτιές ανα εμβαδόν επιφάνειας) τί ήταν; Στην Ιταλία;/τρομοκράτες βάλαν τις φωτιές

ο επόμενος αντεθνικός στόχος θα είναι οι πάπιες του Βασιλικού Κήπου/Στιγμιότυπα από την τρίτη συνεχόμενη μέρα της «δαντικής» Ελλάδος

Όποιος πρόλαβε να δει την Ελλάδα, πρόλαβε. Απ’ του χρόνου όλοι Μύκονο.
Τα όμορφα δάση άσχημα καίγονται...

Η χώρα είναι σε κατάσταση μερικής αποσταθεροποίησης. Ο κρατικός μηχανισμός δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες και δεν υπάρχει κανείς που φαίνεται ότι μπορεί να συντονίσει επαρκώς τις απαιτούμενες ενέργειες.
Η χώρα πράγματι δέχεται ασύμμετρη απειλή. Από μέσα.

Είναι όμως μερικές φορές που όταν ο κόμπος στο λαιμό δεν μπορεί να λυθεί ξεσπώντας σε δάκρυα ξεσπά σε ασυγκράτητα-ιερόσυλα γέλια. 'Οσοι έχουν ξενυχτήσει νεκρούς γνωρίζουν...

"Το μόνο που αναμένω τώρα είναι τον Γιακουμάτο να μετράει πόσοι έχουν πεθάνει σε πυρκαγιές επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ. Και να αφαιρεί από τα δικά του νούμερα τους νεκρούς που έμειναν να υπερασπιστούν το χωριό τους μέχρι τελικής πτώσεως, αφού το κράτος προσπάθησε να τους σώσει κι αυτοί δε θέλανε δε μετράει, μέιον 10 κύριε Πρωτόπαπα εσείς είκοσι χρόνια τι κάνατε κλπ"

Και εις άλλα με υγεία...

ΥΓ1 Οι εικόνες είναι από τη μεγάλη πυρκαγιά του ΄17, που κατέστρεψε σχεδόν ολοκληρωτικά την Οθωμανική Θεσσαλονίκη. Η πλέον οικονομικά εύρωστη κοινότητα της πόλης, που συγκλονίστηκε συθέμελα, οι σεφαραδίτες εβραίοι μέσα στο θρήνο και την απόγνωσή τους τους δεν μπόρεσαν εύκολα να συμφιλιωθούν με το αστυνομικό πόρισμα,που απέδωσε το αίτιο της καταστροφής στη φωτιά που ξέσπασε σ΄ένα σπίτι (μαγειρεύοντας χαλβά) στην τουρκική γειτονιά της πάνω πόλης και ο δυνατός βαρδάρης την εξάπλωσε μέχρι τη θάλασσα.

ΥΓ2Και ενώ εκλογές έρχονται στήνεται σκηνικό πολέμου.
Η φωτογραφία αυτή που θυμίζει Γάζα κοσμεί σήμερα το πρωτοσέλιδο της ιστοσελίδας της "Καθημερινής". Εκεί ανακαλύπτω πως εκτός από τους "υπερσύγχρονους εκρηκτικούς μηχανισμούς" και τα "στουπιά" που σύμφωνα με δημάρχους και δημοσιογράφους στα κανάλια χρησιμοποίησαν οι εμπρηστές θέτοντας σε εφαρμογή το ανθελληνικό τους σχέδιο, οι ασύμμετροι εχθροί απειλούν να μας κατακάψουν και με τα αποτσίγαρά τους.
Ημαρτον Κύριε!
Και ενώ ο ψυχραιμότατος Λάμπρος διατυπώνει με σαφήνεια τα ουσιαστικά πολιτικά ζητήματα της επόμενης μέρας, πολύ φοβάμαι πως ούτε καν εγώ δεν δύναμαι να τα ακούσω και να τα συζητήσω σήμερα μέσα στον παραλογισμό που μας έχει ζώσει.

Η έρημος ολοένα θεριεύει μέσα και έξω απλώνοντας αθόρυβα και απαλά το γκρίζο της χιόνι.

off-line

2007-07-27T22:19:00.000-07:00

Νερό από τον Άρη

2007-07-22T08:05:00.000-07:00

Τον προηγούμενο αιώνα κάπου εκεί στο '90, όταν το σοβιετικό σύστημα διελυόταν, ένας άνεμος αισιοδοξίας συνεπήρε τις πολιτικές και πολιτιστικές ελίτ της Δύσης δεξιόστροφες και αριστερόστροφες για το μέλλον του θριάμβου της φιλελεύθερης δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον πλανήτη Γη.
Στην πράξη αυτό μετατράπηκε στη θριαμβευτική επέκταση της ιδεολογίας της ελεύθερης αγοράς και της καπιταλιστικής ανάπτυξης χωρίς σύνορα, χωρίς όρια και χωρίς σοβαρό αντίπαλο. (Ας σημειώσω εδώ πως το οικονομικό μοντέλο στο κατ΄ευφημισμό-σοσιαλιστικό μπλόκ είχε από καιρού υιοθετήσει όλες τις καπιταλιστικές νόρμες ανάπτυξης υπό κρατικό μονοπωλιακό έλεγχο και διαχείριση.)
Σιγά-σιγά όμως και ανεπαισθήτως για τους περισσότερους απο εμάς αρχίζουν να τρίζουν τα θεμέλια της ευημερίας του Θαυμαστού Καινούργιου Κόσμου.
Προς το παρόν η πολιτική-τεχνοκρατική ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαχειρίζεται τα κάθε είδους ελλείμματα ερήμην των πολιτών αντιμετωπίζοντας τους ως καταναλωτές προς συμμόρφωση.
Έτσι λοιπόν η έλλειψη νερού, που εγκυμονούν οι αυξανόμενες ξηρασίες λόγω των κλιματικών αλλαγών, πρόκειται να αντιμετωπιστεί, όπως διαβάζω εδώ ( ο έλληνας Επίτροπος Περιβάλλοντος της Ε.Ε. δηλώνει πως οι επερχόμενες ξηρασίες θα αποτελούν πλέον ενδημικό και συχνό φαινόμενο), με την αύξηση της τιμής του νερού και με την διάμόρφωση μιας νέας κουλτούρας κατανάλωσης, όπως τόνισε ο κύριος Peter Gammeltoft-στέλεχος της Διεύθυνσης Περιβάλλοντος.
Ουδείς λόγος περί του νερού ως πρωταρχικού δημόσιου αγαθού και περί μιας νέας κουλτούρας συνυπεύθυνης διαχείρισης του(πώς το είπε ο κύριος Pieter de Pous, του Ευρωπαϊκού Γραφείου των Περιβαλλοντικών Οργανώσεων; water management) από εμάς τους πολίτες, θα έλεγα.
Και γιατί άλλωστε, αφού το διευθυντήριο της Ε.Ε. έχει προ πολλού πρωτοστατήσει στην ιδιωτικοποίηση της διανομής του νερού διεθνώς μαζί με την Παγκόσμια Τράπεζα, με εκβιαστικούς όρους στο όνομα της ανάπτυξης του τρίτου κόσμου;
check:

A Shared Vision
The EU Water Policy and European Water Corporate Interests
Heinrich Böll Foundation Policy Paper, September 2003

The EU Finances Privatization Of Water

WTO and Water: The EU's Crusade for Corporate Expansion

EU faith in private water finance shows ignorance

Φευ, όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους περισσότερους απο εμάς!

Παρακολουθώντας όμως τις ενδιαφέρουσες συζητήσεις στα μπλογκς εδώ και εδώ περί της κλιματικής αλλαγής θα ήθελα να σκεφτούμε πέρα από την διαμάχη για το πρωταρχικό αίτιο δηλ. αν το φαινόμενο οφείλεται στην αλόγιστη εκμετάλλευση της φύσης για τον προσπορισμό κέρδους και καταναλωτικής ευδαιμονίας από το καπιταλιστικό μοντέλο ανάπτυξης ή αποτελεί μία αναπότρεπτη φυσική ακολουθία, όπως κάποιοι εξακολουθούν να υποστηρίζουν.
Νομίζω πως είναι καιρός να αναρωτηθούμε (μετά από σκέψη και περίσκεψη) αν το καπιταλιστικό μοντέλο συνιστά τον καταλληλότερο τρόπο διαχείρισης της ;

Με τι κάθομαι και ασχολούμαι, η δόλια, με καύσωνα καλοκαιριάτικα!

Όμως ο καύσωνας ήρθε για να μείνει, μου ψιθυρίζουν τα διαβολάκια εντός, και με κάνουν να αναρωτιέμαι, έτσι καθώς τείνουμε να γίνουμε τροπική χώρα, περί του μέλλειν γενέσθαι. Αρκεί να επιλέξει προσωπικώς ο καθείς ως καταναλωτής προς ευαισθητοποίησιν εκ των ιθυνόντων και ειδημόνων ή μήπως όλοι μαζί ως ελεύθεροι, συνειδητοί και υπεύθυνοι πολίτες διά του δημοσίου διαλόγου συναποφασίζοντας;
Θεωρώντας πως το ζήτημα είναι πολιτικό προκρίνω το δεύτερο, πώς όμως;

ο παράδεισος ως τουριστικός προορισμός

2007-07-18T12:30:00.000-07:00

για μένα προσωπικώς (υπογραμμίζω το προσωπικώς) τελεί υπό εξαφάνιση, είναι είδος απειλούμενο από τη γιγαντούμενη τουριστική-πολιτιστική βιομηχανία που επαίρεται για τα εκατομμύρια των πελατών της, τα οποία αυξάνονται χρόνο με το χρόνο.
Η τουριστική ανάπτυξη λοιπόν υπόσχεται να μην αφήσει παραλία χωρίς beach-bar με ξαπλώστρες, ομπρέλλες, φραπέ και "μουσική", δίχως Ι.Χ. σκάφη, jet-ski και Δ.Χ. εκδρομικά πλοιάρια, χωρίς γιγαντιαία ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα στενάχωρα δωμάτια με τηλεοπτικούς δέκτες, πολυτελή resorts και βίλλες σε παρθένες μέχρι χτες εκτάσεις της θάλασσας και του βουνού, να μην αφήσει χωριό, πλατεία, ρουμάνι, φαράγγι, κάμπινγκ και ξενοδοχείο χωρίς φεστιβάλ και πολιτιστικές εκδηλώσεις, αφίσσες και πανώ, μεγαφωνικές εγκαταστάσεις, προβολείς, τραπεζοκαθίσματα, κερκίδες, θεατές, στριμωγμένα Ι.Χ. αυτοκίνητα που πλημμυρίζουν και κατακυριεύουν τον τόπο και καταπίνουν αλάνες, πεζοδρόμια, πλατείες, δρόμους και πεζόδρομους και τέλος τόνους σκουπιδιών και λυμάτων σε θάλασσες, ακτές, ρεματιές, πρόχειρες τάφρους και σκουπιδοτόπους σε πλαγιές και δάση.

Υπάρχει ακόμη καταχωνιασμένη στη μνήμη μου μιαν έρημη παραλία στη Χαλκιδική, που μια φοιτητική παρέα επισκεπτόταν με ώτοστοπ. Υπνόσακοι απλωμένοι στη σκιά λίγων δέντρων στην παραλία, ένα ψευτοταβερνάκι λίγο πιο κάτω όπου μια γιαγιά μαγείρευε φασολάκια από τον μπαξέ, έκοβε και δυό-τρεις ντομάτες για τη σαλάτα και αν ήταν καλή η ψαριά του παπού της θα τηγάνιζε και καμμιά γόπα. Το βράδυ χαζεύαμε τα αστέρια και μας νανούριζαν τα τριζόνια μαζί με τα κύμματα της θάλασσας όταν σώπαιναν τα τραγούδια μας με την κιθάρα. Το πρωί αυγά από το κοτέτσι και για τους τολμηρούς (οι περισσότεροι έκαναν μπλιαχ) γάλα από την κατσίκα. Η παραλία αυτή σήμερα κατοικεί τη χώρα της νοσταλγίας.
Πολύ φοβάμαι δε πως θα την ακολουθήσουν λίαν συντόμως όλοι οι μικροί επίγειοι παράδεισοι μαζί με τους ανθρώπους τους, που ακόμη αντιστέκονται ως οι τελευταίοι των Μοϊκανών.

Όταν το μέσον είναι το μήνυμα

2007-07-10T10:46:00.001-07:00

-Μην είναι βόας, μην είναι κροταλίας;
-Είναι το φιδάκι ο Διαμαντής.

Ο εξαιρετικός στοχαστής του προηγούμενου αιώνα Μάρσαλ Μακλούαν παρεξηγήθηκε σφοδρότατα τόσο από επικριτές όσο και από οπαδούς όταν διετύπωσε τη φράση, που πιπιλίστηκε από πολλούς, "Το μέσον είναι το μήνυμα."
Αν το τηλεοπτικό ιμπέριουμ έχει αναγάγει την δημόσια πολιτική αντιπαράθεση κάτι ανάμεσα σε τσίρκο και επιθεώρηση, τους πολιτικούς σε celebrities και την πολιτική σε δημόσιες σχέσεις, επικοινωνιολογία και μάρκετινγκ, δηλαδή σε α-πολιτική και α-πολίτικους, ας σκεφτούμε τι φέρνουν στην πολιτική μας κουλτούρα-ημών των υπηκόων τα δίκτυα των νεωτέρων μέσων, των μαύρων οθονών των υπολογιστών και των κινητών τηλεφώνων.
-Είμαι παντού και πουθενά.
-Είμαι διαρκώς κατά μόνας δικτυωμένος σε μία διαρκώς γιγαντούμενη ροή πληροφοριών, θραυσμάτων μιας επικαιρότητας. H επικαιρότητα αύτη είναι ιστορικό παιδί- θαύμα του πατριάρχη των μέσων της ηλεκτρικής νεωτερικότητας τηλέγραφου. Αμφίδρομη και εξατομικευμένη πλέον με την επαναστατική συνδρομή των νέων μέσων με τρέφει και την τρέφω ακόρεστα. Αποτελεί, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε, το οξυγόνο της κοινωνικής μου κουλτούρας.
-Ο κόσμος είναι στα χέρια μου-στην κυριολεξία, άντε στα δακτυλά μου.

Έχω την εντύπωση ότι τη νέα κουλτούρα της α-πολιτικής ημών των e-citizens, που τείνουν να διαμορφώσουν τα νέα μέσα της "ρευστής νεωτερικότητας", όπως εύστοχα χαρακτήρισε ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν την εποχή μας, χαρακτηρίζουν τα εξής:
- Έλλειψη συνέχειας και συνέπειας, αδυναμία δέσμευσης σε μακρόχρονη πολιτική ατζέντα, τόσο σε μικροκλίμακα όσο και σε μακροκλίμακα. "Ας περάσουμε στο επόμενο θέμα...", "ας περάσουμε στο επόμενο μήνυμα, post... στο επόμενο βλογκ...", η τηλεοπτική κουλτούρα της ελαφρότητας και της ισοπέδωσης δίνει τον τόνο αργά ή γρήγορα στα νέα μέσα.
-Η αγωνία και το πάθος της ακαριαίας live αντίδρασης, της συμμετοχής μας στην επικαιρότητα-όχι πλέον ως καταναλωτών του τηλεοπτικού προϊόντος αλλά ως Δημιουργών, αποστροφή της οργάνωσης, λατρεία της αυτοέκφρασης, του συναίσθηματος, της ευαισθησίας μαζί και του κυνισμού, zapping της άμετρης αισιοδοξίας και του πλέον μαύρου πεσσιμισμού μα πάνω από όλα του αυθορμητισμού, του χάπενινγκ, της δημιουργικότητας και της επικοινωνίας.
-Η έλλειψη συλλογικής ταυτότητας, κοινωνικών αναφορών, αρχών και θεωρίας, λειτουργει ως ελκυστικό και αδιαπραγμάτευτο δεδομένο και όχι ως προβληματική παράμετρος της α-πολιτικής στάσης-πράξης.
- Εν δυνάμει εφήμερες παραισθήσεις παντοδυναμίας και έπαρσης (λόγω των τρομακτικών δυνατοτήτων των νέων μέσων) που συνοδεύονται από αντίστοιχες φαντασιώσεις αδυναμίας και αποτυχίας.
-Το νέο μιντιακό πεδίο που δίνει το λόγο σε πλείστους μοιάζει να έχει πυροδοτήσει μια επικοινωνιακή έκρηξη, που τροφοδοτείται από και τροφοδοτεί την κοινωνική και υπαρξιακή ανασφάλεια του μετέωρου, ανικανοποίητου και κατακερματισμένου ανθρώπου του 21ου αιώνα, που πρώτα από όλα και πάνω από όλα ουρλιάζει "Επικοινωνώ άρα υπάρχω".
Νομίζω πως ακριβως στο σημείο αυτό εδράζονται εν πολλοίς τα αυθόρμητα ρεύματα α-πολιτικού ακτιβισμού που διέπρεψαν ως επικοινωνιακά γεγονότα στην διάρκεια της τελευταίας σαιζόν στην βλογόσφαιρα και τα άλλα μέσα. Το παιχνίδι διαμόρφωσης της α-πολιτικής και πολιτιστικής επικαιρότητας ανοίγεται και προσαρμόζεται σιγά-σιγά στα νέα μέσα. Οι διαφημιστικές εταιρίες αρχίζουν να επενδύουν σεμνά και ταπεινά, αύται γαρ οίδασι τι ποιούσι!

ashes to ashes

2007-07-02T03:29:00.000-07:00

My mother said
That I never should
Play with the gypsies in the wood
(αγγλικό τραγουδάκι για παιδιά)

dust to dust

Πολλοί αναρωτιούνται πλέον πως θα είναι η ζωή στην Αττική μετά την καταστροφή του δρυμού της Πάρνηθας.
Όμως παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις οι έχοντες και κατέχοντες με τις ευλογίες όλων ημών φροντίζουν για το μέλλον μας και την αναψυχή μας σε επαρκώς κλιματιζόμενα περιβάλλοντα στα νέα εμπορικά κέντρα που ετοιμάζουν, 53.000 τ.μ. στο ολυμπιακό Διεθνές Κέντρο Ραδιοτηλεόρασης, 135.000 τ.μ. στην Κηφισίας, 40.000 τ.μ. στον Κηφισό, 40.000 τ.μ. στο Γαλάτσι. Κι αυτά είναι μόνο η αρχή της νέας επέλασης της αστικής ανάπτυξης, σειρά έχει ο Ελαιώνας και ο Πειραιάς.

Μέσα στην αποστειρωμένη άνεση και τον πλούτο των μαρμάρων, των βιτρινών, των καθρεπτών, των χλιδάτων εμπορευμάτων, των εστιατορίων, των κινηματογράφων, των καφέ θα παρηγορούμε την πλήξη και την δυσφορία μας, θα περνάμε καλά. Θα δροσιζόμαστε διασκεδάζοντας και ποιος χέζει και την Πάρνηθα και το νέφος της ΔΕΗ στην Πτολεμαϊδα και την Κοζάνη, που κατακαίει ολημερίς και ολονυχτίς χιλάδες ανθρώπους, ζώα και φυτά.

Οι διαφωνούντες ας ρίξουν μια ματιά εδώ.

Ανικανοποίητοι υπήκοοι και πελάτες

2007-05-31T14:02:00.000-07:00

Έχω την εντύπωση πως είμαστε πολίτες μόνο κατ' όνομα, κατά βάθος υπήκοοι όντες.
Η δημοκρατία των υπηκόων είναι δημοκρατία κατ' επίφασιν.
Οι πολίτες αναπτύσσονται διά της ικανότητας τους να κυβερνούν και να κυβερνώνται.
Οι υπήκοοι πορεύονται δια της υπακοής τους στους κανόνες των δυνατών.
Οι πολίτες συνδιαλέγονται και συναποφασίζουν για τα κοινά.
Οι υπήκοοι αδιαφορούν, γκρινιάζουν, διαμαρτύρονται και ενίοτε εξεγείρονται.
Οι πολίτες δεσμευμένοι διά βίου μετά της πόλεως/κοινωνίας, της οποίας αποτέλουν οργανικά μέλη, της οποίας θέτουν τους νόμους και τους φυλάσσουν, αισθάνονται υπεύθυνοι απέναντι στους συμπολίτες τους για τις πράξεις τους.
Οι υπήκοοι των συγχρόνων φιλελευθέρων δημοκρατιών, αμέτοχοι και αναλώσιμοι όντες, βιώνοντας ανυπόφορους και παράλογους καταναγκασμούς μαζί και πειρασμούς ατομικών διεξόδων σε μιαν ανοίκεια πόλη/κοινωνία, που μετά βίας την υπομένουν, τείνουν να καταστούν ά-λογοι και ανεύθυνοι.

Οι "μεταμοντέρνοι" υπήκοοι κάτοχοι πλέον ατομικών δικαιωμάτων, διαμερισμάτων, αυτοκινήτων, πιστωτικών καρτών διαφέρουν σε πολλά των προγενεστέρων.
Οι παλαιότεροι τουλάχιστον αναλάμβαναν ευθύνες υπακούοντας στην παραδοσιακή ηθική. Ο Κ. Καστοριάδης έλεγε (το 1993) " ο καπιταλισμός κληρονόμησε από τις προγενέστερες ιστορικές περιόδους τον αδιάφθορο δικαστή, τον βεμπεριανό δημόσιο υπάλληλο, τον αφοσιωμένο στο καθήκον του εκπαιδευτικό, τον εργάτη για τον οποίον η δουλειά του ήταν παρ' όλες τις συνθήκες πηγή υπερηφάνιας. Τέτοιου είδους πρόσωπα γίνονται αδιανόητα στη σύγχρονη εποχή: αναρωτιέται κανείς για ποιό λόγο θα αναπαράγονταν, ποιος θα τα αναπαρήγε, στο όνομα τίνος πράγματος θα λειτουργούσαν σε μια κοινωνία όπου υπέρτατες αξίες είναι ο πλουτισμός και η ελευθερία ως απόλαυση."
Οι σύγχρονοι υπήκοοι λειτουργούν κατά βάση ως ανικανοποίητοι πελάτες των επαγγελματιών πολιτικών, που αγοράζουν με την ψήφο τους και των κρατικών υπηρεσιών, που αγοράζουν με τους φόρους τους. Εδώ θα ήθελα να υπογραμμίσω το γεγονός πως τις κρατικές υπηρεσίες διαχειρίζεται μια γραφειοκρατία τεχνοκρατών, επαγγελματιών πολιτικών και βοηθητικού προσωπικού αυτών, λιγότερο ή περισσότερο ικανών κατά περίπτωση, σε αγαστή συνεργασία ως επί το πλείστον με διάφορα λόμπυ (προμηθευτών, συνδικαλιστών, κλπ) ερήμην των πολιτών, ερήμην της κοινωνίας.
Τα μ.μ.ε. και κατεξοχήν η τηλεόραση διαχειρίζεται την δυσαρέσκεια, τη γκρίνια, την καταγγελία, την διαφθορά αναγορεύοντας τες σε θέαμα προς κατανάλωση εξυπηρετώντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τους δικούς της πελάτες, τις διαφημιστικές εταιρίες.
Το ερώτημα που τίθεται είναι: αποτελεί η δυσαρέσκεια, η γκρίνια, η καταγγελία, η διαμαρτυρία των υπηκοών-πελατών το έμβρυο μιας δημοκρατικής πολιτικής συνείδησης που συμμετέχει στα κοινά, που δίνει και ζητάει το λόγο, που αναζητά την αλήθεια και το κοινό καλό διά του διαλόγου;
Ποιος είναι εκείνος ο λόγος (ημών των υπηκόων-πελατών-θεατών-ψηφοφόρων) που δεν αναθεματίζει, δεν καταγγέλει την ανευθυνότητα, την εκμετάλλευση, το έγκλημα, την δυστυχία, την διαφθορά με τη ζέση και το πάθος τηλεοπτικών ηρώων, θυμάτων και μαρτύρων κλέβοντας από τους επαγγελματίες δικαστές την παράσταση εκτονώντας την οργή, τη θλίψη, την ανημποριά μας καθιστώντας μας ικέτες του κράτους αλλά αναζητά την ευθύνη προ-τείνοντας να μας καταστήσει όλους συνυπεύθυνους-πολίτες ζητώντας το λόγο όλοι από όλους για το κοινό μας σπίτι και τις υποθέσεις του;

Μαγιάτικο καλοκαίρι

2007-05-18T13:15:00.000-07:00

οι αμαρυλίδες στο μπαλκόνι μου

Μύρισε βροχή από χτες και σήμερα ψιλοβρέχει αραιά και πού κι ο αέρας δρόσισε.
Το καλοκαίρι των προηγουμένων ημερών μου πήρε τα μυαλά. Ξύπνησε την αφρικανή πρόγονο μέσα μου και δεν έλεγα να κάτσω σπίτι. Σερνόμουν κάθε βράδυ μολονότι κουρασμένη από την δουλειά στα τραπεζάκια έξω σαν τα σαλιγκάρια, που με την πρώτη ηλιαχτίδα μετά την ανοιξιάτικη μπόρα ξεμυτίζουν από τα καβούκια τους.
Η ζωή είναι αλλού και με τραβάει απ' το μανίκι.

ισλαμικός εκσυγχρονιστικός φονταμενταλισμός

2007-05-08T14:01:00.000-07:00

Ο καλός κύριος Olivier Roy δεν άφησε να αιωρείται εν κενώ το ερώτημα μου, αν και εφόσον η οικονομική ανάπτυξη ανοίγει τον δρόμο του εκσυγχρονισμού και της εκκοσμίκευσης των παραδοσιακών κοινωνιών. Έτσι λοιπόν την επομένη κιόλας μέρα στο εξαιρετικό άρθρο του "Το Ισλάμ στην Ευρώπη Σύγκρουση θρησκειών ή σύγκληση θρησκοληψιών", νομίζω πως απαντά ως εξής.
Η διάλυση της παραδοσιακής κουλτούρας και αυθεντίας, που πάνω της στηρίζεται η Ισλαμική θρησκεία γέννησε και θρέφει τον ισλαμικό νέο-φονταμενταλισμό, μία εκκοσμικευμένη θρησκευτική καρικατούρα-θρησκοληψία χωρίς παράδοση, κουλτούρα και μεταφυσική που πρωτίστως απαντά στην εναγώνια αναζήτηση προσωπικής ταυτότητας των απανταχού αποκλήρων και ξεριζωμένων και ουχί σε θεολογικές αναζητήσεις και πνευματικές ανησυχίες (χωρίς να τους μετατρέπει σώνει και καλά σε Ταλιμπάν θα προσέθετα). Και βεβαίως ως διαφαίνεται ο φονταμενταλισμός δεν προχωράει χέρι με χέρι με την καθυστέρηση αλλά με τον εκσυγχρονισμό. Η νέα θρησκεία συρρικνώνεται σε έναν αυστηρό κώδικα ευπρεπούς ένδυσης και συμπεριφοράς, που συνδέει την κοινότητα των πιστών και συνάμα συντάσσει την ατομική διακριτή ταυτότητα του Μουσουλμάνου. Έτσι λοιπόν επισημαίνει πως το κάλυμμα της κεφαλής, που συνοδεύει πολλές μοντέρνες κατά τα άλλα μουσουλμάνες στην Ευρώπη-όπως και στα αστικά κέντρα της Τουρκίας θα προσέθετα- δεν συνάδει με έναν παραδοσιακό τρόπο ζωής, όπως ενδεχομένως των γιαγιάδων τους, απλώς είναι η προμετωπίδα μιας ταυτότητας, που μάλιστα με υπερηφάνια κραυγάζει "veil is beautiful" κατά το "black is beautiful" ή όπως η κυρία παρακάτω δήλωνε στο Λονδίνο "veil is women's liberation".
Γι΄αυτό και θα διαφωνήσω με τον κύριο Αλί Μπαϊράμογλου πως στην Τουρκία η βασική διαχωριστική γραμμή είναι η διαφορετική κουλτούρα και ότι το πρόβλημα είναι πως υπάρχει μια συνεχής ρήξη ανάμεσα στην ελίτ ενός αστικοποιημένου και δυτικοποιημένου κέντρου που έχει δαμάσει τη θρησκεία και σε μια επαρχιακή, παραδοσιακή, θρησκευόμενη ανατολική περιφέρεια. Δυστυχώς για την παραδοσιακή δυτική φιλελεύθερη αντίληψη το πρόβλημα είναι βαθύτερο και πολυπλοκότερο.

ΥΓ. Ο κύριος Roy προσεγγίζει το φαινόμενο της σύγκλισης των φονταμενταλισμών, χριστιανικού-προτεσταντικού και ισλαμικού. Θα επανέλθω λοιπόν εν ευθέτω χρόνω.

κεφαλόδεσμος λάιτ

2007-05-02T13:49:00.000-07:00

Λέτε να φταίει η πανσέληνος;
Πάντως χθες το πρωί ξύπνησα με το κεφάλι μου κάπως.

Έπαιρνα λοιπόν το τσάϊ μου στη ντάτσα μου βαθύτατα προβληματισμένη από την ανάγνωση δύο βαθυστόχαστων κειμένων εδώ και εδώ.
Δεν γνωρίζω και πάλι επαναλαμβάνω αν φταίει το φεγγάρι ή το λατινοαμερικάνικο καρπούζι αλλά κοίταξα προς τα εδώ

κοίταξα προς τα εκεί

και είπα στον εαυτό μου πως μάλλον προτιμώ μία μανδήλα σαν αυτή, που κρύπτει επιμελώς με μίαν ατημέλητη χαλαρότητα τας business above all, που ιδιαιτέρως εκτιμά ο σύζυγός μου.

Δεν ηξεύρω τι θα έλεγαν οι δυτικοί φιλελεύθεροι, εμπορικοί εταίροι του, αν τον συνόδευαν στη νότια ακτή της Μαύρης Θάλασσας εν καιρώ ραμαζανίου. Επέστρεψε αλλόφρων ο μανιακός καπνιστής, εκλεκτικός πότης και καλοφαγάς επιβιώνοντας αποκλεισμένος στο πολυτελές ξενοδοχείο του στην Τραπεζούντα, αν δεν κάνω λάθος, καθώς μόνο εκεί μπορούσε να απολαύσει άρτον και ύδωρ έως την δύση του ηλίου και μονάχα εκεί αλκοόλ και πουθενά αλλού. Ίσως αυτός να ήταν ο λόγος, που επένδυσε σοβαρά κεφάλαια σε ένα σοβαρό ευρωπαϊκό πρότζεκτ, που τρέχει με τα χίλια ο τούρκος πρωθυπουργός, όπως μου εξήγησε, όταν οι προκάτοχοί του βάδιζαν με ρυθμό χελώνας. Στεναχωρέθηκε βεβαίως κάπως, που ο νέος παραλιακός αυτοκινητόδρομος έξι λωρίδων κατέστρεψε πολλές παραλίες σε μήκος δεκάδων χιλιομέτρων και εξομολογήθηκε πως οι πόλεις που έχουν αποκοπεί από τη θάλασσα είναι κάπως στενάχωρες. Όμως μπροστά στη συντελούμενη πρόοδο, αυτά είναι ψιλά γράμματα. Τέλος ψιθύρισε με νόημα, τσεκάροντας τις ημερομηνίες του ταξιδιού του στο Ντουμπάϊ εκτός ραμαζανίου, πως όταν με το καλό ολοκληρωθεί ο αυτοκινητόδρομος των 7.000 χιλιομέτρων γύρω από τη Μαύρη Θάλασσα ανοίγοντας τη λεωφόρο της ανάπτυξης θα γκρεμίσει σύνορα, βίζες, αποστεωμένες γραφειοκρατίες και αντιδραστικές παραδόσεις, ήθη και έθιμα.
Λέτε να τον πιστέψω;

Τίνος η Πρωτομαγιά;

2007-04-30T12:33:00.000-07:00

Έχω μιαν υποψία.
Κάποτε ο Μαρξ όρισε την αλλοτρίωση ως το αποτέλεσμα της καπιταλιστικής οργάνωσης της παραγωγής, που αποξενώνει τον εργάτη από το τελικό προϊόν της παραγωγικής διαδικασίας. Έχω την εντύπωση πως σήμερα η αλλοτρίωση όλων ημών της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων στον τομέα παραγωγής αΰλων αγαθών και υπηρεσιών του νέου καπιταλισμού είναι το αποτέλεσμα της ανυπαρξίας-στην κυριολεξία-προϊόντος. Ακόμη και η παραγωγή παραδοσιακών κοινωνικών αγαθών, όπως η εκπαίδευση και η έντυπη ενημέρωση, τελούν υπό αμφισβήτηση και έχουν πλήρως απαξιωθεί, ρευστοποιηθεί. Εξ ου και η εντεινόμενη υπαρξιακή αγωνία των εργαζομένων πoυ επιζητεί είτε αυτοεπιβεβαίωση, δημιουργικότητα, επιτυχία, καταξίωση, προσωπική εξέλιξη, είτε καριέρα, λεφτά, καταναλωτικό status, είτε τουλάχιστον λαθραία επιβίωση, με μοναδική αναφορά τον εαυτό μας και τους ναρκισσιστικούς καθρέφτες που μας περιτριγυρίζουν, μας σαγηνεύουν και μας κατέχουν, όπως π.χ. αυτό εδώ το blog.

για ιστορικούς λόγους,
check:

Ποιος θυμάται τον Λούη Τίκα;

χρυσές σταγόνες

εθνικά ομόλογα υψηλών αποδόσεων

2007-04-25T14:26:00.000-07:00

Εύγε! Καλώς λοιπόν έκαμαν τα ασφαλιστικά ταμεία και πόνταραν στο ομόλογο καθώς δάνεισαν το κράτος για να αποπληρώσει μερικές δόσεις από τα χρέη των οπλικών συστημάτων, που διαρκώς συσσωρεύονται πάνω μας.
Από τη μιά τσέπη "μας" βγήκαν, στην άλλη "μας" μπήκαν.
Γιατί όμως δεν τα εζήτησε απ' ευθείας ο πτωχός Μεϊμαράκης από τα πλούσια Ασφαλιστικά Ταμεία;
Αν κατάλαβα καλά, μη νοώντας τους κωδικούς και τις τεχνικές του χρηματοπιστωτικού τζόγου ως άσχετη , μάλλον για αναπτυξιακούς κατά βάσιν λόγους με τις οδηγίες του διευθυντηρίου της Ε.Ε.
Για κάποιους μίζερους οι νέες μίζες δεν αποτελούν παρά τις παράπλευρες απώλειες στους διαδρόμους της virtual economy, όπου ακόμα και εκεί ουδείς αγοράζει-πουλάει χωρίς να δώσει το κάτι τις του στους πάσης φύσεως μεσάζοντες (θα τους λέγαμε νταβατζήδες;) που μιλιούνια πλέον συχνάζουν στον εν λόγω e-λαβύρινθο και κινούν το παγκόσμιο χρήμα. Για τα σαΐνια που τρέχουν το χρήμα στις αγορές, διοχετεύοντας το από πόρτα σε πόρτα, αυτό πολλαπλασιάζεται (μυστηριωδώς πως για μας τους άσχετους) και γεννά ποσοστά(οι μίζες που λέγαμε), παράγει πλούτο, ανάπτυξη, πλούσιους, πολύ πλούσιους, πάρα πολύ πλούσιους. This is the new economy! Παράγει και φτωχούς βεβαίως, βεβαίως. Όμως αυτοί ακριβώς δεν είναι παρά οι παράπλευρες απώλειες της ανάπτυξης που συνεχώς προς τα ύψη τραβά. Κeep moving, baby.
Πάντως όλοι οι επαΐοντες συμφωνούν πως οι τεθλασμένοι οδοί του χρήματος είναι οι αποδοτικότερες.
Το χρήμα μας τελικά βρήκε τον δρόμο του κι αν σκόρπισε λίγο κατά εδώ, πολύ κατά 'κει. Στις τσέπες των παγίων προμηθευτών του έθνους κατέληξε, ως ανεμένετο. Πληρώσαμε, πληρώσαμε! Κι αν μας στοίχησε κάπως ακριβά (λένε) αυτή η λοξότερη του συνήθους διαδρομή, ο σκοπός ήταν ιερός. Γενναιόδωροι αιμοδότες του έθνους και χθες και σήμερα και αύριο φυλάμε το FIR Αθηνών, τα 12 μίλια, την ελληνική μας Κύπρο και σπρώχνουμε τους δείκτες της ανάπτυξης λίγο ψηλότερα, λίγο ψηλότερα!
Σάββα, μη λιποψυχείς, βάστα γερά τα άρματα! Το θαύμα έγινε. Δεν πολλαπλασιάστηκαν μόνο τα ψάρια, τα ψωμιά και οι τσέπες αλλά και οι φίλοι, που την ώρα της ανάγκης φαίνονται. Στη γωνία περιμένουν τα ευαγή ιδρύματα Alpha, Piraeus, Euro Bank και άλλα να τσοντάρουν για την ασφάλεια των ασφαλισμένων προσφέροντας καλύτερα πακέτα, τώρα που ξεφωνήθηκαν τα κρατικά ομόλογα. Οι εθνικοί μας χορηγοί αναμονούν να προσφέρουν με ελκυστικούς όρους τις πιστωτικές τους κάρτες στον κύριο υπουργό της Εθνικής μας Άμυνας, να πληρώνει με αυτές τις δόσεις χωρίς να πονοκεφαλιάζει και να εκθέτει τον υπουργό της Εθνικής μας Οικονομίας και τους άξιους συνεργάτες του. Νέο πεδίον δόξης λαμπρό ανατέλλει!
Visa card για την επόμενη αγορά του νέου αιώνα με ευνοϊκούς όρους για τη μεταφορά υπολοίπου!
Ζήτω η κυβέρνησις!
Ζήτω το Εθνος!
Ζητω οι Ένοπλες Δυνάμεις!
All together now!

ΥΓ. Ακόμη κι εγώ η ανίδεη νιώθω πως τα εθνικά ομόλογα και δη εκείνο το υψηλού ρίσκου, που εξεδόθη το 1974 με την εγγύηση της Κύπρου, εξασφαλίζουν όλο και υψηλότερες αποδόσεις για τους εμπλεκομένους, που σαν την πανούκλα αυξάνονται και πληθύνονται και δεν πρόκειται να αποσυρθεί απο την κυκλοφορία, παρά τους υψηλούς κινδύνους και το δυσβάσταχτο κοινωνικό κόστος, στον αιώνα τον άπαντα. Είναι πολλά τα λεφτά, αδερφέ!
Έτσι λοιπόν ο εμφυέστατος εργολάβος των Μεγάλων Ιδεών και Έργων, που διέλυσε την παραγωγική υποδομή της Βαλκάν Εξπόρτ αναβαθμιζοντάς την σε real estate agency, εθνικός χορηγός πολλών αστεριών, ανακοίνωσε πως θα φροντίσει από το υστέρημα του τη λειτουργία έδρας πομακικής γλώσσας και κουλτούρας στο Δημοκρίτειο. Πολλά τα ελέη των εθνικών ομολόγων, δέσποτα!

Ποιος φοβάται το Virginia Tech;

2007-04-23T06:40:00.000-07:00

Ενώ οι πλείστοι των θεατών ανυποψίαστοι και σοκαρισμένοι ψάχνοντας για την πιο βολική ερμηνεία θα καταφύγουν στην διαταραγμένη ψυχοπαθολογία του δράστη δείχνοντας με το δάκτυλο την ανεπάρκεια των συστημάτων ασφαλείας και των υγειονομικών υπηρεσιών και κάποιοι θα ζητήσουν λιγότερα ή περισσότερα όπλα αυτοάμυνας, ο Mark Ames στην ανάλυση του στο AlterNet θα επισημάνει με ένα προκλητικό κείμενο τα κοινωνικά αίτια του εγκλήματος, Virginia Tech: Is the Scene of the Crime the Cause of the Crime?

Ο δε σοφός οικονομολόγος Α. Πεπελάσης, πάλαι ποτέ δάσκαλος στο ίδιο Πανεπιστημίο, δεν θα διστάσει να θέσει τα δάκτυλα επί τον τύπον των ήλων, "πιστεύω ότι στη σημερινή «ανεπτυγμένη» κοινωνία λειτουργούν ως απώτερες αιτίες της σύγχρονης βίας, ανομίας και σκληρότητας παράγοντες που συνδέονται με τις μεθόδους και το είδος «οικονομικής» ανάπτυξης των κοινωνιών αυτών τις τελευταίες πέντε - έξι δεκαετίες" και να αναρωτηθεί μήπως Αγγίξαμε την Ύβρι;

Η κολυμβήθρες του Σιλωάμ (updated*)

2007-04-20T17:32:00.000-07:00

Στο βιβλίο του Β. Βασιλικού «Καφενείον "Εμιγκρέκ"», που γράφτηκε το ’67-’68 στο Παρίσι, ένας από τους θαμώνες του καφενείου (τόπου συνάντησης αριστερών ελλήνων εμιγκρέδων) θεωρεί τη χούντα ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ που και νεκρούς ανασταίνει. Προβλέπει την αναγέννηση της χρεωκοπημένης προχουντικής πολιτικής τάξης πραγμάτων, όπως λέει «Οι συνταγματάρχες δουλεύουν ακριβώς γι’ αυτούς.». Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ακριβώς έτσι.

Η αιματηρή καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου τερμάτισε κάθε προσπάθεια συμβιβασμού ανάμεσα στη χούντα και τους πολιτικούς και η φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος με τη συνεργασία Μαρκεζίνη και άλλων πολιτικών έληξε άδοξα. Το εβδομαδιαίο περιοδικό μαζικής κυκλοφορίας «Επίκαιρα» με ολοσέλιδο εξώφυλλο τον Μίκη Θεοδωράκη και τίτλο «Ο Θεοδωράκης στην Αθήνα» κυκλοφόρησε την Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 1973, το κύκνειο άσμα ενός ανοιξιάτικου φθινόπωρου στην Αθήνα.

Όμως μερικούς μήνες μετά η θριαμβευτική επάνοδος του Κωνσταντίνου Καραμανλή και η αναγέννηση της Δεξιάς, που απέταξεν τον βασιλέα, ως «Νέα Δημοκρατία» είναι αξιοθάυμαστες. Ενώ στην άλλη πλευρά το νεότευκτο ΠΑΣΟΚ, του υιού του Γ. Παπανδρέου, έμελλε να εξαφανίσει την πάλαι ποτέ κραταιά Ένωση Κέντρου λίαν συντόμως και η νομιμοποίηση του ΚΚΕ να οδηγήσει στην πλήρη κυριαρχία της παραδοσιακής, φιλοσοβιετικής, ηγετικής ομάδας και την περιθωριοποίηση της ανανεωτικής πτέρυγας αυτού (ΚΚΕ εσωτ.). Η νομιμοποίηση του ΚΚΕ θα ανοίξει τον δρόμο της εθνικής συμφιλίωσης, την οποία θα επισφραγίσει η αναγνώριση της εθνικής αντίστασης από το ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ επίσης με νόμο θα ανοίξει τις πόρτες της επιστροφής όλων των πολιτικών προσφύγων του εμφυλίου, πλην «των μη ελλήνων το γένος», προτάσσοντας (αθόρυβα για τους πολλούς) τα όρια και τους όρους της νέας εθνικής συναίνεσης, αφήνοντας στην άκρη τους ανεπιθύμητους. Η συγκυβέρνηση του ’89 θα εμπεδώσει την αμοιβαιότητα της λήθης και την οριστική υπέρβαση των διαχωριστικών γραμμών του παρελθόντος ανάμεσα σε εθνικόφρονες και μιάσματα.

Γράφοντας τα όλα αυτά σήμερα καταλαβαίνω καλύτερα, χωρίς ωστόσο να έχω πάψει από το ΄90 και μετά και να ξαφνιάζομαι κάθε φορά που άκουγα και ακούω το αναγεννημμένο από τις στάχτες του άσμα «Μακεδονία ξακουστή, ελλήνων το καμάρι» ως νέο πανεθνικό σουξέ, πόσο γρήγορα ξεχνάμε! Πόσο γρήγορα εξανεμίζονται τα "αντισώματα" που μικροί-να μη μιλήσω για τους μεγάλους - αποκτήσαμε εκείνη την εποχή! Για μένα, το άσμα αυτό συνδέεται με αναμνήσεις από τις απείρου κάλλους εθνικές σχολικές εορτές της χούντας και κάθε φορά που το ακούω μού ΄ρχεται σιχαμάρα- σα να τις ξαναβλέπω και θέλω να ξεράσω. Γιατί όμως αποτελώ μία θλιβερή μειονότητα;

* check:

«Πατριώτες» και «μιάσματα»

Η ιερά οδοντόκρεμα

Πόσο αντέχει ακόμα ο αντιφασισμός μας;

Τα "σταγονίδια" της Κομοτηνής

Είσαι μικρός και δεν χωράς

Ο Πόντιος Πιλάτος, τα Παρίσια και η δημοκρατία

Υπό την σκέπην του έθνους

2007-04-16T07:43:00.000-07:00

Εξιστορείν: από το έπος στην κουλτούρα του φονταμενταλισμού και του σουπερμάρκετ

Ακόμη μια φορά τα ιερά σαλπίσματα της εθνεγερτήριας παλινόρθωσης και οι εξαγνιστικές του παρελθόντος τελετουργίες δεν αποτελούν παρά το κοσμικό σωσίβιο μιας εκκλησίας σε πνευματική κρίση, που ψαρεύει στα θολά νερά μιας βαθειάς κοινωνικής κρίσης και το μάρκετινγκ ενός δράστήριου εθνικιστικού λόμπυ, μεταπολιτευτικώς αναγεννημένου την εποχή της παμμακεδονικής εκστρατείας.
Η διασπορά του καπιταλιστικού εθνικιστικού εκσυγχρονισμού, που προετοίμασε άθελα της η πρώιμη φάση της ιμπεριαλιστικής αποικιοκρατίας και επεκτάθηκε δυναμικά με τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, κατέστρεψε παραδοσιακές σχέσεις, κουλτούρες και κοινότητες σε πλανητική κλίμακα.

Σήμερα η νέα οικονομική και πολιτιστική επανάσταση της "δημιουργικής καταστροφής", της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας των νέων τεχνολογιών, της ολοκληρωτικής αγοράς, του άυλου χρηματοπιστωτικού τζόγου και της καταναλωτικής ευδαιμονίας δεν ολοκληρώνει απλώς την καταστροφή της παραδοσιακής προκαπιταλιστικής κουλτούρας σε ακόμη ευρύτερη κλίμακα.

Περιέργως πως μοιάζει να υπονομεύει όλο και βαθύτερα τη νεωτερική δυτική κουλτούρα του διαφωτισμού και της δημοκρατίας και τις κατά τόπους εθνικές της παραδόσεις ενώ προετοιμάζει την κατά Θάτσερ ανύπαρκτη κοινωνία, οσονούπω θα έλεγα και οικογένεια, μολονότι η συντηρητική κύρια πολύ θα επιθυμούσε αυτή την τελευταία να την διασώσει.
Το τεράστιο κενό, που προκύπτει από την καταστροφή των παραδοσιακών κοινωνικών και ιδεολογικών ταυτοτήτων, χάσκει έτοιμο να καταπιεί όλους όσους αδυνατούν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα, που αν μη τι άλλο προάγουν τα ατομικά μας δικαιώματα ως τουριστών ενός παγκοσμίου πολιτιστικού σουπερμάρκετ.

Κάποτε η τέχνη (από την "Ιλιάδα" του Ομήρου, τους "Πέρσες" του Αισχύλου, την "Εκάβη" του Ευριπίδη έως τα θεατρικά έργα του Σαίξπηρ και την ποίηση του Καβάφη) στοχαζόταν πάνω στα σπαράγματα της ιστορίας.
Η τέχνη ως καταναλωτικό εμπόρευμα πλέον δεν διαπραγματεύεται τη μοίρα του ανθρώπου αλλά την διασκέδαση της πλήξης του.
Οι ευτυχείς εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Θα έλεγα πως σήμερα ανιστόρητοι όντες, όπως εύστοχα επισημαίνει η Μ. Τζιαντζή σε παλαιότερο άρθρο της, αποτελούμε τους καλύτερους πελάτες όχι μόνο του πολιτιστικού σουπερμάρκετ αλλά και του εθνικού φονταμενταλισμού των ιερών και οσίων της φυλής.
Εδώ θα ήθελα να υπογραμμίσω μία διαφορά και έναν κοινό τόπο των δύο αυτών ιδεολογικών ρευμάτων.
Ενώπιον του κενού ο εθνικός μας φονταμενταλισμός συνεγείρει και παθιάζει τους οπαδούς μαζεύοντας τους υπό την σκέπην του έθνους (και πολύ συχνα της θρησκείας) ως εσχάτου καταφυγίου. Σε έναν αφιλόξενο, ρευστό και απρόβλεπτο κόσμο παρέχει μια μεταφυσική, αντιιμπεριαλιστική, ερμηνευτική καρικατούρα, μίαν αιώνια και αμετάβλητη εθνική ουσία και μίαν ατέρμονη, ναρκισσευομένη θυματολογία αγκαλιάζοντας πολλούς απόκληρους της κοινωνίας, της οικονομίας και της κομμουνιστικής ιδεολογίας. Ενώ ο καταναλωτικός φιλελευθερισμός παρέχει απλόχερα και αδιακρίτως εξατομικευμένες, απελευθερωτικές φαντασιώσεις θρέφοντας την ισοπέδωση, την απάθεια, τη βραχύβια λάμψη και μνήμη, την αν-ικανοποίηση, την αέναη τουριστική περιπλάνηση.
Και οι δύο τροφοδοτώντας υπογείως ο ένας τον άλλον, αδυνατούν να στοχαστούν την ιστορία ως τραγωδία και ως πεδίο κοινωνικού και πολιτικού διαλόγου, συλλογικού και προσωπικού αυτο-στοχασμού και προσδιορισμού.

Αναρωτιέμαι, πως θα βλέπαμε άραγε τη φωτογραφία της προκυμαίας της Σμύρνης, τον Αύγουστο του 1922, αν συνοδευόταν από μία φράση του Ευριπίδη;

"Ο καθένας νομίζει πως οι συμφορές του πολέμου θα πέσουν σε άλλους, όχι στον ίδιο."

Υστερόγραφο
O W. Benjamin , ο κυνηγημένος από τους Ναζί γερμανοεβραίος, έγραψε το 1940
"Υπάρχει ένας πίνακας του Klee που λέγεται Angelus Novus. Απεικονίζει έναν άγγελο έτοιμο να απομακρυνθεί από κάτι στο οποίο έχει καθηλώσει το βλέμμα του. Τα μάτια έκπληκτα, το στόμα ανοιχτό και τα φτερά να ξεδιπλώνονται αχνά. Έτσι πρέπει να μοιάζει ο άγγελος της Ιστορίας. Το πρόσωπο του είναι στραμμένο στο παρελθόν. Εκεί, όπου σ΄εμάς εμφανίζεται μια αλυσίδα συμβάντων, αυτός βλέπει μια μοναδική καταστροφή, που αδιάκοπα σωρεύει ερείπια πάνω σ΄ερείπια και τα εκσφενδονίζει μπροστά στα πόδια του.
Θάθελε να μείνει κι άλλο, να ξυπνήσει τους νεκρούς και να συναρμόσει τα θραύσματα. Όμως μια θύελλα ανέμου έρχεται απ΄τον παράδεισο, χτυπά τα φτερά του κι είναι τόσο σφοδρή που δεν μπορεί πια να τα κλείσει. Αυτή η θύελλα τον ωθεί αδιάκοπα στο μέλλον, στο οποίο έχει στρέψει τα νώτα του, κι ενώ ο σωρός των ερειπίων ορθώνεται όλο και περισσότερο ώς τον ουρανό. Ό,τι ονομάζουμε Πρόοδο είναι αυτή η θύελλα."

Να συλλογιστούμε τη θύελλα της προόδου, εκ του Παραδείσου ορμωμένης, και τα ερείπια που αφήνει πίσω της;

τα σα εκ των σων

2007-04-07T10:50:00.001-07:00

Η άνοιξη θριαμβεύουσα παραδίδει το σώμα ψιθυρίζοντας στο αυτί μας:

"Παρά το χρόνο, το θάνατο και την παρακμή είμαστε ακόμη μαζί. Ου γαρ ήλθον ίνα κρίνω τον κόσμον, αλλ' ίνα σώσω τον κόσμον, φως εκ φωτός, σαρξ αληθής και ζώσα."

Κραταιά ως ο Άδης είδωλα

2007-04-07T10:48:00.000-07:00

" Η εμπορευματική παραγωγή και ο καταναλωτισμός αλλοιώνουν την αντίληψη όχι μόνο του εαυτού, αλλά και του κόσμου έξω από τον εαυτό. Δημιουργούν έναν κόσμο καθρεφτών, ανυπόστατων εικόνων, ψευδαισθήσεων που είναι ολοένα πιο δύσκολο να τις διακρίνουμε από την πραγματικότητα. Το φαινόμενο του καθρέφτη κάνει το υποκείμενο αντικείμενο. Συγχρόνως κάνει τον κόσμο των αντικειμένων πρόεκταση και προβολή του εαυτού. Είναι παραπειστικό να χαρακτηρίσουμε την κουλτούρα της κατανάλωσης, κουλτούρα που κυριαρχείται από τα πράγματα. Ο καταναλωτής ζει περιτριγυρισμένος όχι τόσο από πράγματα όσο από φαντασιώσεις. Ο κόσμος που ζεί δεν έχει αντικειμενική ή ανεξάρτητη ύπαρξη και φαίνεται να υπάρχει μόνο για να ικανοποιεί ή ματαιώνει τις επιθυμίες του." Κρίστοφερ Λας

Χωρίς στεριά

2007-04-07T10:47:00.000-07:00

«Τα αντικείμενα εξαφανίζονται. Όσοι επιθυμείτε να τα δείτε πρέπει να βιαστείτε.» Πωλ Σεζάν

love and memory

2007-04-01T05:15:00.000-07:00

Μέρα γιορτής η σημερινή(*), κατά την οποίαν οι Ιερουσαλημίτες υποδέχθηκαν τον Ιησού, ο οποίος μετέβη στην ιερή πόλη για να εορτάσει το εβραϊκό Πάσχα, μετά βαΐων και κλάδων.

Πλησιάζοντας δε η μεγίστη εορτή της αγάπης της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης ακούω κατάπληκτη τον αρχιεπίσκοπον να δηλώνει πως "ο Χριστός δεν θυσιάστηκε για να σώσει το ελληνικόν γένος αλλά το ανθρώπινον, ο δε εθνικισμός αποτελεί αίρεσιν, την οποία καταδικάζει η εκκλησία μας και οφείλουμε να ακολουθούμε την διδαχή του Ιησού, αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν, έστω και αν είναι Αλβανός, Τούρκος, Πακιστανός, Εβραίος, Γαύρος ή Βάζελος".

Ο δε έσχατος συνοδοιπόρος αυτού, Μίκης Θεοδωράκης, μαζί με λοιπούς φωτισμένους ευσεβείς, νυν και πρώην, κομμουνιστές πατριώτες συμπληρώνουν πως " δεν πρέπει να ξεχνάμε την ιστορία μας γιατί ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλλέτω και πως ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Ακόμη και οι λαϊκοί πολεμικοί αγώνες (πόσο μάλλον οι εθνικοί) έχουν τις μαύρες τους σελίδες, αγαπητοί συνέλληνες, κάτι ενθυμούμαστε και ημείς οι γεροντότεροι τουλάχιστον από τον εμφύλιο (πάλαι ποτέ συμμοριτοπόλεμον) πρίν τον παραχώσουμε κάτω από το χαλί της εθνικής συμφιλίωσης."

Καλό μήνα, αγαπητοί....

(*) Το βράδυ της Κυριακής των Βαΐων του 1942 ,τα συμμαχικά αγγλικά αεροπλάνα ισοπέδωσαν το μεσαιωνικό κέντρο της (χωρίς ιδιαίτερη στρατωτική σημασία) γερμανικής πόλης Lübeck στη Βαλτική ρίχνοντας 400 τόνους βόμβες στον αγώνα τους εναντίον της χιτλερικής ναζιστικής επέλασης.

για την παραλία, ρε γαμώ το (updated)

2007-03-28T13:46:00.000-07:00

check:

πειρατές της παραλιακής

ένα εξαίσιο ναυάγιο

ο πρόεδρος του τμήματος αρχιτεκτόνων του ΑΠΘ

ΠΟΣΟ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΥΠΟΘΑΛΑΣΣΙΑ ΑΡΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ;

Υπόκλιση σ΄έναν διπλωμάτη

2007-03-27T13:57:00.000-07:00

Μαριονέτες, Μπέργκμαν
Δράκουλας, Κόπολα
Το λιμάνι της αγωνίας, Καζάν
Μέρες Οργής, Ντράγιερ
Κόκκινη έρημος, Αντονιόνι
Πέρασμα στην Ινδία, Λην
Ψηλά Τακούνια, Αλμοντοβάρ

Ας μείνουμε εδώ

εθνικές ντροπές (updated)

2007-03-25T08:49:00.000-07:00

και άλλα συναφή, μέρα που 'ναι

check:

Ελλάδα έχεις γινει τσίρκο

η μοναδική πατρίδα

της πατρίδος μου η σημαία

διεθνώς ρεζίλι στο Μέγαρο Μουσικής

Νίπτοντας τις τσίμπλες του

πατρίς, θρησκεία, ιστορία

Το προφανές ερώτημα

πριν την επόμενη φάση στο ντέρμπυ

Κρόνια πολλά Ελλάντα! Κρόνια πολλά Ευγώπη!

2007-03-25T05:28:00.001-07:00

Η Ευρωπαϊκη Ένωση πριν δυό μέρες αποφάσισε να παραπέμψει την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την παραβίαση της κοινοτικής νομοθεσίας για το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία.

Τι τηράτε ορέ ζαγάρια;

Πήραμε τ' άρματα να διώξουμε την Τουρκιά για να γενούμε σκλάβοι του Πασά των Βρυξελλών, σκλάβοι των Φραγκολεβαντίνων;
Εδώ είναι 4X4 SUV βρε, δεν είναι 'δω το Σούλι,
θα σας στείλουμε αδιάβαστους και καλοπληρωμένους.
Να 'χει καλα ο Ύψιστος τις credit cards και τα δάνεια,
για τα audi, τα cayen, τα chevrolet, τα mercedes!
Νυν υπέρ πάντων ο αγών!
Του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει, ορέ!
Της ματωβαμένης Τριπολιτσάς και άλλων ενδόξων πλιάτσικων τας παραδόσεις τηρώντας το περιούσιον ημών γένος αρέσκεται συν τοις άλλοις να πίνει το νερό της λήθης με αρσενικό, να γεμίζει με τοξικά θάλασσες και ποτάμια, να καταβροχθίζει μπρόκολα και λάχανα με παραθείο. So?
Πίσω ρε διαόλια των Βρυξελλών, που δεν δικαιούσθε διά να ομιλείτε για την πατροπαράδοτη και βιώσιμη χρήση του λιγνίτη ενώ βαφτίζετε πράσινη την δική σας πυρηνική ενέργεια! Ουστ!
Πίσω ρε νεοταξικοί, Ελευθερία ή Θάνατος, έστω και τοξικός!
(δηλ. για όσους δεν καταλαβαίνουν Ελευθερία τοξική και Θάνατος, σσσστ...)
Τούτη η γη που την πατούμε ιδική μας είναι και επιτέλους ελεύθεροι και ωραίοι, ως έλληνες, δικαιούμεθα να την καταστρέψουμε όπως μας αξίζει.
Ιδού το φαιόν νεκρολάγνον απαύγασμα της κατήχησης στα κρυφά σχολειά έτη μετά, που κραυγάζει "αποθανέτω η ψυχή μου μετά των ομοφύλων για μια χούφτα ευρώ"!
Και ποιός να ενθυμείται άραγε την του Κάλβου ρήσιν " θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία";

checkpoint

2007-03-17T02:24:00.000-07:00

Άρχισαν χτες οι προβολές του Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ στη Θεσσαλονίκη.
Στις αίθουσες του θα κλείνομαι κι εγώ μετά την δουλειά κι έτσι μάλλον θα λείψω απο 'δω για κάμποσο καιρό. Αποφάσισα λοιπόν ως "αντιστάθμισμα" να ανεβάσω το ντοκιμαντέρ "Checkpoint" του Yoav Shamir_ βρήκα μια συντομευμένη εκδοχή του (57' αντί 80΄) στο Google.
Η ταινία απέσπασε πολλά βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ και προβλήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 2004.

Beware the ides of March

2007-03-14T16:20:00.000-07:00

Και ενώ ο σοσιαλιστής παλαιόθεν Πάγκαλος (με μεγάλη οικογενειακή δημοκρατική παράδοση) και ο φιλελεύθερος (νεοφώτιστος βουλευτής) Γεωργιάδης μετ' επιτάσεως διακηρύσσουν πως τα ΜΑΤ στους δρόμους υπερασπίζουν την δημοκρατία από την επίθεση των διαδηλωτών στρώνοντας το κόκινο χαλί στον κατά φαντασίαν Καίσαρα των κρανοφόρων, τα τέκνα του Πολύδωρα πηδάνε ως Βρούτοι στην σκηνή.

Και όμως η δημοκρατία δεν οφείλει να είναι μια οικογενειακή υπόθεση πατρικίων, συγκλητικών, πραιτόρων, δικαστικών και των υπηρετών αυτών, έστω και εάν πολλοί θα το επιθυμούσαν πολύ και φροντίζουν γι' αυτό.

Τάδε έφη ο αρχιπράιτωρ εν τη Συγκλήτω, συνεδρίαση ΚΣΤ', σύνοδος Β', περίοδος ΙΑ'.
"Όσες επιθέσεις και αν δέχεται ο κοινοβουλευτισμός, ισχύει μια φράση που δανείζομαι από το Σαίξπηρ στον «Ιούλιο Καίσαρα». Ο Βρούτος του λέει: «Καίσαρα, τα σημάδια του ουρανού δεν είναι καλά». Είναι αυτό που εμείς, στα δικά μας γράμματα, λέμε: « Αι ειδοί του Μαρτίου». (*Τρομάρα του!) Τότε ο Σαίξπηρ λέει παραστατικά: «Φίλτατε Βρούτε, το λάθος δεν κείται στα άστρα. Το λάθος βρίσκεται μέσα μας». Δηλαδή, ο κακός οιωνός βρίσκεται μέσα μας. Τον καταγγέλλει για εκείνα που επρόκειτο να συμβούν μετ’ ολίγον.
Έτσι και εμείς στις διαπροσωπικές μας σχέσεις και στις σχέσεις μας με την Κυβέρνησή μας, να μην αυτοσυρρικνωθούμε! Παραδείγματος χάρη, στις σχέσεις με την Κυβέρνησή μας να μην αυτοσυρρικνωθούμε στην παροχή ψήφου εμπιστοσύνης! Μην κάνουμε αυτοεκπτώσεις! Ουσιαστικά πρέπει να είμαστε εκείνοι, που ανά πάσα ώρα θα θυμίζουμε στην εκτελεστική εξουσία ότι είμαστε οι αντιπρόσωποι της ευρύτατης αντιπροσώπευσης. Είμαστε η ενσάρκωση της λαϊκής κυριαρχίας. Γιατί όλο είναι μια σύνθεση. Αντί να τους έχεις τους πολίτες στα συλλαλητήρια και στο δρόμο, διεκδικητές «με το γρόνθο», όπως θα έλεγε ο κ. Τζέκης, να είμεθα εδώ, σ’ αυτήν τη σύνθεση!"
Η Λαϊκή Κυριαρχία συρρικνούται εις Κοινοβούλιον. (Κι όμως αυτός είναι ο κακός οιωνός.) Άντε και δημοσκοπήσεις...(Και αυτός ακόμη χειρότερος.) Και οι συγκλητικοί αυτοθαυμάζονται ως η ενσαρκωση της λαϊκής κυριαρχίας! Ολαρία-ολαρά!!!!

*Αι ειδοί του Μαρτίου: η 15η Μαρτίου σύμφωνα με το ρωμαϊκό ημερολόγιο

ο φόβος τρώει τα σωθικά (updated)

2007-03-12T22:59:00.000-07:00

Ακόμη και όταν η δουλειά σε τραβάει απο το μανίκι μην ξεχνάς ότι κάποιοι ( πολιτικοί, εκκλησία, μ.μ.ε., μπάτσοι, κουκουλοφόροι και οι πνευματικοί τους ακόλουθοι) καλλιεργούν την σύγχυση και το φόβο, για την Ελλάδα μιλάω.

Για ασκήσεις θάρρους
check:

"Τι χαρά σ' αυτό το μέρος, μάλλον φταίει ο Βολταίρος-κι αν δεν ξανασηκωθώ θα 'ναι λάθος ο Ρουσσώ...".

Είμαι ένας από τους 49 συλληφθέντες της 08/03/2007.

Θέμα δημοκρατίας

Δε μασάμε ρε

Στο Παρίσι

Το πιο μεγάλο ψέμμα

ευπειθώς μεταλαβούσα

2007-03-09T09:59:00.000-08:00

της κοινωνίας του εκλεκτού Γεωργίου

Και ποία ήτο η εκπάγλου καλλονής, πλην χωλή, Αγλαΐα Γιαβρή, άσπιλος και αμόλυντος θυγατέρα οπιομανούς εμποροπλοιάρχου, δισέγγονη μουγγού και ζαβού καντηλανάφτου ;
Είς τελευταίος οδυνηρός κλυδωνισμός του μητρικού σώματος, ως εγκατελειμμένου πλοιαρίου εν τη θυέλλη, την έφερεν εις την ζωήν. Η νέα όμως διέφυγεν την οδύνην της ηδονής, ίνα αφωσιωθή ψυχή τη και πνεύματι εις την γηραιάν Σιβύλλαν, την απέθαντη και τα μυστήριά της.
Ενίοτε όμως εν τη νυκτί έν ελαφρόν επίχρισμα ιδρώτος επί του χλωμού προσώπου κομίζει εις τα ροδαλά χείλη την γεύσιν θαλάσσης, ήτις σαλεύει εις τον βυθόν μετά πλήθος ναυαγίων, θαμμένη βαθέως εις τον κόλπον της.
"Με γόνατο σπασμένο, η κόρη αυτή, δηλώνω εγώ,
Είναι κάτι ωραίο κι υψηλό, κάτι
Ηρωικά χαμένο που ηρωϊκά έχει βρεθεί.

Δεν έχει σημασία ποια συμφορά τη βρήκε·
Την τύλιξε μια μουσική απελπισμένη
Και τυλιγμένη, μες στο θρίαμβο της
Εκεί που στοίβαζαν δεμάτια και καλάθια
Έβγαλε μια φωνή παράξενη, τραγουδιστή:
"Ω θάλασσα που θάλασσα ποθείς, θάλασσα πεινασμένη".(*)

(*) απόσπασμα από το "Τρελό Κορίτσι" του W.B. Yeats

μαχαίρι, αντιπαρέρχομαι, σκάκι, ενόρασις, λεωφορείο
εάν ακολουθήσουν παρομοίως ευαρεστούμενοι
Διπλωματικός Λαθρεπιβάτης,
Κώστας 666,
Σουφραζέτα,
Χρήστος,
Suigenerisav

sleeping with the enemy

2007-03-07T12:03:00.000-08:00

Στο τέλος του προηγούμενου αιώνα ο καπιταλισμός είχε ήδη κατόρθωσει με αφάνταστη μαεστρία να ενσωματώσει στην δική του ατζέντα το κίνημα για την γυναικεία χειραφέτηση στον δυτικό κόσμο.
Η μαζική ένταξη των γυναικών στην αγορά εργασίας για ένα μεροκάματο ή για μια καριέρα και η απελευθέρωση της γυναικείας σεξουαλικής ζωής από τα δεσμά του γάμου και της αναπαραγωγής, προχώρησαν (και προχωρούν ακόμη) μαζί με μια ριζοσπαστική επίθεση ισοπέδωσης και εμπορευματοποίησης της παραδοσιακής οικιακής οικονομίας και της προσωπικής ζωής.
Την δεσποτική πατριαρχική κουλτούρα, κατά τόπους συνυφασμένη με μητριαρχικές παραδόσεις, δεν διαδέχεται μια κουλτούρα συντροφικής αλληλεγγύης και συνεργασίας, προσωπικής αυτονομίας και αλληλοσεβασμού αλλά σύγχυση και ανασφάλεια, έλλειψη εμπιστοσύνης (όχι μόνο στον άλλον αλλά και στον εαυτό μας) που γυρεύει διαρκώς επιβεβαίωση, ακόρεστη ανικανοποίηση που τρέφεται από τις σάρκες της, άνευ ορίων ανταγωνισμός και πάθος για επιτυχία και άνοδο που σακατεύει.
Οι τυφλές δυνάμεις(το κεφάλαιο, η επιστήμη, η τεχνολογία, η εμπορευματοποίηση) της νέας πολιτιστικής επανάστασης επεκτείνονται διαρκώς όλο και περισσότερο στα του οίκου, της ψυχής και του σώματος μας προάγοντας κατακερματισμό, εξάρτηση και αποξένωση, βαφτίζοντάς τα απελευθέρωση και πρόοδο.
Κάποτε οι γυναίκες τό 'σκασαν από το σπίτι τρέχοντας αλαφιασμένες μακρυά από τον αφέντη-πατέρα, αδερφό, σύζυγο για να χειραφετηθούν ως δυνάμει αυτόνομες ανθρώπινες υπάρξεις. Η ειρωνία είναι πως σήμερα έχω την εντυπώση πως ο γυναικείος αγώνας της προσωπικής χειραφέτησης και αυτονομίας εστιάζεται στην επαναδιεκδικήση της εστίας μας από το κράτος της τηλεόρασης, την επέλαση της lifestyle καταναλωτικής βιομηχανίας και την πίκρα του κατά βάσιν ατομικού, γυναικείου νοικοκυριού (μονότονου, βαρετού, διπλά κουραστικού)ενός μοναχικού ή οικογενειακού ησυχαστηρίου-υπνωτηρίου πίσω από μια καλά κλειδαμπαρωμένη πόρτα ασφαλείας.
Ειδάλλως αυτό που μας απομένει είναι shopping therapy στα πρόθυρα της υστερίας.

"credo quia absurdum est"

2007-03-05T10:57:00.000-08:00

Τι θλιβερός θίασος,περιφερόμενος από πάνελ εις πάνελ, ακόμη και εις αύτην ταύτην την δημοσίαν τηλεόρασιν (#@%$^&@!), εις αγαστήν πάντοτε σύμπλευσιν μετά των οικοδεσποτών προς υπεράσπισιν των τίτλών ιδιοκτησίας του τάφου του Ιησού του Ναζωραίου, του αποκαλουμένου Υιού του Θεού!
Ουδείς νέος Τερτυλιανός, ελληνομαθής, ρωμαίος, Αφρικανός της Καρχηδόνος ευρίσκεται, ίνα ομολογήση: "Et mortuus est Dei Filius; prorsus credibile, quia ineptum est" - "Τοσούτον παράδοξον είναι να ειπή κανείς πως ο Υιός του Θεού έχει αποθάνει, ώστε έγκειται εις την πίστιν αυτού";
Ουδείς άλλος sir Thomas Browne, λαμπρόν τέκνον του Λονδίνου και μακρινός μαθητής του προηγουμένου, ίνα γράψη εις το βιβλίον του Religio Medici (Η θρησκεία του ιατρού) "Certum est, quia impossibile est" -"Βέβαιον, διότι είναι αδύνατον" χλευάζοντας όσους διά να πιστεύσωσιν χρείαν έχωσιν πειθούς (και τι καλύτερο από μία επίσκεψη στον άγιο τάφο -some believe the better for seeing Christ`s Sepulchre) ;

Ουαί υμίν λιπόψυχοι φαρισαίοι, κενολόγοι υποκριταί!

(Ουφ, τι κακομοιριά Θεέ μου! Προστατεύοντας την αξία του ακριβότερου οικοπέδου του πλανήτη τυρβάζουν περί των οικονομικών και ιδεολογικών κινήτρων του σκηνοθέτη, του Χόλυγουντ, των σιωνιστών, των μασόνων και άλλων ουκ έστιν αριθμός, ίνα αποκρύψουσιν το γυμνόν εαυτών συμφέρον.)

flirting with jewish-american money (updated)

2007-03-04T03:03:00.000-08:00

Obama meets AIPAC (America's Pro-Israel Lobby) in Chicago.

Check:

Obama's gradual shift into the AIPAC camp

Obama's speech

While endorsing Israel-Palestine and U.S.-Iran talks, Obama Speech finds common ground with AIPAC

ίνα πληρωθή η ρήσις

2007-03-03T04:22:00.000-08:00

by AnnKarin Glass

"από Μάρτη καλοκαίρι ..."

το τσίμπημα της μέλισσας

2007-03-01T12:52:00.000-08:00

Check:

Τι είναι η επανάσταση;

Change the world without taking power

αφιερωμένο εξαιρετικά στον φίλο μου, τον Λάμπρο
γι' αυτά που λέγαμε, πέρα από το κράτος και την εξουσία

οι σπόροι της ελπίδας

2007-02-28T13:24:00.000-08:00

"Οι σπόροι είναι δώρο της φύσης, περασμένων γενεών και διαφορετικών πολιτισμών. Είναι έμφυτο καθήκον και ευθύνη μας να τους προστατέψουμε και να τους περάσουμε στις μελλοντικές γενιές. Είναι ο πρώτος κρίκος στην αλυσίδα της τροφής, η ενσάρκωση της βιολογικής και πολιτιστικής ποικιλότητας και η αποθήκη της μελλοντικής εξέλιξης της ζωής."*

Μήπως όμως σήμερα η καπιταλιστική ανάπτυξη, που στηρίζεται στην εμπορευματοποίηση των πάντων και την αλόγιστη χρήση τους με μοναδική επιδίωξη τη μεγιστοποίηση του κέρδους, απειλεί την ανθρώπινη κουλτούρα και ζωή μαζί και τις θεμελιώδεις πηγές τροφοδότησης και αναπαραγωγής τους;

Check :

* το ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΣΠΟΡΟΥ της Διεθνούς Επιτροπής για το Μέλλον των Τροφίμων και της Γεωργίας

Η εναλλακτική κοινότητα "Πελίτι", μια ανοιχτή κιβωτός, δίνει τον καλό αγώνα με χειροπιαστά αποτελέσματα για τη σωτηρία των ντόπιων ποικιλιών και την καλλιέργεια μιας κουλτούρας συνεργασίας και ανταλλαγής αγαθών.

Ραντεβού στις 14 Απριλίου στη Γιορτή Ανταλλαγής Ντόπιων Ποικιλιών στην Ανατολή Κισσάβου του νομού Λάρισας...

κυριακάτικα αλιεύματα

2007-02-25T03:11:00.000-08:00

Η κουλτούρα της ηδονοβλεψίας

ο τρόπος της πορνογραφίας

Οι πρίγκηπες της παγκοσμιοποίησης

Ο καπιταλισμός δεν έχει αντιπάλους

Ιδιωτικοποιούνται και τα κιμπούτζ

Tο μολ του μέλλοντός μας

πώς ξεμάθαμε να μαγειρεύουμε

Ξαναγεμίζει η «φωλιά του κούκου»

«Eπιδημία» αυτοκτονιών

Τα εξαπτέρυγα της Ιστορίας (updated)

2007-02-23T10:46:00.000-08:00

Η Σάρα, η Μάρα και το κακό συναπάντημα

Όμως εμείς γυρνώντας τους την πλάτη ας αποτοξινωθούμε από όλα αυτά τα μίζερα και θανατερά με ένα αργεντίνικο τάνγκο.
Η ζωή είναι αλλού, στον έρωτα και το χορό, στις δικές μας ιστορίες και όχι στις εθνικές μούμιες πάνω στις οποίες οι νεκρόφιλοι ασελγούν.

και για όσους freaks επιμένουν for the eye not sees itself

check:

γιατί τώρα τόσος θόρυβος για το βιβλίο

επειδή αληθές είναι το εθνικό

οι περιπέτειες της ιστορίας

Όπως ακριβώς μια χώρα όπως η δική μας είχε το δικαίωμα να κατασκευάσει τον “εθνικό της μύθο” περί αρχαίας καταγωγής και “ένδοξου παρελθόντος”, δεν θα 'πρεπε να σεβαστεί το δικαίωμα μιας άλλης χώρας να κατασκευάσει τον δικό της εθνικό μύθο με παρόμοια υλικά;
Τόμπολα!

με πρωθυπουργική βούλα και άρωμα δακρυγόνων(updated)

2007-02-22T11:02:00.000-08:00

check:

who killed Bambi?

ποια παιδιά με ποια παιδεία

υπό την ασφυκτική κηδεμονία του υπουργείου Θρησκευμάτων

"Μεταρρύθμιση" και ιδεολογήματα

Χαμένες ευκαιρίες

Το ξύλο βγήκε απ' τον Παράδεισο!

Εκπαιδεύοντας και ιδιωτεύοντας

Ο «Τάι Τσι ή κάπως έτσι»

Παίζοντας ως έφηβοι

2007-02-21T06:16:00.000-08:00

Το μπαλάκι του Διπλωματικού Λαθρεπιβάτη (τον οποίον αποκαθήλωσα απο τα links μου καιρό πριν λόγω της πολυήμερης απουσίας του) με ξάφνιασε. Μου θύμησε ένα παιχνίδι, που χρόνια πριν μια μεγάλη εφηβική παρέα έπαιζε σε μια καφέτερια της Βέροιας στην διάρκεια μιας ημερήσιας εκδρομής. Λεγότανε "το παιχνίδι της αλήθειας" και παιζότανε ως εξής, καθόμασταν σ' ένα κύκλο και ένα αναμένο σπίρτο πέρναγε από χέρι σε χέρι. Όταν έσβηνε το σπίρτο στο χέρι κάποιου, αυτός υπέβαλε μία ερώτηση προσωπικής φύσεως σε κάποιον από την παρέα και ο άλλος ήταν υποχρεωμένος να απαντήσει λέγοντας την αλήθεια. Δεν θυμάμαι πόσα κουτιά σπίρτα καταναλώσαμε τότε, πάντως παίζαμε ώρες αμέτρητες με αναψοκοκκινισμένα μάγουλα και αυτιά.
Εις ανάμνησιν λοιπόν της εποχής εκείνης και ευγενής ούσα θα δεχθώ την πρόσκληση, παρ' όλο που καθώς περνούν τα χρόνια δυσκολεύομαι όλο και περισσότερο να μιλώ για τον εαυτό μου και μάλιστα δημοσίως σε πρώτο πρόσωπο.
1. Τον τελευταίο καιρό διαβάζω και χαρίζω στους φίλους μου βιβλία του Ζίγκμουντ Μπάουμαν και του Κρίστοφερ Λας, ενώ η βαφτισιμιά μου έλαβε το "'Ενα παιδί μετράει τ' άστρα" του Μενελάου Λουντέμη, που θα συνοδευτεί από το "Ο φύλακας στη σίκαλη" του Τζέρομ Σάλινγκερ. Παλαιότερες αγάπες που αντέχουν στο χρόνο, Ε. Μορέν, Χ.Λ. Μπόρχες, Φ. Ντικ, Φ. Ντοστογιέφσκι, Μ. Προύστ, Α. Καμύ, Ι. Μπεργκμαν, Μ. Κούντερα, Γ. Σκαρίμπας, Α.Αλεξάνδρου, Κ. Καβάφης, Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Από μουσική τελευταία ξανα-ανακαλύπτω τον Μ. Θεοδωράκη και τον Νινο Ρότα και ακόμη μετά από πολλά-πολλά χρόνια το αριστούργημα της δυτικής μουσικής είναι για μένα το Ρέκβιεμ του Μότσαρτ.
2. Θεωρώ πως ο πατριωτισμός μας κατά βάσιν επαφίεται στο να πληρώνουμε τους φόρους, που μας αναλογούν και να μην επιβαρύνουμε τον τόπο μας με ανυπόφορα σκουπίδια. Θαρρώ πως τα καταφέρνω στο πρώτο όμως με τρομάζουν οι σακούλες των σκουπιδιών, που κατεβάζω κάθε μέρα χωρίς να μπορώ να τα ανακυκλώσω.
3. Χανόμαστε με τους φίλους μου λόγω επαγγελματικών και οικογενειακών υποχρεώσεων όλο και περισσότερο.
4. Κάθε φορά που ανοίγω την τηλεόραση παθαίνω πολιτιστικό σοκ. Αν αυτοί δεν μιλούν κινέζικα, έχω γίνει κινέζα εγώ. Και τί γυρεύει μια κινέζα στην παραμεθόρια επαρχία της Θεσσαλονίκης του Γιουνανιστάν;
5. Καπνίζω, απολαμβάνω το ουίσκι, και συνήθως προτιμώ το κρασί, ενίοτε και το τσίπουρο, μαζί με τα εξαιρετικά εδέσματα που μαγειρεύει ο σύντροφός μου. Μου αρέσει να γελάω και να χορεύω (το τελευταίο συμβαίνει δυστυχώς όλο και σπανιότερα).

Οκ?

Με τη σειρά μου προσκαλώ στο χορό τους εξής 3 και όχι 5 σαμουράι τα λεξίδια, τις ιστορίες για αγρίους, τον yannis_h .

άντε και καλή σαρακοστή...

2007-02-17T00:35:00.000-08:00

Τα δεινά του έρωτα

2007-02-13T12:43:00.000-08:00

από τον έρωτα του Σωκράτη στην Έμμα Μποβαρύ

και από τη θεά Αφροδίτη στον Άγιο Βαλεντίνο

Οι παραδοσιακές κοινωνίες πάντοτε αντιμετωπίζουν με δέος και φόβο τον έρωτα. H περισσή δύναμη και η αινιγματική τρέλλα του έρωτα μπορεί να προκαλέσει διατάραξη της οικογενειακής και κοινωνικής τάξης και ενίοτε της θεϊκής. Και έτσι να οδηγήσει τους ερωτευμένους με αποκοτιά στην ανυπακοή, την προδοσία, την ατίμωση, την εξορία, το φόνο και το θάνατο. « μήδ’ όνομα καλό, μήδ’ αρετή από σε μπορεί να βγει» (Ευριπίδη «Μήδεια», μτφρ. Π. Πρεβελάκη)

Την εποχή των απελευθερωτικών κινημάτων του ’60, οι δυτικές κοινωνίες γνώρισαν την ερωτική επανάσταση και ο έρωτας εισέβαλε στον δημόσιο χώρο ως αναπαλλοτρίωτο ατομικό δικαίωμα σαρώνοντας κοινωνικές παραδόσεις, εξουσιαστικές σχέσεις και προκαταλήψεις αιώνων ολοκληρώνοντας το νεωτερικό έργο της βιομηχανικής επανάστασης.

Ακόμη και απαλλαγμένος από το δέος ο έρωτας εξακολουθεί να μας φοβίζει. Τι συμβαίνει ?

Αν παλαιότερα ο έρωτας με την ασίγαστη ένταση του πάθους του αντιμετωπιζόταν ως αρρώστια επικίνδυνη για την παραδοσιακή κοινωνική συνοχή και οργάνωση, σήμερα η ελευθεριακή δυτική κουλτούρα του εαυτού θεωρεί το ερωτικό πάθος νοσηρό γιατί προκαλεί εθιστική εξάρτηση που βλάπτει σοβαρά την ατομική ψυχοσωματική μας υγεία.

Σε μιαν εποχή ρευστότητας τις υπέρτατες σύγχρονες κοινωνικές αξίες της ατομικής ελευθερίας, της αέναης ευελιξίας και διαθεσιμότητας μοιάζει να τις υποστηρίζουν καλύτερα οι συμβατικές σχέσεις και η μοναχική ζωή, ενώ την πλήξη και τη μονοτονία τους διασκεδάζει προσωρινά με αναζωογονητικά διαλείμματα ο έρωτας του ελεύθερου χρόνου, του Σαββατοκύριακου, των καλοκαιρινών διακοπών ή ακόμη της μιας και μοναδικής μέρας ή νύχτας.

Τους καιρούς της ελεύθερης ατομικής επιλογής ο έρωτας εξακολουθεί να μας τρομοκρατεί, επειδή επιζητεί την άνευ όρων και ορίων αφοσίωση και δέσμευση.

Η αφοσίωση, η δέσμευση, η επιμονή και η υπομονή φωλιάζουν σήμερα μόνο στα επιστημονικά και τεχνολογικά εργαστήρια που παράγουν τα σύγχρονα θαύματα. Έξω βυθιζόμαστε πότε στα συναρπαστικά κύματα της ανανέωσης και πότε στα θολά νερά της βαρεμάρας.

Στο αρχαιότερο μνημείο της δυτικής λογοτεχνίας που διαπραγματεύεται τη φύση του έρωτα, στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα, ο Σωκράτης υποστηρίζει ότι σκοπός του έρωτα είναι η αθανασία, καθώς με τη μεσολάβηση του οι θνητοί γονιμοποιούν, εγκυμονούν και γενούν είτε παιδιά είτε έργα, λόγους και ιδέες, που κληρονομούν οι μεταγενέστεροι.

Στην εποχή μας όμως ο έρωτας, όπως και η ανθρώπινη ζωή, δεν αποτελεί παρά μια αέναη περιπέτεια χωρίς σταθερό προορισμό. Σήμερα δεν μπορούμε να διανοηθούμε το μέλλον καθώς ζούμε σ’ ένα διαρκές παρόν που μεταβάλλεται με ασύλληπτους ρυθμούς. Δεν μπορούμε να ησυχάσουμε σαγηνεμένοι από τους θριάμβους και τις υποσχέσεις της καταναλωτικής ελευθερίας και ευδαιμονίας και το άγχος της ανασφάλειας που προκαλούν. Νιώθουμε διαρκώς ανικανοποίητοι με την αίσθηση της αποτυχίας και του αποκλεισμού να καραδοκεί. Απωθούμε και ξορκίζουμε τον ισχυρό φόβο του γήρατος και του θανάτου, που μας στοιχειώνει, με τα θαύματα της επιστήμης και της τεχνολογίας. Οι δύο θεότητες μας υπόσχονται το αδιανόητο σπάζοντας διαρκώς τα όρια και τους κανόνες αναστατώνοντας μας λεπτό το λεπτό. Το παρελθόν απομακρύνεται πίσω μας με διαρκώς επιταχυνόμενη ταχύτητα. Το μέλλον δεν υπάρχει πια και δεν χρειαζόμαστε απογόνους αλλά ατομικές στρατηγικές επιβίωσης και κλώνους.

Τι γυρεύει λοιπόν σήμερα στη ζωή μας ο πανούργος και πολυμήχανος έρωτας?

Ο Σωκράτης παίρνοντας το λόγο τελευταίος από τους καλεσμένους στο συμπόσιο ισχυρίζεται πως ο δαιμόνιος Έρωτας, γιος της Πενίας, κάνει τους ανθρώπους να επιθυμούν με σφοδρότητα αυτό που δεν κατέχουν. Σήμερα τα αντικείμενα της επιθυμίας μας πολλαπλασιάζονται με ιλιγγιώδη ρυθμό κρατώντας διαρκώς σε υπερδιέγερση τις αισθήσεις μας. Μπροστά στις λαμπερές τους υποσχέσεις η καθημερινότητα που βιώνουμε φαντάζει πληκτική και άχαρη. Επιθυμούμε διαρκώς και διακαώς την άνετη, ξέγνοιαστη και έντονη ζωή. Αναζητούμε την ενδιαφέρουσα δουλειά, που να προσφέρει ευχαρίστηση και αυτοεπιβεβαίωση. Μας προκαλούν οι ανοιχτοί διεθνείς ορίζοντες προσωπικής εξέλιξης και ανέλιξης που υπόσχονται εμπειρίες μοναδικές και υψηλές οικονομικές αποδοχές. Επιζητούμε τη φήμη και το χρήμα, την αίσθηση ελευθερίας και ασφάλειας, δημιουργικότητας και επιτυχίας. Θέλουμε ένα άνετο σπίτι και αυτοκίνητο με τα κομφόρ της τελευταίας λέξης της τεχνολογίας και της αισθητικής, που συγχρόνως να εκφράζουν και το προσωπικό μας γούστο. Επιθυμούμε ένα σώμα σφριγηλό και επιθυμητό, ένα νεανικό και αψεγάδιαστο πρόσωπο. Λατρεύουμε τις συχνές μετακινήσεις αναψυχής, τα ταξίδια στο εξωτερικό, τις διακοπές σε μέρη ονειρεμένα. Ονειρευόμαστε την απελευθέρωση από το μόχθο της ρουτινιάρικης σπιτικής φροντίδας. Ακολουθούμε τη μόδα επιθυμώντας είδη αμφίεσης που θα μας κάνουν αποδεκτούς, ελκυστικούς και ξεχωριστούς αποπνέοντας κύρος και γοητεία. Αναζητούμε ένα / μία σύντροφο που να πληροί τις προδιαγραφές μας και να ικανοποιεί τις επιθυμίες μας. Επιθυμούμε να απολαμβάνουμε και να προσφέρουμε υψηλών επιδόσεων ασφαλές και ηδονικό σεξ. Θέλουμε τον δικό μας απαραβίαστο προσωπικό χώρο και χρόνο ελεύθερης έκφρασης, την αυτονομία μας και μια αίσθηση αυτοπεποίθησης, αυτοεκτίμησης, αυθεντικότητας. Επιζητούμε τη συντροφιά άνετων και ευχάριστων ανθρώπων, που να μας ανεβάζουν.

Παρότι η λίστα είναι ενδεικτική (θα μπορούσε να γεμίσει σελίδες) μια προσεκτική ανάγνωση θα αποκάλυπτε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι για τους περισσότερους από εμάς δεν υπάρχει καμία πιθανότητα εκπλήρωσης όλων αυτών των επιθυμιών που μας κατέχουν και αν κάποιοι σταθούμε τυχεροί μόνο πρόσκαιρα και περιστασιακά θα απολαύσουμε την ικανοποίηση τους. Και όμως αυτή η διαπίστωση δεν διώχνει από πάνω μας τη μελαγχολική αίσθηση του ανεκπλήρωτου και μιας κάποιας μειονεξίας που μας κρατάει διαρκώς σε εγρήγορση. Μένουμε σε επιφυλακή, είτε για να αρπάξουμε την ευκαιρία που αργά ή γρήγορα θα εμφανιστεί για να ικανοποιήσουμε κάποια από τις επιθυμίες μας, που πολλαπλασιάζονται με ιλιγγιώδη ρυθμό, είτε για να ανακαλύψουμε φθηνά και προσιτά υποκατάστατα που θα μας παρηγορήσουν κάπως. Και πάνω από όλα συνεχώς αναμετριόμαστε με το φόβο του ολοκληρωτικού αποκλεισμού μας από το αεικίνητο και άπειρο σύστημα των ευκαιριών και του εγκλεισμού μας στο στενάχωρο κόσμο της ακίνητης και θλιβερής μάζας των μίζερων και των αποτυχημένων, των φτωχών και των καταφρονεμένων χωρίς καμιά ελπίδα επανένταξης. Που και που ακόμη εμφανίζεται γραμμένο στους τοίχους με το μαύρο χρώμα των υστερο-ρομαντικών της επανάστασης το σύνθημα «Ζητείστε το αδύνατο». Το σύνθημα με επαναστατική προϊστορία συμπυκνώνει στην ουσία του το πλέον ακαταμάχητο μάρκετινγκ της καταναλωτικής καπιταλιστικής κοινωνίας, το οποίο υπόσχονται πως θα κάνουν πραγματικότητα η ελεύθερη αγορά, η επιστήμη, η τεχνολογία, η τέχνη και ο φτερωτός έρωτας. Τα θνητά μέλη της πλέον ανικανοποίητης κοινωνίας στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού που έχει ξεφύγει πια από κάθε κανόνα και όριο φαίνεται πως κατά βάθος αποτελούν σήμερα τους καλύτερους ανά τους αιώνες πελάτες της πραμάτειας του πολυμήχανου δαίμονα, αν ισχύει ακόμη η ρήση του αρχαίου έλληνα φιλοσόφου πως ο έρωτας αναζητά αυτό που δεν έχει.

Και να που σήμερα ο έρωτας, μεταλλαγμένος γόνος μιας καταναλωτικής κουλτούρας που αναπαράγει διαρκώς τη στέρηση και την υστέρηση, μας γνέφει από μακριά γεμάτος υποσχέσεις ευδαιμονίας. Θα πληρώσει το υπαρξιακό μας κενό. Θα δώσει νόημα και μορφή στην άδεια και χαοτική ζωή μας. Θα μας χαρίσει αυτοεπιβεβαίωση καλύπτοντας τις βαθύτερες ανασφάλειες μας με βλέμματα και χειρονομίες θαυμασμού και λατρείας. Θα αναζωογονήσει τις αισθήσεις μας. Θα νιώσουμε επιθυμητοί και μοναδικοί. Θα χαλαρώσει τα τεντωμένα μας νεύρα. Θα θεραπεύσει την ανία και το άγχος. Θα ανοίξει νέους δρόμους επικοινωνίας, συνεύρεσης, συνενοχής και ταύτισης. Θα μας προσφέρει τη χαρά, την ηδονή και την έκσταση του σεξουαλικού παιχνιδιού. Θα μας πάρει να φύγουμε από την πεζή και πιεστική καθημερινότητα μας έστω και για λίγο.

Η Έμμα Μποβαρύ, η πρώτη μοντέρνα ηρωίδα της δυτικής λογοτεχνίας, στο έργο του Φλωμπέρ που εκδόθηκε το 1857, εκφράζει, θα έλεγε κανείς διαβάζοντάς την το 2005, με ανατριχιαστική πιστότητα τη αποξενωμένη και ανικανοποίητη σύγχρονη ανθρώπινη ψυχή.

«Τα πράγματα κι όλας, όσα της είταν πραγματικά τριγύρω της, η πληκτική εξοχή, οι ηλίθιοι νοικοκυραίοι, η μετριότητα της ζωής, της εφαινόταν στον κόσμο σαν εξαίρεση, ένα ιδιαίτερο τυχερό, που της είχε λάχει εκείνης, ενώ απόπερα απλωνόταν, όσο το μάτι μπορούσε να ιδεί, ο άπειρος τόπος της ευτυχίας και του πάθους.»(μτφρ. Κ. Θεοτόκης)

Όμως στη σημερινή εποχή των διογκωμένων αναγκών και των μειωμένων προσδοκιών τον ανικανοποίητο ψυχισμό της Έμμας που γεννά αδηφάγες επιθυμίες συνοδεύει μέσα μας ο κυνισμός των εραστών της, που θωρακίζει τον εαυτό μας από τους κίνδυνους της απώλειας και του πόνου επιτρέποντας να χαρούμε τις εφήμερες απολαύσεις με ασφάλεια.

«Αλλά με την υπεροχή αυτή του κριτικού μυαλού, που ανήκει σ’ εκείνον, ο οποίος σε κάθε υποχρέωση του μένει παράμερα, ο Ροδόλφος διέκρινε μέσα στο αίσθημα αυτό άλλες εκμεταλλεύσιμες απολαύσεις.. Εθεώρησε κάθε ντροπή ενοχλητική και μεταχειρίσθηκε την Έμμα χωρίς κανέναν απολύτως σεβασμό. Την έκαμε κάτι το ελαφρό, το διεφθαρμένο. Είταν ένα είδος ηλίθιας αφοσίωσης, γεμάτης θαυμασμό γι’ αυτόν, ηδονής για εκείνην, μια μακαριότητα που τον ενάρκωνε. Κι η ψυχή του εβυθιζόταν, όπως ο δούκας της Κλαράνς, μέσα στο βαρέλι του κρασιού.»

Ο μεταμοντέρνος θίασος του Έρωτα προσφέρει σήμερα μια μεγάλη ποικιλία εναλλασσόμενων ρόλων που τους παίζουμε άντρες και γυναίκες αδιακρίτως πλέον. Προσαρμοζόμαστε συνήθως χωρίς δυσκολία στις εκάστοτε περιστάσεις και αναλόγως γινόμαστε ελεύθεροι κυνηγοί, ανικανοποίητοι σύντροφοι, αφελείς ρομαντικοί, ψυχροί ηδονιστές, φοβισμένοι πουριτανοί, ηγεμονικοί εραστές, υποτακτικοί ερωμένοι, μονογαμικοί, πολυγαμικοί, επίζηλοι, ζηλιάρηδες, καταπιεστικοί, ανεκτικοί, κατακτητές και κατακτημένοι με ημερομηνία λήξης συλλέγοντας εμπειρίες και επιθυμώντας να δοκιμάσουμε τα πάντα.

Όμως παρά τα μέτρα ασφάλειας, που μηχανευόμαστε και τους προστατευτικούς θώρακες, που ζωνόμαστε ο έρωτας μας παιδεύει μέσα από την αίσθηση ανασφάλειας, αβεβαιότητας, απογοήτευσης, διάψευσης και απόρριψης που πολλές φορές προκαλεί.

Αυτό όμως που χαρακτηρίζει ιδιαίτερα την εποχή μας είναι τα βάσανα που γεννά η έλλειψη του έρωτα, την οποία συχνά βιώνουμε ως ανομολόγητη ήττα και παραίτηση, ασθένεια χρήζουσα θεραπείας και προσωπική αποτυχία που απαιτεί σκληρή εργασία. Για να θεραπεύσουμε λοιπόν τα βάσανα που γεννά τόσο η παρουσία όσο και η απουσία του είναι μάταιο να προσφύγουμε γυρεύοντας έλεος σε παλαιότερες θεότητες, που δεν κατέχουν τη σύγχρονη πολυπραγμοσύνη των ερωτικών δαιμονίων. Έχουμε επινοήσει νέες θεραπευτικές τελετουργίες για να καταφύγουμε .

Η συμβουλευτική υποστήριξη των ειδικών της ψυχής θα μας κάνει ικανούς να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε και θα μας θεραπεύσει από τις πληγές και τα τραύματα των αλλεπάλληλων διαψεύσεων μας. Ένα σωρό προϊόντα και υπηρεσίες υπόσχονται να μας κρατήσουν νέους και να μας κάνουν όμορφους και επιθυμητούς (καλλυντικά, είδη αμφίεσης και μακιγιάζ, ινστιτούτα περιποίησης, αδυνατίσματος, μεταφύτευσης μαλλιών, χημικοί, αισθητικοί, πλαστικοί χειρούργοι, γυμναστήρια). Οι τηλεμάντεις τις νύχτες καταπραΰνουν το άγχος μας, «μ΄ αγαπά, δε μ΄ αγαπά» Η δημόσια έκθεση και εξομολόγηση των αισθημάτων και των σχέσεων, των επιθυμιών και των παθών μας ως ήρωες / θύματα θα μας επιβεβαιώσει / ανακουφίσει και ως καταναλωτικό κοινό θεατών, αναγνωστών, ακροατών θα μας γοητεύσει / παρηγορήσει βάζοντας μας στο παιχνίδι, «ουφ είμαστε ακόμη ζωντανοί». Η εργασιοθεραπεία θα μας προσφέρει χωρίς φειδώ την ανοσία και τη λήθη και στα εγχειρίδια εκλαϊκευμένης ψυχολογίας θα βρούμε τεχνικές διαχείρισης κρίσεων. Ο Άγιος Βαλεντίνος θα φέρει στους πιστούς του κάθε χρονιά τα δώρα του έρωτα ανάλογα με το αντίτιμο που θα θελήσουν τα καταβάλουν.

Έτσι και φέτος στις 14 Φεβρουαρίου ο νέος παγκόσμιος άγιος του έρωτα θα ζητήσει να τιμήσουμε τους εύθραυστους και εφήμερους έρωτες μας ενδίδοντας στο κάλεσμα του να χαρούμε, να προσφέρουμε και να απολαύσουμε. Θα ακολουθήσουμε λοιπόν την Έμμα Μποβαρύ, που «εσύγχυζε, στην επιθυμία της , την ηδονική απόλαυση της πολυτέλειας με τις χαρές της καρδιάς, τις όμορφές συνήθειες με τη λεπτότητα του αισθήματος» και ήταν σίγουρη πως «είχε ανάγκη και ο έρωτας, όπως και τα ινδικά φυτά, από μια γη προετοιμασμένη, από μια ιδιαίτερη θερμοκρασία». Οι θιασώτες του έρωτα θα προμηθευτούμε και θα χαρίσουμε πολύτιμα ελιξίρια που ανα-ζωογονούν, ανα-θερμαίνουν το ερωτικό συναίσθημα και οξύνουν τις αισθήσεις. Οι γενναιόδωροι κατέχοντες θα προσφέρουν δείπνο σε πολυτελές εστιατόριο, χρυσό αναπτήρα, μεταξωτά σέξι εσώρουχα, πούρα Αβάνας, πολύτιμο κόσμημα, πουλόβερ από κασμίρ, ιδιαίτερο άρωμα με ονοματεπώνυμο, πακέτο απόδρασης σε κοσμοπολίτικους ή εξωτικούς τόπους. Οι θεράποντες πάντως του αγίου μας συμβουλεύουν πως χρειαζόμαστε κάτι τις το ξεχωριστό και ακριβό με την επιθυμία είτε να δημιουργήσουμε την κατάλληλη ατμόσφαιρα για να ευδοκιμήσει το ευαίσθητο φυτό του έρωτα είτε να κάνουμε υποφερτή την έλλειψη του. Από μας εξαρτάται αν θα ενδώσουμε. Πολλοί θα προβούμε σε ταπεινές, συμβολικές χειρονομίες χαρίζοντας μια σοκολατένια καρδιά, ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, ένα ποίημα. Τα δώρα αυτά θα λειτουργήσουν ως θεραπευτικά υποκατάστατα ανανεώνοντας άρρητα την υπόσχεση για όλα τα παραπάνω, όλα αυτά που οι σειρήνες της καταναλωτικής ευδαιμονίας ψιθυρίζουν στο αυτί μας ότι αξίζουμε και μπορούμε να τα αποκτήσουμε.

Ο Τζίμης Πανούσης έχει πει πως τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία αλλά καλά είναι να υπάρχουν. Ο έρωτας μας υπόσχεται την ευτυχία και ο άγιος προστάτης του μας κλείνει το μάτι υποσχόμενος πως το καλύτερο ελιξίριο του έρωτα είναι τα χρήματα που ξοδεύονται για να μας χαρίσουν την πολυτέλεια και την ομορφιά. Τα χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία αλλά υπόσχονται την ικανοποίηση των επιθυμιών μας μέσα από την κατανάλωση τους και γι’ αυτό είναι εξίσου επιθυμητά με τον έρωτα. Το χρήμα όπως και ο έρωτας μπορεί να αναλωθεί χαρίζοντας πρόσκαιρη ηδονή και ανανέωση μαζί με τη μέθη της λήθης και της παντοδυναμίας.

Κι εμείς στα τυφλά χωρίς δεύτερη σκέψη αφηνόμαστε στις πανούργες τεχνικές του Βαλεντίνου δοκιμάζοντας να θεραπεύσουμε προσωρινά την αδιαπέραστη μοναχικότητα μας κλείνοντας μέσα στις κόκκινες καρδούλες μας την υπόσχεση του, έστω για μια στιγμή στον άπειρο τόπο της ευτυχίας και του πάθους.

«Τι άλλο θα μπορούσα να ζητήσω από τον πολυμήχανο θεράποντα του έρωτα εγώ, η ερωτευμένη με τον έρωτα σε μιαν εποχή ο πλανήτης υπερθερμαίνεται και οι ψυχές των ανθρώπων κρυώνουν?» θα αναρωτιόταν η Έμμα σήμερα «μια στιγμή όχι για να τη θυμάμαι αλλά για να την ξεχάσω και να την αναζητήσω αμέσως μετά πάντοτε ανικανοποίητη, πάντοτε νέα, πάντοτε ανήσυχη, πάντοτε διαθέσιμη ξανά και ξανά σα να είναι η πρώτη φορά».

χρυσές σταγόνες

2007-02-11T12:15:00.000-08:00

Το άκουσα σήμερα αργά το μεσημέρι σ' ένα ταβερνάκι, ψηλά πάνω από τη Νάουσσα, σ' ένα πάλαι ποτέ χωριουδάκι, που τουριστικοποιείται ταχύτατα.
"Δε δίνουν φράγκο για μεγαλεία,
έχουνε μάθει να ζουν απλά,
στάζει ο ιδρώτας τους χρυσές σταγόνες,
γεια σου περήφανη κι αθάνατη εργατιά"
στίχοι, μουσική Βασίλης Τσιτσάνης.
Στη γειτονική πόλη τα εργοστάσια θα επιβιώσουν μόνο ως μουσεία, γκαλερί και χώροι πολιτιστικών εκδηλώσεων και οι τελευταίοι εργάτες στη χώρα μας, στη συντριπτική τους πλειοψηφία οικονομικοί μετανάστες, στα μαύρα και στα αζήτητα, δούλοι της δυτικής ευημερίας χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας και περηφάνιας. Τα δε σύμβολα που περιφέρουν οι επαγγελματίες συνδικαλιστές και αριστεροί κάθε Πρωτομαγιά μοιάζουν όλο και περισσότερο με στέφανα σε κηδεία.
"Γεια σου αθάνατε Bulgari με τις χρυσές σου σταγόνες" ψιθυρίζουμε οι υπόλοιποι.

Δίχως νου και σώμα

2007-02-06T14:07:00.000-08:00

Διαβάζω
"Δεν είναι πια νέο ότι το προσωπικό είναι πολιτικό, αλλά πως να απαντήσουμε όταν αυτά τα δύο πεδία μοιάζει να καταρρέουν το ένα στο άλλο; Η φιλελεύθερη εκδοχή είναι: το άτομο στον ιδιωτικό του/της χώρο, η πολιτική στο δημόσιο χώρο, οι δύο χώροι αλληλεπιδρούν, αμοιβαία μετασχηματίζονται, αλλά υπάρχουν χωριστά. Αυτή η εικόνα δεν ισχύει πια. Ο δημόσιος χώρος ιδιωτικοποιείται ολοένα και περισσότερο: οι πολιτικοί θεσμοί λειτουργούν ως επιχειρήσεις ακολουθώντας τη λογική της αγοράς. Οι δρόμοι και οι πλατείες αστυνομεύονται και περιφράσσονται αυστηρά. Οι κινήσεις μας στο δημόσιο χώρο γίνονται διαδρομές στις κάμερες παρακολούθησης ιδιωτικών εταιρειών ασφάλειας. Οι πεζοπόροι βολτάρουν στα εμπορικά κέντρα και τα πολυκαταστήματα. Η δημόσια πρόσβαση ρυθμίζεται από κώδικες και συνθήματα (passwords): μπορεί να τα χάσεις πάντοτε. Οι φυλακές γίνονται ιδιωτικές βιομηχανίες. Ο δημόσιος εξωτερικός χώρος γίνεται η εσωτερική αρχιτεκτονική μιας ιδιωτικοποιημένης λαβυρινθώδους μεγαμηχανής.

Και το προσωπικό γίνεται όλο και περισσότερο δημόσιο: οι εικόνες των μέσων διαδίδονται στις απώτατες κοιλότητες του ιδιωτικού διαστήματος, η δημόσια πολιτική δεν είναι εκεί έξω, είναι το θέαμα που αποικίζει το καθιστικό σας: η φαρμακογονιδιακή θεραπεία (pharmacogenomics), οι ενισχυτές της νόησης (cognition enhancers), οι εγκέφαλο-ενισχυτές (brain-boosters) και τα ψυχο-φάρμακα κάνουν το σώμα σας ένα πεδίο μάχης για την βιοφαρμακευτική έρευνα. Οι συλλογικοί φόβοι και οι υποσχέσεις της σωτηρίας: η ψυχοθεραπεία, ο πολιτισμός των τεστ (test culture), η μέτρηση των ικανότητων και η εκλαϊκευμένη ψυχολογική λογοτεχνία γίνονται τα μονοπάτια μέσω των οποίων επιτελούμε το δημόσιο: οι νέες μορφές μετα-φορντιστικής παραγωγής απαιτούν το σύνολο της υποκειμενικότητας και των συναισθηματικών ικανοτήτων σας: οι νέες δομές εργασίας καταλαμβάνουν σχεδόν κάθε λεπτό έξω από την χρόνο εργασίας – η παραγωγή και η αναπαραγωγή, η παραγωγή και η κατανάλωση αναμιγνύονται. Ο εσωτερικός ιδιωτικός χώρος γίνεται το κέντρο του δημόσιου τομέα."

Η συνέχεια εδώ

Ξύπνησαν μέσα μου τον αναγνώστη

2007-02-06T04:43:00.000-08:00

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω....

check:

ελεγεία για τη γενιά των (και ουχί του)'30

μοντέρνες δουλειές

Τα δημόσια αγαθά αποτελούν την ουσία της δημοκρατίας

Συνήθως στο διαδίκτυο δεν αναγιγνώσκουμε αλλά βιαστικά καταναλώνουμε πλήθος εφήμερων δεδομένων ψάχνοντας διαρκώς, διακαώς ανικανοποίητοι εραστές της πληροφορίας σε μιάν εποχή που γεννά όλο και περισσότερους αναλώσιμους συγγραφείς και όλο και λιγότερους αναγνώστες.

Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη;

2007-02-05T12:39:00.000-08:00

Έχω την εντύπωση πως το πολυθρύλητο δημόσιο πανεπιστήμιο έχει ιδιωτικοποιηθεί προ πολλού μόνο που κανείς δεν το μαρτυρεί.

Όταν οι μαθητές της σχολής κινηματογραφού στη Θεσσαλονίκη (πέρισυ και κατά πάσα πιθανότητα και φέτος) διδάσκονται το μάθημα του μοντάζ με τη χρήση διαφανειών δεν θα σπεύσουν στους υπολογιστές των ιδιωτικών ΙΕΚ για να το μάθουν;

Όταν οι περισσότεροι διδάσκοντες (και δυστυχώς αυτό αφορά και τις χαμηλότερες βαθμίδες δημόσιας εκπαίδευσης) έχουν προ πολλού γυρίσει την πλάτη στην αίθουσα διδασκαλίας και αλλού ψάχνουν να βρούν την έμπνευση, την αυτοεπιβεβαίωση, τη χαρά της δημιουργίας και ακόμη περισσότερο τα λεφτά, για ποια δημόσια εκπαίδευση μιλάμε;

Όταν πολλοί φοιτητές προτιμούν από τα μαθήματα τις καταλήψεις αρκεί να μη χαθεί η εξεταστική περίοδος, για ποια δημόσια εκπαίδευση μιλάμε;

Όταν οι μεταρρυθμιστές σείουν τα λάβαρα της ανταγωνιστικότητας στη ζούγκλα της παγκοσμιοποίησης και οι αντιμεταρρυθμιστές επαναεπιβεβαιώνουν τον αιώνιο όρκο τους σ' ένα έωλο, δημόσιο κατ' επίφασιν πανεπιστήμιο, πώς η μεν σαστισμένη κοινή γνώμη δεν θα θελήσει να γίνει ανταγωνιστική με μια συνταγματική ρύθμιση(!), οι δε τρομαγμένοι φοιτητές δεν θα υπερασπιστούν μέχρι τελευταίας ρανίδος αίματος τα κεκτήμενα, κίβδηλα και αυτά, βεβαίως το νιώθουν, αλλά από πού αλλού να πιαστούν μήπως και περισωθούν σ' έναν άγριο και αφιλόξενο κόσμο;

Όταν όλοι μας και ιδιαίτερα οι νέοι έχουμε διδαχθεί και αποδεχθεί το πρόταγμα "η επιτυχία αγιάζει τα μέσα" σε μια αφασική κοινωνία, πως άραγε να ανθίσει ένας δημοκρατικός διάλογος στο πανεπιστήμιο και την κοινωνία για το δημόσιο πανεπιστήμιο του μέλλοντος μας, τη στιγμή μάλιστα που ιδιωτικοποιούνται τα πάντα και οι λίγοι και τρανοί κοιτάζουν πως θα υπερδιπλασιάσουν τα κέρδη και τα προνόμια τους και οι πολλοί αγωνιούν να επιβιώσουν όπως-όπως και άντε να υφαρπάξουν μερικά ευρώ παραπάνω για να απολαύσουν ακόμη περισσότερο ως απερίσπαστοι καταναλωτές το παραμύθι της ανάπτυξης και της ευημερίας;

check:

μια συζήτηση με θέμα: Μα είναι ηλίθιο το "φοιτητικό κίνημα"

Πρέπει να είσαι η αλλαγή που επαγγέλλεσαι

για το πανεπιστήμιο

trendy dealers

2007-02-04T05:17:00.000-08:00

Γιατί άραγε ο πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ Πάνος Σόμπολος κατάθεσε το πνευματικό του παρόν στη σεμνή εόρτια εκδήλωση του ραδιοφωνικού σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία πραγματοποιήθηκε στο πάντα φιλόξενο Πολεμικό Μουσείο των Αθηνών πριν ένα μήνα;

check:

να υπηρετήσουμε τη γη με τη βοήθεια των ουρανών

Η τηλεόραση σαν εκκλησία

The problem of the media

λίγη βροχή παρακαλώ

2007-02-04T04:40:00.000-08:00

Θυμάστε πότε ακούσατε την τελευταία σταγόνα της βροχής να πέφτει;

Είναι στραβό το κλίμα

2007-02-03T14:29:00.000-08:00

Και ενώ οι ειδικοί της γεωτεχνικής (μαθητευόμενοι μάγοι) στα εργαστήρια τους σχεδιάζουν τεχνικές για την αντιμετώπιση της υπερθέρμανσης του πλανήτη, τις οποίες ο Κεν Καλντέιρα, ερευνητής του Ιδρύματος Κάρνεγκι του Πανεπιστημίου Στάνφορντ, θεωρεί επικίνδυνες προκρίνοντας την αλλαγή ενεργειακής φιλοσοφίας, ας ρίξουμε μια ματιά στο κλίμα στα καθ' ημάς Βαλκάνια.
Καθώς δρομολογείται το ανεξάρτητο Κόσσοβο αναμένεται ενίσχυση του εθνικιστικού κλίματος στη Σερβία, πολύ πιθανό στο Κόσσοβο και ενδεχομένως στην αλβανική μεινότητα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Στη γειτονική Τουρκία, μετά την προβολή των εικόνων του δολοφόνου του Χράντ Ντινκ με την τουρκική σημαία στα χέρια ανάμεσα σε ασφαλίτες, ο Ismet Berkan, αρχισυντάκτης της εφημερίδας Radikal, είπε πως το βίντεο δείχνει πως ο ακραίος εθνικισμός στην Τουρκία βρίσκεται σε άνθηση. Στην Αθήνα ο ιστορικός και εμπειρογνώμων επί της εξωτ. πολιτικής, Ευάγγελλος Κωφός, καταγγέλλει φαντασιωνόμενος ότι "υποκρύπτονται εδαφικές φαντασιώσεις επί της ελληνικής Μακεδονίας πίσω από την ονοματοδοσία "Απόστολος Παύλος" του αεροδρόμου της Οχρίδας" από τους "ακατονόμαστους" βόρειους γείτονες και εγκαλεί την κυβέρνηση για την προάσπιση του copyright επί των επίμαχων συμβόλων (Μ. Αλέξανδρος, Φίλιππος, Αριστοτέλης, κλπ κλπ)!

Ευτυχώς όμως η ζωή είναι αλλού...
Μια οδοκαθαρίστρια μιλάει για την καλύτερη δουλειά που έκανε ποτέ. "Περπατάς πολύ, ακούς ραδιόφωνο, βλέπεις κόσμο, παρατηρείς, ακούς τα πουλιά, τα ζώα. Κάνεις μια μίνι καταγραφή της κοινωνίας. Και βλέπεις άμεσα το έργο σου. Δηλαδή, πάω σε έναν δρόμο που είναι χάλια και ύστερα από λίγο κοιτάω και λέω αυτό το έκανα εγώ...Το νιώθω ότι κάνω κάτι χρήσιμο για τον κόσμο."
Αν όλοι κάναμε κάτι χρήσιμο για τον κόσμο; Όπως η σύσκεψη των εργαζομένων στο Κέντρο Υγείας στο Ζαγκλιβέρι, που πέτυχε να δημιουργήσει μια καινούργια κοινότητα συμφερόντων και επιθυμιών, την κοινότητα των εργαζομένων του κέντρου υγείας και των εργαζομένων (και μικροαγροτών) της περιοχής. Ελλήνων και μεταναστών. Όλων μαζί.

Check:

ΓΕΩΜΗΧΑΝΙΚΗ: η έσχατη λύση για την υπερθέρμανση

Να αλλάξουμε ενεργειακή φιλοσοφία

Οι Σέρβοι και το Κόσοβο

Σάλος στην Τουρκία

Turkey to probe Dink killer video

Τα αεροδρόμια των Σκοπίων, οι ανδριάντες και η Βίβλος

Μια ευτυχισμένη οδοκαθαρίστρια

Στο Ζαγκλιβέρι, Επιστημονική Φαντασία Ή Πραγματικότητα

1974

2007-02-02T02:34:00.000-08:00

Στο τρανς του πυρετού των δεκάτων, άλλος κόσμος, άλλος αιώνας... άλλος πλανήτης;

Salonica, madre de Israel

2007-01-29T09:38:00.000-08:00

Η θέα της πόλης από το εβραϊκό νεκροταφείο (το μεγαλύτερο της Ευρώπης) αρχές του 20ου αιώνα.

Ozymandias

I met a traveller from an antique land
Who said: Two vast and trunkless legs of stone
Stand in the desert. Near them, on the sand,
Half sunk, a shattered visage lies, whose frown,
And wrinkled lip, and sneer of cold command,
Tell that its sculptor well those passions read
Which yet survive, stamped on these lifeless things,
The hand that mocked them, and the heart that fed;
And on the pedestal these words appear:
"My name is Ozymandias, king of kings:
Look on my works, ye Mighty, and despair!"
Nothing beside remains. Round the decay
Of that colossal wreck, boundless and bare
The lone and level sands stretch far away.

By Percy Β. Shelley

Yes, my king of kings, almost nothing beside remains.

Check: In Memorium of Salonike

Mon Amie La Rose

2007-01-26T10:50:00.000-08:00

Κλικ στην οθόνη και κλείστε τα μάτια....

Η κουλτούρα της τηλεόρασης

2007-01-26T10:40:00.000-08:00

«Οι άνθρωποι αγοράζουν την ύπαρξή τους σε μικρά εμπορικά κομματάκια», έλεγε ο Αμερικανός οικονομολόγος Τζέρεμι Ρίφκιν. «Δεν έχουν δική τους ζωή, παρά μια συλλογή από αγορασμένες προκάτ εμπειρίες, συναισθήματα, όνειρα».

Check : Προκάτ εμπειρίες

Όταν ο εθνικισμός δολοφονεί

2007-01-25T08:36:00.000-08:00

Hrant Dink (1954-2007)

Check:

Οι ηθικοί αυτουργοί μιας δολοφονίας

Hrant Dink : in memoriam by Fatma Müge Göçek

Hrant Dink: forging an Armenian identity in Turkey

ανατριχίλα στο παγωμένο χιόνι

2007-01-24T15:09:00.000-08:00

Κι όμως είμαι αισιοδόξη ενώ ρολόϊ δείχνει παρά πέντε και οι μαργαρίτες ανθίζουν στο μπαλκόνι, η ζαρντινιέρα με τους κατηφέδες γεμίζει με νέα φυτά χωρίς να πεθάνουν τα παλιά, ο κόσμος τριγύρω μυρίζει άνοιξη στεγνή αλλά λαχταριστή.
Είμαι αισιόδοξη. Eξακολουθώ να περιμένω μαζί με τις αρκούδες το χειμώνα. Φοράω κάθε πρωί τα γάντια και το παλτό μου. Tα ζεστά ηλιόλουστα μεσημέρια κλείνομαι στο σπίτι, τραβάω τις κουρτίνες και ακούω το κοντσέρτο του Βιβάλντι για το χειμώνα καλώντας τον να έρθει επιτέλους.
Ποτέ στη ζωή μου δεν φανταζόμουνα πως θα νοσταλγούσα το χειμωνιάτικο κρύο, τις βροχές και το χιόνι μπρρ....

check: Ο «Κύριλλος» και οι αμέθοδοι

από τον κυριακάτικο τύπο

2007-01-21T08:44:00.000-08:00

Πότε έγινε η Γαλλία Αμερική και δεν το καταλάβα?
Μια προεκλογική καμπάνια, όπου οι δημόσιες σχέσεις και οι εταιρίες δημοσκοπήσεων έχουν τον πρώτο λόγο.
στην "Αυγή"

για τα χωριά που λέγαμε
Το όμορφο χωριό μου

οι κάμερες είναι σαν το γήρας
της Μαριάνας Τζιαντζή στην "Καθημερινή"

ο Γεώργιος Κουμάντος για το άρθρο 16
Και μετά την κατάργηση;

Μ. Αλέξανδρος, ο δικός μας Καρλομάγνος
συνέντευξη του Υπουργού Εξωτερικών της Δημοκρατίας της Μακεδονίας

Η μάστιγα της αφθονίας στο "Βήμα"

Οικολογία και πολιτική στην "Ελευθεροτυπία"

Το παιχνίδι σκληραίνει. Τα στοιχήματά σας παρακαλώ...
Οι «προφήτες», ο πλούτος και τα μπούμερανγκ της ΝΔ

Γιατί η αισιοδοξία τους δεν είναι μεταδοτική;

2007-01-20T13:00:00.000-08:00

οι ενστάσεις μιας αδαούς διαβάζοντας τα αισιόδοξα μηνύματα 16 επιστημόνων στην "Ελευθεροτυπία".

1.Δεν ακούγεται λίγο παλιομοδίτικη η απόψη ότι ο επιστημονικός διαφωτισμός θα επιφέρει το τελειωτικό πλήγμα στις ανθρώπινες θρησκείες και προκαταλήψεις?
Κάγχαζα κάθε φορά που έβλεπα μιναρέδες εξοπλισμένους με αλεξικέραυνα κι όμως, κι όμως....

2.Η ολοκληρωτική θεραπευτική τεχνική των ανθρωπίνων διανοητικών αδυναμιών στις υπηρεσίες μας. Λοιπόν; Όπως ομολογεί και ο ειδικός, ο "τέλειος άνθρωπος" υπό κατασκευή; Μα ποιός τον χρειάζεται, ποιός τον ονειρεύεται;

3.Αιωνόβιοι και παραγωγικοί, πάντα νέοι λοιπόν.
Και οι νέοι που θα έρθουν;

4."Το ηλιοκίνητο μέλλον είναι πιθανόν να επέλθει πριν από το 2050." Η μοναδική αισιόδοξη φωνή για τα κρίσιμα προβλήματα του γήινου χωριού.
Γιατί όμως οι πολλοί και ισχυροί μιλούν για υδρογόνο, πυρηνική ενέργεια, άντε και βιοκαύσιμα;

5.Μακάρι να βρεθεί σύντομα ριζική θεραπεία για την σχιζοφρένεια αλλά εμένα με ανησυχεί περισσότερο η αλματώδης αύξηση κατανάλωσης ψυχοφαρμάκων στις αναπτυγμένες χώρες και μάλιστα από εφήβους και παιδιά.

6. Τι να την κάνουμε την ερμηνεία όταν δεν έχουμε ύπνο; Όταν δεν προλαβαίνουμε να κοιμηθούμε και όταν χρειαζόμαστε χάπια για να κοιμηθούμε...

7.Λαμβάνοντας υπόψιν την εμπειρία του ευρωπαϊκού ολοκληρωτισμού του προηγούμενου αιώνα με την ευφυή αξιοποίηση των πλέον προωθημένων επιστημονικών τεχνικών σκέφτομαι πως ένα από τα πλέον σοβαρά προβλήματα δεν είναι η συγκρότηση ενός πολίτη καταρτισμένου για τις επιστημονικές εξελίξεις αλλά ενός επιστήμονα καταρτισμένου για τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις.
Και πως άραγε μπορεί να επιτευχθεί αυτό;
Και ακόμη παραπέρα μια κοινωνία πολιτών όχι απλώς καταρτισμένων αλλά με άποψη και λόγο για την επιστημονική έρευνα, τις κατευθύνσεις και τα αποτελέσματά της.
Πως άραγε και τι λένε οι επιστήμονες επ' αυτού;

8.Άραγε ποιες είναι οι "ειδικές γνώσεις που χρειάζονται τα παιδιά και θα ψαρεύουν μόνα τους με το άγγιγμα ενός κουμπιού"?
Είναι πράγματι "το στοιχείο εκείνο που εμποδίζει τη μόρφωση των παιδιών στις αναπτυσσόμενες χώρες η έλλειψη πρόσβασης στην τεχνολογία και στις επικοινωνίες"?

9.Παραπέμπω στο 1

10. Μια επιστήμη πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα είναι για μένα εξίσου απειλητική με το φάντασμα του θεού που μάχεται.

11. Λήψη αποφάσεων τεκμηριωμένων και αντικειμενικών (ακολουθώντας επιστημονικές τεχνικές) για το μέλλον της ανθρωπότητας μπρρ!!!
Είδατε που η επιστήμη μπορεί να υποκαταστήσει όχι μόνο τον θεό αλλά και την δημοκρατία ως η ασφαλέστερη οδός για την επίγεια σωτηρία?

12. Ευτυχώς η ευρωπαϊκή ήπειρος τουλάχιστον ως οικονομικώς αναπτυγμένη κινδυνεύει μόνο απο υπερπληθυσμό γερόντων.

13. Η επιστημονική απομάγευση του θανάτου δυστυχώς δεν παρέχει ούτε το υπαρξιακό κουράγιο στους θνητούς, ούτε παρηγοριά για τον θάνατο των αγαπημένων.
Κι εδώ που το καλοσκέφτομαι ευτυχώς.

14.Ίσως αυτό είναι αισιόδοξο τουλάχιστον για τους χιλιάδες άνεργους και ετεροαπασχολούμενους έλληνες πτυχιούχους μαθηματικούς.

15. Επειδή η βία κυριαρχεί στα media που μας τρέφουν( ως δημοσιογραφική και καλλιτεχνική "δημιουργία"), θα ήθελα να μάθω κάτι παραπάνω για τις "συστημικές εκείνες δυνάμεις" που εγγυώνται τη μείωση της βίας στο μέλλον. Μέχρι τότε παραμένω δύσπιστη απέναντι στο αισιόδοξο συμπέρασμα.
Άραγε τι λένε οι ιστορικοί;

16.Τέλος δεν μου χαρίζει ουδεμία αισιοδοξία η ασύλληπτη πλέον ικανότητα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού να στρατολογεί στο σύστημα τους ικανότερους νέους αδιακρίτως καταγωγής, παράδοσης και κουλτούρας από όλον τον πλανήτη αξιοποιώντας τις νέες τεχνολογίες και υποσχόμενος πλούτη και δόξα στους στερημένους.

ΥΓ. Προσωπικά με γοητεύουν περισσότερο τα ερωτήματα που θέτει η επιστήμη από τις απαντήσεις που δίνει. Μόνο που σήμερα υποψιάζομαι βαθειά μέσα μου πως τα ερωτήματα θέτουν οι ισχυροί που τη συντηρούν κι αυτή ψάχνει στα πανάκριβα και καλά αποστειρωμένα εργαστήρια της τις απαντήσεις που χρειάζονται.

five to twelve / δώδεκα παρά πέντε

2007-01-18T12:12:00.000-08:00

Check :

Clock Timeline

5 Minutes to Midnight

Πίσω από το άρθρο 16

2007-01-14T10:05:00.000-08:00

Πέρα από την αγορά και το κράτος, άλλον τι;

check:

Δημόσιο ή ιδιωτικό; Αυτόνομο

Το καλύτερο παιδί

Η Αμερικανική Πρεσβεία στη Βαγδάτη /A U.S. Fortress Rises in Baghdad

2007-01-13T05:32:00.000-08:00

Asian Workers Trafficked to Build World's Largest Embassy

Όπως γράφει ο David Phinney στο CorpWatch, η Αμερικάνικη Πρέσβεία κτίζεται στη Βαγδάτη από εργάτες-δούλους προερχόμενους από τους γνώστους "παραδείσους" φθηνής εργατικής δύναμης, Φιλιπίννες, Ινδία, Πακιστάν και άλλες φτωχές ασιατικές χώρες.
Το σύμπλεγμα των κτίριων κοντά στον ποταμό Τίγρη, στο κέντρο της Πράσινης Ζώνης που έλεγχει ο αμερικανικός στρατός, θα είναι ισοδύναμο σε έκταση με το κράτος του Βατικανού.
Το έργο εκπονεί η κουβεϊτιανή εταιρία First Kuwaiti, η οποία έχει αναλάβει πολλά συμβόλαια ανοικοδόμησης της περιοχής από την αρχή του πολέμου στο Ιράκ και τη στιγμή αυτή απασχολεί περίπου 7.000 εργάτες εκεί.
Ο John Owen και ο Rory Mayberry, δύο αμερικανοί που δούλεψαν στο έργο, κατήγγειλαν ότι, όπως διεπίστωσαν οι ίδιοι, οι περισσότεροι εργάτες ανέβαιναν στο αερόπλάνο της εταιρίας στο Κουβέϊτ νομίζοντας ότι θα πάνε να δουλέψουν στο Ντουμπάι! Η εταιρία κρατά τα διαβατήρια τους και οι εργάτες κυρίως από τις Φιλιπίννες, την Ινδία και το Νεπάλ-χώρες χωρίς διπλωματική εκπροσώπηση στο Ιρακ βρίσκονται στην κυριολεξία στο έλεος των εργοδοτών, επισημαίνει ο Mayberry.
Ο Owen κατήγγειλε στην First Kuwaiti και σε αξιωματούχους του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ ότι οι προίστάμενοι δέρνουν τους εργάτες, που αμείβονται με 10-30$ τη μέρα, και αδιαφορούν για τις συνθήκες ασφάλειας στο χώρο εργασίας.
Επίσης ο Mayberry, που όταν έφτασε στηΒαγδάτη τον περασμένο Νοέμβριο δούλευαν στο έργο περίπου 2.500 εργάτες-οι περισσότεροι από τις Φιλιπίννες, την Ινδία και το Πακιστάν και οι υπόλοιποι από την Αίγυπτο και την Τουρκία, διεπίστωσε τις απάνθρωπες συνθήκες ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης των εργαζομένων και παραιτήθηκε. Τα παυσίπονα μοιραζόταν σα ζαχαρωτά σε όσους δήλωναν κάποιο πρόβλημα υγείας, ακόμη και σε αυτούς που θα σκαρφάλωναν την επόμενη στιγμή σε σκαλωσιές 30 μέτρων για να δουλέψουν.
Ο ίδιος υποψιάζεται ότι πολλά από τα φάρμακα, που ήταν made in Ιράκ και Κουβέιτ, δεν ήταν αξιόπιστα και ασφαλή και αποδίδει στις ανεπαρκείς συνθήκες περίθαλψης τους θανάτους 2 εργατών.
more....

ΥΓ.Και ενώ ο Δυτικός Κόσμος επωφελείται πολλαπλώς από τις ανάλογες εξαθλιωμένες συνθήκες παραγωγής αγαθών που προορίζονται για όλους εμάς τους καταναλωτές προϊόντων made in China, Bangladesh, Pakistan, Vietnam, που κατακλύζουν λαϊκές αγορές και φιρμάτα μαγαζιά Niκe, GAP κλπ κλπ , κάποιοι "αφελείς" παίζουν το παιχνίδι του "επαναστατικού πολέμου" εξαπολύοντας ρουκέτα στην Αμερικανική Πρεσβεία στην Αθήνα ερήμην των απανταχού εξαθλιωμένων ενισχύοντας έτσι το αστυνομικό κράτος και χαϊδεύοντας την αντιαμερικανική αποβλάκωση των ελλαδιτών μικροαστών.

Ηθικόν ακμαιότατον

2007-01-11T13:09:00.000-08:00

αναμένοντας τον επαγγελματικό στρατό

Check :

Καλλιστεία όπλων

Αρχίστε τον πόλεμο χωρίς εμένα

Μικρή διδακτική ιστορία

Χωρίον ο ατελής πόθος

2007-01-09T12:13:00.000-08:00

Όσοι πίστεψαν ότι θα βρούν το χωριό, που νοσταλγούν και είχαν/δεν είχαν, στο διαδίκτυο ατύχησαν ελαφρώς.
Τα χωριά του μέλλοντος μας είναι τα τουριστικά χωριά και τα χωριά αξιοθέατα- τουριστικοί προορισμοί, προσαρμόσιμα στα γούστα των επισκεπτών τους, ξωτικές οάσεις, οικογενειακά καταφύγια, σκηνικά πολιτιστικών γεγονότων, φεστιβάλ, εκθέσεων, πολυτελών resorts, χαλαρωτικών και αναζωογονητικών spa, μνημεία συντηρημένης παράδοσης, ζωολογικοί κήποι, φάρμες, κλπ κλπ με το ανάλογο εξειδικευμένο προσωπικό και service.
Τα υπόλοιπα (όσα δηλ. δεν βρίσκονται σε επιθανάτιο λήθαργο) έχουν ήδη καταντήσει φρικτές απομιμήσεις αστικών προαστίων με τα καλά τους και τα κακά τους -μια μικρή περιπλάνηση στην ελληνική επαρχία αρκεί για να το δεις και οι αναλογίες με το διαδίκτυο προφανείς και μη παραβλέψιμες.

Check:

Μπαλάντα στα χωριά άδοξα που 'ναι

0n the Middle East

2007-01-08T12:47:00.000-08:00

Check:

For the first time, a real blueprint for peace in Iraq

Οδηγός για την ειρήνευση του Ιράκ / του Αλί Αλάουι

Behind the Gaza Breakdown

Πέραν της 'κατάρρευσης' στη Γάζα / του Κρις Τόνσινγκ

Η Μέριλιν διάβαζε Τζόις

2007-01-03T15:34:00.000-08:00

μπροστά στην κάμερα κι εγώ είχα την αφελή εντύπωση πως οι δημόσιες βιβλιοθήκες αποτελούν έναν από τους τελευταίους ζωντανούς πυρήνες της παραδοσιακής κουλτούρας.
Αμ δε...

Check: οι λίστες της Βέροιας

What would happen if the Virgin Mary came to Bethlehem today?

2006-12-25T02:42:00.000-08:00

Check: The Independent

Christmas tree!

2006-12-19T11:52:00.000-08:00

μια ανθισμένη κερασιά στο Βερολίνο στις 7 Δεκεμβρίου!

check: No Winter for Europe

Merry Christmas

2006-12-18T13:46:00.000-08:00

Το πνεύμα των Χριστουγέννων

Το χειμερινό ηλιοστάσιο περίπου στις 21 Δεκεμβριου, στην καρδιά του χειμώνα με τη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου, σηματοδοτεί την αργή μα σταθερή επιστροφή της ζωής πάνω στην παγωμένη γη και αποτέλεσε επι αιώνες επίκεντρο βακχικών, ρωμαϊκών, παγανιστικών ιεροτελεστιών και οργίων μεταμφιεσμένων. Ο πρώτος χριστιανικός κόσμος αποκήρυξε όλες αυτές τις ειδωλολατρικές τελετές και απολαύσεις προετοιμαζόμενος με ταπεινότητα και δέος για την δεύτερη έλευση του Μεσία, που την περίμενε απο μέρα σε μέρα. Περίπου όμως 1600 χρόνια πριν καθώς η δευτέρα παρουσία καθυστερούσε επί μακρόν, ο χριστιανισμός ανακηρύσσεται επισημη θρησκεία μιας αυτοκρατορίας και θεσμοθετεί τον εορτασμό των γενεθλίων του Χριστού στις 25 Δεκεμβρίου.

Σημερα όμως πρωταγωνιστής των Χριστουγέννων δεν είναι ο Ιησούς απο τη Ναζαρέτ αλλά ο Σάντα Κλάους, πολιτογραφημένος στην Ελλάδα ως Άη Βασίλης. Ομως ο ροδαλός, χοντρουλός, αυτός παπούλης με τη λευκή γενιάδα και την κόκκινη στολή δεν εχει καμμία σχέση ούτε τον Βασίλειο από την Καισάρεια, ούτε με τον άγιο Νικόλαο, επίσκοπο των Μύρων παρά την ετυμολογική συγγένεια με το όνομα του τελευταίου. Ο Σάντα Κλάους, ο παγκόσμιος άγιος της λαμπρής χριστουγενιάτικης τελετουργίας της κατανάλωσης, είναι αμερικάνικο προϊόν. Το 1822 ενας Νεοϋορκέζος συγγραφέας παρουσίασε στο κοινό το Saint Nickolas που φθάνει από το βόρειο πόλο με το έλκηθρο που το σέρνουν ελάφια. Όμως αυτή που επινόησε και πατένταρε το κόκκινο χρώμα της στολής του ήταν η Κόκα Κόλα στη διαφημιστική καμπάνια της το 1931. Τα Χριστούγεννα, όπως γιορτάζονται πλέον σε όλο τον πλανήτη αποτελούν αμερικάνικη εφεύρεση του 20ου αιώνα.

Καθεδρικοί της γιορτής είναι τα μεγα-καταστήματα, οι υπεραγορές και τα εμπορικά κέντρα που φοράνε τα γιορτινά τους ήδη απο τον Οκτώβριο. Κάθε θρησκεία έχει τους μύθους της και τους κανόνες της, έτσι και η θρησκεία της καταναλωτικής ευδαιμονίας απο τη μιά επιτασσει τις νέες ανάγκες για τα νέα προϊόντα και συγχρόνως χαρίζει σε αυτά μαγευτικές ιδιότητες και προσφέρει τη βόλτα στην αγορά και τα ψώνια ως απολαυστική ψυχοθεραπεία. Ο Σάντα Κλάους ή Αηβασίλης των Χριστουγέννων αποτελεί την τελετουργική φιγούρα μύησης των παιδιών μέσα απο τα δώρα στον μαγικό κόσμο των μεγάλων, όπου τα εμπορεύματα προσφέρουν χαρά, ικανοποίηση και ευτυχία.

Santa Coke' s anniversary!

2006-12-18T12:22:00.000-08:00

Η μεγαλύτερη διαφημιστική επιτυχία όλων των εποχών, ο Άγιος της κόκα-κόλα.

Check: The Coka-Cola Company

night life

2006-12-03T13:48:00.000-08:00

το μαύρο χρήμα της ΔΑΠ
Check:
Πρώτο τραπέζι πίστα και το μπουκάλι... μισοτιμής

Πώς το έλεγε εκείνο το παλιό σύνθημα
"πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στην πίστα"
και το καινούργιο "win,win"

δουλεύοντας για τον εχθρό

2006-12-03T08:42:00.000-08:00

"Πιστεύω πως μπαίνουμε σε μια ηρωική εποχή, που θα γεννηθεί μέσα από την απόγνωση. Αυτό που σηματοδοτεί ο Καρούζος με τον στίχο «εγώ δεν θα είμαι εκεί τότε που θα ανοίγετε το παράθυρο και θα ουρλιάζετε στον απέναντι».
— Χωρίς επιστροφή;
— Ισως. Φτάσαμε να μην ξέρουμε τι τρώμε, τι αναπνέουμε, να σκοτώνουν τον πλανήτη, να έχουμε ουσιαστικότατα προβλήματα ζωής και κάποιοι θέλουν να τα αγνοούμε.
— Η τηλεόραση γιατί δεν τα προβάλλει αυτά;
— Διότι παίζει πάντα το παιχνίδι της εξουσίας.
— Φοβάται;
— Υπάρχουν πιο φοβισμένοι από τους εξουσιάζοντες;"

Check:
Η Ελλάδα έγινε της τηλεόρασης και της μοναξιάς

ένας άθεος καθολικός εξομολογείται

2006-12-03T06:31:00.000-08:00

"Ας φανταστούμε ότι το τυχαίο δεν υπήρχε και ότι όλη η ιστορία του κόσμου,
αίφνης λογική και προβλέψιμη, θα μπορούσε να αναλυθεί σε μερικούς μαθηματικούς τύπους. Σ΄αυτή την περίπτωση θα ήταν απαραίτητο να πιστεύουμε στο Θεό, να θεωρούμε σαν αναπόφευκτη την ενεργό ύπαρξη ενός μεγάλου ωρολογοποιού, ενός υπέρτατου οργανωτή.
Αλλά ο Θεός, που είναι παντοδύναμος, δεν θα μπορούσε να έχει δημιουργήσει από ιδιοτροπία έναν κόσμο παραδομένο στο τυχαίο;
Όχι, μας απαντούν οι φιλόσοφοι. Το τυχαίο δεν μπορεί να είναι δημιούργημα του Θεού, αφού είναι η άρνηση του Θεού. Αυτοί οι δύο όροι είναι αντίνομοι. Αποκλείουν ο ένας τον άλλο.
Μη έχοντας πίστη (και πεπεισμένος ότι η πίστη, όπως όλα τα πράγματα, γεννιέται συχνά από το τυχαίο), δεν βλέπω πως μπορώ να βγώ απ΄αυτόν τον κύκλο. Γι΄αυτό δεν εισχωρώ σ' αυτόν.
Το συμπέρασμα που βγάζω, για δική μου χρήση, είναι πολύ απλό: το να πιστεύεις και να μην πιστεύεις είναι ένα και το αυτό.
Αν μου αποδείκνυαν, αυτήν εδώ τη στιγμή, την περίλαμπρη ύπαρξη του Θεού, αυτό δεν θα άλλαζε απόλυτως τίποτε στην συμπεριφορά μου. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Θεός με παρακολουθεί αδιάκοπα, ότι απασχολείται με την υγεία μου, με τις επιθυμίες μου, με τα λάθη μου. Δεν μπορώ να πιστέψω, και εν πάσει περιπτώσει, δεν δέχομαι ότι θα μπορούσε να με τιμωρήσει στον αιώνα τον άπαντα.
Τι είμαι εγώ γι' αυτόν; Τίποτε, ένας ίσκιος από πηλό.
Το πέρασμα μου είναι τόσο γοργό, που δεν αφήνει κανένα ίχνος. Είμαι ένας φτωχός θνητός, ασήμαντος μέσα στο χώρο και το χρόνο.
Ο Θεός δεν ασχολείται μαζί μας. Κι αν υπάρχει, είναι σαν να μην υπήρχε.
Συλλογισμός, που κάποτε συνόψισα σ΄αυτήν την πρόταση, "Είμαι άθεος, χάρη στο Θεό" που δεν είναι αντιφατική, παρά μόνον εκ πρώτης όψεως.
Εφόσον αρνούμαι να δεχτώ την παρέμβαση ενός οργανωτή Θεού, του οποίου η δράση μου φαίνεται ακόμη πιο μυστηριώδης κι από το μυστήριο δεν μου απομένει να ζω σ΄ένα κάποιο σκοτάδι. Το δέχομαι. Καμιά εξήγηση, ακόμη και η πιο απλή, δεν μπορεί να ισχύει για πάντα. Ανάμεσα στα δυο μυστήρια διάλεξα το δικό μου, γιατί διαφυλάσσει την ηθική μου ελευθερία.
Μου λένε:
και η επιστήμη; Δεν αναζητεί από άλλους δρόμους να υποτάξει το μυστήριο που μας περιβάλλει;
Ίσως.
Αλλά η επιστήμη δεν μ΄ενδιαφέρει. Μου φαίνεται υπεροπτική, αναλυτική και επιφανειακή. Αγνοεί το όνειρο, το τυχαίο, το γέλιο, το συναίσθημα και την αντίφαση, όλα τα πράγματα που μου είναι πολύτιμα.
Ένα απο τα πρόσωπα του "Γαλαξία" έλεγε: "Το μίσος μου για την επιστήμη και η περιφρόνηση μου για την τεχνολογία θα με οδηγήσουν τελικά σ΄αυτήν την παράλογη πίστη στο Θεό". Για μένα και αυτό είναι εξίσου αδύνατο. Έχω διαλέξει τη θέση μου, βρίσκεται μέσα στο μυστήριο. Μου απομένει να τη σεβαστώ.
Η μανία να καταλάβουμε και κατά συνέπεια να μειώσουμε, να μετριάσουμε -όλη μου τη ζωή μ' έχουν παρενοχλήσει με ανόητες ερωτήσεις: γιατί αυτό; γιατί εκείνο;- είναι μια από τις δυστυχίες της φύσης μας.
Αν ήμαστε ικανοί να παραδώσουμε το πεπρωμένο μας στο τυχαίο και να δεχτούμε χωρίς λιποψυχία το μυστήριο της ζωης μας, θα μπορούσαμε να πλησιάσουμε μια κάποια ευτυχία που θα εμοιαζε αρκετά με την αθωότητα."

Λουίς Μπουνιουέλ
"Τελευταία πνοή"

Check: χωρίς συνδέσεις
Παραδομένοι στο τυχαίο αρνούμαστε τον Θεό. Πώς αλλιώς άραγε;
Ίσκιος από πηλό, ασήμαντος μέσα στο χώρο και το χρόνο, απείρου και πεπερασμένου, εντός και εκτός δικτύου.
Ζω σ΄ένα κάποιο σκοτάδι. Πως μπορεί να γίνει αυτό σ' έναν κόσμο που μοχθεί νυχθημερόν να αποκωδικοποιήσει τα πάντα;
Αδιάφορος Θεός για έναν αδιάφορο κόσμο. Μήπως αγγίξαμε το "κατ' εικόναν και ομοίωσιν";
Η υπεράσπιση της ηθικής ελευθερίας ως αυτονομίας.
Διαβάζοντας τα λόγια του προσώπου από την ταινία του "Γαλαξίας", δεν μπορείς να μην σκεφτείς πως ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός σήμερα δεν αποτελεί παρά μια απελπισμένη αντίσταση στο μοντερνισμό.
πεπρωμένο, τυχαίο, λιποψυχία, μυστήριο, αθωότητα

Εντυπώσεις από το Λονδίνο

2006-11-26T21:29:00.000-08:00

check: Διπλωματικός Λαθρεπιβάτης
Ναρσουλντάν...Καραμανλής

η άλλη εκκλησία

2006-11-26T14:22:00.000-08:00

"Το άλλο πρόσωπο της εκκλησίας" στο Κυριακάτικο ΒΗΜΑ

Check:

Το άλλο πρόσωπο της Εκκλησίας

Ζητείται νέος εκκλησιαστικός λόγος

Η συμφορά της Ορθοδοξίας

Η τραυματική σχέση θρησκείας και εθνικής ταυτότητας

Πώς ο εθνικισμός υποσκάπτει και την Εκκλησία και το έθνος

Κυπριακός μακκαρθισμός

2006-11-23T13:02:00.000-08:00

Είδα σήμερα το απόγευμα στο Ολύμπιον την κυπριακή ταινία "Ακάμας" του Πανίκου Χρυσάνθου. Είχα γράψει γι΄αυτήν τον Αύγουστο όταν ακόμη ο δημιουργός της τη μόνταρε στην Ουγγαρία. Προβλήθηκε στο Φεστιβάλ της Βενετίας και μετά εδώ στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης.
Βγήκα με δάκρυα έξω.
Είναι μια συγκινητική ωδή στον έρωτα που υπερβαίνει τις διαχωριστικές γραμμές, ένα ποίημα αγάπης και ανθρωπιάς που εκθέτει τη σκληρότητα, το μίσος και τα εγκλήματα των εθνικισμών στο νησί που έχουν συντρίψει τη ζωή και την αξιοπρέπεια χιλιάδων ανθρώπων.
Όπως μου είπε ο Πανίκος, κυνηγημένος από εθνοκάπηλους συμπατριώτες του, ζει με χρέος 250.000 λιρών και με την απειλή της διεκδίκησης από το κυπριακό υπουργείο πολιτισμού της επιχορήγησης που έλαβε. Η ταινία του, βλέπετε, δεν συνάδει με την πολιτική παγίωσης της διχοτόμησης του εθνικά υπερήφανου Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου.
Η ταινία ξαναπροβάλεται αύριο Παρασκευή στις 22:15 στην αίθουσα "Τόνια Μαρκετάκη" στο λιμάνι. Ο γενναίος κύπριος κινηματογραφιστής χρειάζεται την συμπαράσταση όλων των πιστών της ελευθερίας του λόγου και της κριτικής σκέψης.

Check: "Ακάμας", η τανία

47ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

2006-11-18T16:12:00.000-08:00

Ο Μεγάλος Αδελφός της διαφήμισης έβαλε χοντρά το χέρι του ακόμη και στα σκοτεινά άδυτα των κινηματογραφικών προβολών προς διάψευση όλων όσων κατηγόρησαν την κυβέρνηση πως πάγωσε το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων και της εξυγίανσης του δημόσιου τομέα.Το πλέον εντυπωσιακό όμως ήταν πως οι θεατές ούτε καν μουρμούρισαν μια διαμαρτυρία. Άντε λοιπόν του χρόνου και διαφημιστικά διαλείμματα! Why not ? ...οπως τηλεόραση...you know...

Πάντως όσοι μπορείτε δείτε την εξαιρετική ταινία Twelve and Holding του Michael Cuesta που ξαναπαίζεται την Δευτέρα το μεσημέρι στις 13:15 στην αίθουσα Σταύρος Τορνές στο λιμάνι.

Διαβάζοντας εφημερίδες

2006-11-15T07:21:00.000-08:00

Στην τηλεόραση και και την κοινωνία οι απειλές της περιθωριοποίησης και του αποκλεισμού καθώς θεριεύει ο ανταγωνισμός, ο ατομοκεντρισμός και η ανασφάλεια γεννούν τερατώδη έργα και θεάματα.

Check: Παραστάσεις απόγνωσης

Ο έρωτας δεν μένει πια εδώ.

Check: Ο έρωτας κρατά κλεψύδρα

Το τέλος του κόσμου

2006-11-11T04:27:00.000-08:00

Διαβάζοντας προσφάτως στην Καθημερινή για την επανέκδοση των ημερολογίων του Αντρέι Ταρκόφσκι θυμήθηκα μια πρόχειρη σημείωση του -ιδέα για ένα σενάριο. (Ξεφύλισα με μανία το "Μαρτυρολόγιο" και δεν τη βρήκα, ίσως στο "Σμιλεύοντας το χρόνο" που δεν υπάρχει στη βιβλιοθήκη μου, μήπως αλλού;)
Κάποιος* προαισθανόμενος την επικείμενη συντέλεια του κόσμου κλείνεται με την οικογένεια του σ' ένα σπίτι φροντίζοντας για τη σωτηρία τους. Έτσι περνάνε 7 χρόνια αποκλεισμένοι. Το γεγονός καταγγέλλεται στις αρχές και η αστυνομία με έφοδο τους βγάζει έξω. Στο αυτοκίνητο της αστυνομίας η μικρή κόρη που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην "αιχμαλωσία' ρωτάει τον πατέρα της "Μπαμπά αυτό είναι το τέλος του κόσμου;"

* Αυτός ο ήρωας εμφανίζεται στην ταινία του "Νοσταλγία", Domenico (Erland Josephson) : "Κάποτε ήμουν εγωϊστής, ήθελα να σώσω μόνο την οικογένεια μου. Τώρα καταλαβαίνω πως πρέπει να σώσουμε τον κόσμο."

Τα σχέδια σωτηρίας και το τέλος του κόσμου σε αέναη επανάληψη. Αμήν.

The tears of Iraq

2006-11-10T17:37:00.000-08:00

Check:
Sectarian violence forces mixed couples to divorce

Δεν ξέρω γιατί διαβάζοντας το ρεπορτάζ αυτό πρώτα στο Ρόιτερς ήρθε στο μυαλό μου το τραγούδι των Joy Division "Love will tear us apart". Στο Ιράκ όμως τα εκατομμύρια "μεικτά" ζευγάρια σουνιτών και σιιτών σήμερα χωρίζει η ωμή ή συγκαλυμμένη βία των νέων διαχωριστικών γραμμών, που σύντομα πρόκειται να διαμελίσει το πρώην βρετανικό προτεκτοράτο-κληρονομιά των νικητών του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου που διαμέλισαν την πάλαι ποτέ Οθωμανική Αυτοκρατορία, κομμάτια και θρύψαλα μιας πολύπαθης χώρας.

Παράπλευρες απώλειες

2006-11-10T16:56:00.000-08:00

Bye-bye Bolton!
Είναι μάλλον απίθανο ο εν λόγω διπλωματικός εκπρόσωπος των ΗΠΑ στον ΟΗΕ να παραμείνει στη θέση του για πολύ ακόμη.
Yes!!!

Check:

Bush vows to back US envoy to UN
Bolton's Chances of Confirmation Are 'Nil,' Official Says
Bolton's last ally abandons him to his fate